ดรอปไอเทม: ดาบแยกมิติ

"เจ้ากำลังจะทำอะไรน่ะเรย์! รอยร้าวบนมิตินั่น... ถ้าขืนแตะต้องมันแม้แต่นิดเดียว ระบบตรวจพบความผิดปกติจะลบตัวตนของเจ้าทิ้งทันทีนะ!" เสียงแหลมเล็กของลูน่าสั่นเครือ เธอเกาะไหล่ผมแน่น ร่างโปร่งแสงสั่นสะท้านอยู่ท่ามกลางบรรยากาศที่บิดเบี้ยวเบื้องหน้า ใจกลางโหนดหายนะระดับสูงสุดที่เหล่าผู้เล่นต่างขนานนามว่า 'สุสานแห่งความเงียบงัน' รอยแตกสีม่วงคล้ำขนาดมหึมาฉีกกระชากอากาศธาตุ จนเห็นความว่างเปล่าที่อยู่เบื้องหลังมิตินั้น ผมไม่ตอบโต้ แต่กระชับถุงมือหนังที่เปื้อนคราบเลือดของบอสเฝ้าด่านที่เพิ่งถูกกำจัดไปเมื่อครู่ ผมรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้เดิมพันด้วยสถานะไอดีที่สั่งสมมานับปี หากนี่คือบัคอย่างที่เซธเคยใช้เพื่อยึดอำนาจในระบบ ผมก็ต้องคว้ามันมาใช้เป็นอาวุธ เพื่อทำลายมันจากข้างใน "ลูน่า... เธอรู้ดีว่าในโลกนี้ กฎเกณฑ์ไม่ได้ถูกเขียนขึ้นด้วยความยุติธรรม" ผมแค่นยิ้มที่มุมปาก สายตาจับจ้องไปยังรอยแยกที่กำลังสั่นไหว "เซธใช้บัคเพื่อครองบัลลังก์งั้นหรือ? ถ้าเช่นนั้น ผมก็แค่ต้องใช้ดาบที่ทำจากความผิดพลาดของระบบ... ตัดวงจรชีวิตของเขาทิ้งเสีย" มือของผมเอื้อมเข้าไปในรอยแยกมิติ ความเจ็บปวดแล่นริ้วราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่เส้นประสาท ข้อมูลตัวเลขรหัสฐานสองไหลผ่านตาผมเป็นสาย ราวกับน้ำตกแห่งความโกลาหล ระบบแจ้งเตือนดังรัวในโสตประสาท แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยเสียงการประกาศไอเทมระดับตำนานที่แม้แต่ผู้พัฒนาเกมก็อาจไม่เคยคาดคิด *ประกาศ: ตรวจพบไอเทมจำเพาะ [ดาบแยกมิติ - Fragment of the Void]* *เงื่อนไข: ผู้ถือครองต้องยอมสละค่าสเตตัสพื้นฐาน 30% เพื่อแลกกับการเพิกเฉยต่อสถานะ 'อมตะ' ของเป้าหมาย* ผมกระชากมือออกมา พร้อมกับดาบสีครามเข้มที่ดูเหมือนจะดูดกลืนแสงสว่างรอบข้างไปจนหมดสิ้น ลวดลายบนใบดาบไม่นิ่งสนิท แต่มันค่อยๆ ขยับเขยื้อนราวกับสิ่งมีชีวิตที่กำลังหายใจ เสียงกัมปนาทดังสนั่นไปทั่วชั้นดันเจี้ยน เมื่อน้ำหนักของมันกดทับพื้นที่โดยรอบจนยุบตัวลง "เรย์... นั่นมันไม่ใช่ไอเทมที่ควรมีตัวตนอยู่จริงๆ" ลูน่าถอยห่างด้วยความหวาดกลัว ดวงตาของภูติตัวจิ๋วฉายแววสับสน "ดาบนั่น... มันไม่ได้มีไว้เพื่อกำจัดมอนสเตอร์ แต่มันมีไว้เพื่อแก้ไขคำสั่งของผู้สร้าง! เจ้ากำลังเล่นอยู่กับไฟที่แผดเผาได้แม้แต่พระเจ้า!" ผมตวัดดาบเบาๆ รอยขีดข่วนสีดำปรากฏขึ้นกลางอากาศ ไม่ใช่รอยตัดธรรมดา แต่มันคือการฉีกขาดของโครงสร้างพิกเซลที่ประกอบขึ้นเป็นดันเจี้ยนแห่งนี้ ผมสัมผัสได้ถึงพลังที่ทำลายเกราะป้องกันทุกชนิด—ไม่ว่าจะเป็นบาเรียเวทมนตร์ หรือโล่ที่พระเจ้ามอบให้ ทุกอย่างในสายตาของผมตอนนี้ดูเปราะบางราวกับแก้ว "ลูน่า อย่าลืมสิว่าเซธทิ้งผมไว้ให้ตายในหลุมศพดิจิทัลนั่นอย่างไร" ผมหันไปมองเธอ สายตาที่เคยเยือกเย็นบัดนี้มีความรุ่มร้อนของเปลวเพลิงแห่งการแก้แค้นซ่อนอยู่ "ถ้าพระเจ้าหรือระบบต้องการให้ผมเป็นผู้แพ้ ผมก็จะกลายเป็นบัคที่ลบระบบของพวกเขาทิ้งเสียเอง" ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะหันหลังกลับเพื่อมุ่งหน้าสู่ปราสาทลอยฟ้าของเซธ บรรยากาศรอบข้างพลันเย็นเยียบลงฉับพลัน ลมหายใจของผมกลายเป็นไอสีขาวท่ามกลางดันเจี้ยนที่ร้อนระอุ ระบบสั่นเตือนรุนแรงจนหน้าจออินเทอร์เฟซค้างไปชั่วขณะ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงดังขึ้นจากทางด้านหลัง เป็นจังหวะที่ผมคุ้นเคยดี... จังหวะฝีเท้าของคนที่ควรจะอยู่ในใจกลางปราสาทของเขา ไม่ใช่ที่นี่ "ยินดีด้วยนะ เรย์... ดาบเล่มนั้นดูเหมาะกับมือของนายดีจริงๆ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งและคุ้นเคยทำให้ผมชะงัก ผมค่อยๆ หันกลับไปมอง บุรุษในชุดเกราะสีดำทมิฬ ยืนอยู่ตรงนั้น... เซธ ศัตรูคู่อาฆาตที่ผมตามล่ามาตลอด ยืนถือกล่องสี่เหลี่ยมปริศนาไว้ในมือ ใบหน้าของเขาเรียบเฉยแต่แววตานั้นอ่านไม่ออกเลยแม้แต่น้อย "นายมาที่นี่ทำไม" ผมถาม เสียงเรียบเฉยแต่กระชับดาบในมือแน่น เซธหัวเราะเบาๆ ก่อนจะโยนกล่องในมือทิ้งลงพื้น มันแตกออกเผยให้เห็นข้อมูลดิจิทัลที่กำลังสลายตัว "นายคิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่านายจะมาที่นี่? ดาบเล่มนั้น... นายรู้ไหมว่าทำไมระบบถึงยอมให้มันดรอปออกมา? เพราะฉันเป็นคนตั้งค่าโพรโทคอลไว้ตั้งแต่วันที่นายถูกหักหลังยังไงล่ะ" เขาก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของเขาสั่นไหว "ฉันไม่ได้ต้องการฆ่านาย เรย์... ฉันต้องการให้ดาบเล่มนั้นดูดซับวิญญาณของนายเข้าไปต่างหาก เพราะทันทีที่ดาบนี้ถูกปลดปล่อย มันจะเปิดประตูบานที่สาม... ประตูที่ระบบไม่ได้สร้างขึ้น" ก่อนที่ผมจะได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น แสงสีแดงฉานก็พุ่งทะลุร่างของผมจากมุมที่เซธเพิ่งเดินผ่านไป เงาร่างที่สองที่เหมือนกับเซธทุกประการปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า พร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวจนน่าขนลุก ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของกิลด์มาสเตอร์เอสเสมอมานะครับ