การแทรกซึมกิลด์ของเซธ

“อย่าทำหน้าตายด้านแบบนั้นสิครับท่านอัศวิน... กองลาดตระเวนที่นี่เขาคัดคนจากความเฉลียวฉลาด ไม่ใช่แค่ขนาดกล้ามเนื้อ” เรย์ในร่างอวตารของทหารชั้นผู้น้อยนาม ‘คาร์ล’ กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขณะที่สายตาเหลือบมองรอยป้ายตราประทับบนเกราะอกของชายร่างยักษ์ตรงหน้า มือของเขาขยับจัดกระเป๋าหนังข้างเอวอย่างเป็นธรรมชาติ แฝงไว้ด้วยความระมัดระวังที่ซ่อนอยู่ใต้ท่าทีดูแคลน ชายร่างยักษ์หัวเราะหึในลำคอ ดวงตาคมกริบของมันกวาดมองเรย์ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะกระชากคอเสื้อของเขาเข้ามาใกล้ กลิ่นอายของไอเทมระดับ ‘มหากาพย์’ ที่ถูกปรับแต่งด้วยบัคของระบบลอยคละคลุ้งออกมาจากร่างกายของมัน “ปากดีนักนะเจ้าหนู... ที่นี่คือกองบัญชาการ ‘เงาสังหาร’ ถ้าแกคิดจะมาสอดแนมหรือทำตัวเป็นไส้ศึกละก็ ข้าจะควักหัวใจแกมาสังเวยให้เซธด้วยมือของข้านี่แหละ” “ถ้าผมเป็นไส้ศึกจริงๆ ป่านนี้คงไม่มายืนคุยกับคนโง่ๆ ที่ให้ความสำคัญกับการข่มขู่มากกว่าการตรวจเอกสารผ่านทางหรอกครับ” เรย์ตอบกลับอย่างเย็นชา โดยไม่แม้แต่จะกระพริบตา ลูน่าที่ซ่อนตัวอยู่ในรูปแบบของ ‘เข็มกลัดประดับปกเสื้อ’ ส่งกระแสจิตเตือนเขาเบาๆ *(เรย์... ค่าพลังตรวจจับของมันสูงเกินไป ถ้าขยับตัวผิดนิดเดียว ระบบป้องกันโหนดจะดีดพวกเราออกทันที อย่าลืมแผนที่วางไว้)* เรย์ไม่ได้ตอบโต้ทางจิต เขาเพียงแต่คลายมือที่กำแน่นไว้ในกระเป๋าเสื้อออก ภายในนั้นคือ ‘เศษเสี้ยวบัค’ ที่เขาสกัดมาจากบอสก่อตั้งโหนด มันเป็นไอเทมชนิดเดียวที่จะทำให้เขาผ่านการตรวจสอบอัตลักษณ์ของระบบรักษาความปลอดภัยในฐานทัพของเซธได้ “เอ้า! ตรวจให้เสร็จเสียที ผมมีตารางเวรที่ต้องไปรายงานตัวต่อ” เรย์ยื่นเอกสารปลอมที่สร้างขึ้นด้วยทักษะการปลอมแปลงระดับสูงสุด ชายร่างยักษ์หรี่ตาลง มันหยิบเอกสารไปพิจารณา พลันนั้นเรย์ก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ระบบเริ่มทำการ ‘สแกน’ ร่างกายเขาจากระยะไกล หากลูน่าไม่ส่งข้อมูลลวงผ่านสัญญาณนาโนแมชชีนในร่างกายของเขาตอนนี้ เขาคงถูกระบบจัดการทิ้งไปแล้ว “คาร์ล... สังกัดหน่วยที่ 4... ดูเหมือนจะไม่มีอะไรผิดปกติ” เสียงของมันเบาลง ราวกับกำลังปรึกษากับบางสิ่งที่อยู่ในหัว เรย์ถอนหายใจยาวในใจ ขณะที่มองผ่านหัวไหล่ของมันเข้าไปในโถงทางเดินหินสีดำสนิท ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของฐานทัพศัตรู ที่นั่นไม่ใช่แค่ที่เก็บทรัพยากร แต่มันคือ ‘จุดกำเนิด’ ของรอยร้าวในระบบที่เซธใช้บงการโลกใบนี้อยู่ “ผ่านได้” มันสะบัดมือไล่ เรย์เดินผ่านมันไปอย่างใจเย็น แต่ละย่างก้าวเปรียบเสมือนการเดินบนเส้นด้าย เขาผ่านเหล่าสมุนระดับสูงของเซธที่กำลังขัดเงาอาวุธด้วยไอเทมที่เปล่งแสงสีม่วงประหลาด แสงนั้นคือหลักฐานของการดัดแปลงโค้ดเกมที่ผิดธรรมชาติ เสียงเครื่องจักรกลหนักๆ บดตัวอยู่ใต้พื้นดินสั่นสะเทือนไปทั่วฐานทัพ “ลูน่า... เจ้ารู้สึกถึงความสั่นสะเทือนนั่นไหม?” เรย์เอ่ยถามเบาๆ ขณะเดินเข้าไปในโซนคลังเก็บไอเทมที่ถูกจำกัดพื้นที่ *(มันคือเครื่องผลิตไอเทมบัค... เซธกำลังสร้างกองทัพที่ฆ่าไม่ตายด้วยการรีเซ็ตค่าสถานะตัวเองซ้ำๆ เรย์... หากเราไม่ทำลายแกนกลางที่อยู่ลึกสุดนี้ ทุกคนข้างนอกนั่นจะกลายเป็นเบี้ยล่างของมันตลอดไป)* เรย์หยุดยืนอยู่หน้าประตูเหล็กกล้าที่สลักด้วยอักขระโบราณ เขาหยิบกุญแจที่ขโมยมาได้จากอดีตผู้ดูแลคลังออกมา ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะเสียบกุญแจเข้าไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของทหารทั่วไป แต่เป็นเสียงรองเท้าบูทที่กระทบพื้นหินด้วยจังหวะที่มั่นคง... และคุ้นเคยอย่างประหลาด “ยินดีต้อนรับสู่ส่วนลึกของบ้านข้านะ... เรย์” เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจทำให้เรย์ตัวแข็งทื่อ เขาค่อยๆ หันกลับไปมอง พบกับชายในชุดคลุมสีเงินยวบยาบที่กำลังยืนกอดอกอยู่ตรงทางเดิน แววตาของมันว่างเปล่าแต่แฝงไว้ด้วยความสะใจอย่างท่วมท้น ‘เซธ’ มันก้าวเข้ามาหาเรย์ด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะวางมือลงบนไหล่ของเขา แรงกดนั้นมหาศาลจนเรย์แทบทรุดลงไปกองกับพื้น ระบบรักษาความปลอดภัยรอบข้างสว่างวาบขึ้นเป็นสีแดงฉานทันทีที่ตัวตนของเรย์ถูกเปิดเผย “แกคิดจริงๆ รึว่าการปลอมตัวระดับอนุบาลแบบนั้นจะตบตาข้าได้?” เซธกระซิบที่ข้างหู เรย์พยายามดึงมีดสั้นที่ซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อออกมา แต่เขากลับพบว่าร่างกายของเขา ‘ขยับไม่ได้’ เซธยิ้มกว้างขึ้น พลางใช้นิ้วชี้แตะที่หน้าอกของเรย์ ซึ่งเป็นจุดที่เขาวางตำแหน่งของ ‘ไอเทมบัค’ เอาไว้ “ขอบคุณมากนะเรย์... ที่อุตส่าห์แบก ‘กุญแจดอกสุดท้าย’ มาส่งถึงมือข้าด้วยตัวเองแบบนี้” ทันใดนั้นไอเทมในกระเป๋าของเรย์ก็เปล่งแสงสว่างจ้า ก่อนที่มันจะพุ่งออกมาจากกระเป๋าและลอยไปรวมตัวกับแสงสีม่วงในมือของเซธ ทุกอย่างรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยวและแตกสลาย ราวกับโลกใบนี้กำลังจะถูกรีเซ็ตใหม่โดยที่เขายังทำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว ทุกท่านครับ การเดินทางครั้งนี้เข้มข้นขึ้นทุกขณะ ขอบพระคุณที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับเรย์เสมอนะครับ