ชนเผ่าผู้คุมวิญญาณ

"เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าวิญญาณของอดีตสหายที่แตกสลายไปแล้ว จะยังหลงเหลือความจงรักภักดีให้เจ้าอยู่?" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าของ 'เอนาร์ค' ชายชราในชุดคลุมสีดำสนิทผู้ได้รับสมญานามว่า 'ผู้คุมวิญญาณคนสุดท้าย' ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของหุบเขาไร้เสียง ภายในโหนดหายนะระดับเอสที่อากาศดูเหมือนจะข้นคลั่งไปด้วยกลิ่นอายความตาย เรย์ไม่ได้ตอบโต้ในทันที เขาเพียงแต่มองดูดาบ 'เขี้ยวหมาป่าทมิฬ' ในมือที่กำลังสั่นระริกด้วยอานุภาพพลังงานที่เข้มข้นจนไอเย็นสีม่วงแผ่ซ่านออกมาจากคมดาบ "ความจงรักภักดีไม่ใช่สิ่งที่ข้าต้องการจากคนตายหรอกครับ ท่านเอนาร์ค" เรย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น สายตาของเขาจดจ้องไปยังประตูหินบานยักษ์ที่มีอักขระเวทมนตร์สีเลือดวิ่งวนราวกับเส้นเลือดที่ยังมีชีวิต "ข้าต้องการแค่ 'รหัสผ่าน' ที่จะทำให้บัคของระบบในโหนดนี้เปิดช่องโหว่ให้ข้าเข้าถึงตัวเซธได้... ไม่ใช่เพื่อกู้คืนอดีต แต่เพื่อปิดบัญชีที่ค้างคา" ลูน่าที่ลอยตัวอยู่ข้างไหล่ของเรย์ขยับปีกโปร่งแสงอย่างกระวนกระวาย "เรย์ ระวัง! ค่าสถานะความเสถียรของโหนดนี้ลดลงเหลือ 12% แล้ว ถ้าเราทำพลาดแม้แต่นิดเดียว ระบบจะทำการรีเซ็ตพื้นที่ทั้งหมด และเราจะถูกขังอยู่ในวังวนแห่งวิญญาณไปตลอดกาลนะ!" เอนาร์คแค่นหัวเราะ เสียงของเขาราวกับหินกรวดที่ถูกบดละเอียด "เจ้ามีความกล้าหาญที่น่าชื่นชม แต่ก็น่าสมเพชในเวลาเดียวกัน" ชายชราโบกมือซ้าย ปรากฏร่างโปร่งแสงของอัศวินไร้หน้าสิบสองตนก้าวออกมาจากเงามืดของกำแพงหิน พวกมันคือวิญญาณที่ถูกกักขังจากสงครามครั้งก่อนหน้า ซึ่งบัดนี้กลายเป็นองครักษ์ผู้ไร้สติสัมปชัญญะ เรย์กระชับด้ามดาบแน่น เขาไม่รีรอที่จะเรียกใช้งานสกิล 'วิเคราะห์จุดตาย' ดวงตาของเขากลายเป็นสีน้ำเงินเข้ม ข้อมูลตัวเลขและจุดอ่อนที่เป็นสีแดงฉานปรากฏขึ้นเหนือร่างของเหล่าอัศวินวิญญาณทันที "ลูน่า สนับสนุนการร่ายเวทป้องกัน ข้าจะเปิดทางเอง" เรย์พุ่งตัวออกไปราวกับกระสุนปืน ร่างกายของเขาขยับไปตามท่วงท่าที่คำนวณไว้แม่นยำ ดาบในมือฟันเข้าที่รอยร้าวบนชุดเกราะของอัศวินตนแรก มันเป็นจุดที่เอนาร์คพลาดไปในการควบคุมวิญญาณ เสียงโลหะปะทะกันดังก้องไปทั่วหุบเขา แรงสั่นสะเทือนจากพลังงานเวททำให้พื้นดินแยกตัวออกเป็นร่องลึก การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เรย์ไม่ได้ใช้เพียงแค่พลังฝีมือ แต่เขาใช้ 'ความเข้าใจในระบบ' เขาหลอกล่อให้อัศวินวิญญาณโจมตีเข้าใส่กันเองในจังหวะที่บัคของโหนดกำลังจะประมวลผลการปะทะพลาด ท่ามกลางความวุ่นวาย เอนาร์คยืนมองดูด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากความเย้ยหยันเป็นความสนใจ "เจ้าไม่ใช่ผู้เล่นธรรมดา" เอนาร์คกล่าวขณะที่เรย์ปัดป้องการโจมตีจากดาบยักษ์ได้ทันท่วงที "เจ้ามองเห็นรอยรั่วของโลกใบนี้ราวกับว่ามันเป็นแผนที่ลายแทง" "เพราะผมเคยเป็นคนที่สร้างรอยรั่วพวกนี้ขึ้นมาเองยังไงล่ะครับ" เรย์ตอบกลับพลางอาศัยจังหวะที่เอนาร์คเผลอ พุ่งตัวเข้าประชิดแล้วใช้ไอเทม 'ผลึกผนึกวิญญาณ' แปะลงบนหน้าอกของเอนาร์ค ทันใดนั้น บรรยากาศรอบข้างก็หยุดนิ่ง แสงสีทองสว่างวาบไปทั่วโหนดหายนะ พลังงานของเอนาร์คถูกดูดกลืนเข้าไปในผลึก และในชั่วพริบตานั้นเอง อดีตผู้คุมวิญญาณก็ทรุดลงคุกเข่า ดวงตาที่เคยขุ่นมัวกลับมาสดใสราวกับชายที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหลที่ยาวนาน "เจ้า... เจ้าปลดปล่อยข้า" เอนาร์คพึมพำ น้ำเสียงที่เคยแหบพร่ากลับมีความเมตตาเจืออยู่ "ข้าติดอยู่ในบัคนี้มานานเกินไป เจ้าหนุ่ม... หากเจ้าต้องการเผชิญหน้ากับจักรพรรดิเงา จงไปที่ 'หอคอยแห่งความทรงจำที่หายไป' ที่นั่นมีกุญแจสำคัญที่เซธซ่อนไว้" เรย์ยังไม่ทันได้ถามรายละเอียด เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังขึ้นภายในระบบ พร้อมกับที่พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ลูน่ากรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก "เรย์! ไม่ใช่เซธ... แต่เป็น 'ตัวตน' อีกอย่างที่อยู่ในโหนดนี้ มันเพิ่งตื่นขึ้นจากการหลับใหลเพราะเราดึงเอาพลังของเอนาร์คออกมา!" เงาสีดำขนาดมหึมาค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากรอยแยกของประตูหินที่เปิดออก มันไม่ใช่เซธ แต่มันคือร่างแยกของระบบที่เกิดจากข้อผิดพลาดขั้นรุนแรง ร่างนั้นค่อยๆ ก้าวออกมา เผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยแต่กลับมีความบิดเบี้ยวจนน่าสะพรึงกลัว นั่นคือใบหน้าของตัวเรย์เอง... ในเวอร์ชันที่ไม่มีความเมตตาและเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง "ขอบคุณที่ปลดล็อคให้ข้านะ เรย์" ร่างเงาพูดด้วยเสียงของเรย์เอง แต่น้ำเสียงนั้นกลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "ตอนนี้ตาของข้าที่จะออกไปเล่นข้างนอกนั่นแล้ว" เรย์เบิกตากว้างพร้อมกับความรู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง ในขณะที่ประตูโหนดที่ควรจะเปิดออกเพื่อไปต่อ กลับถูกล็อคด้วยรหัสผ่านระดับสูงสุดที่แม้แต่เขาก็ไม่สามารถเจาะได้อีกต่อไป! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของกิลด์มาสเตอร์เอสเสมอมานะครับ