กึ่งกลางของแผนการ

“นายเปลี่ยนไปมากนะ ไค... หรือฉันควรเรียกว่า 'โปรเจกต์ซีโร่' ดีล่ะ?” ปลายดาบสีเงินวาววับของไคจ่อเข้าที่ลำคอของเรย์พอดี แรงกดมหาศาลจากค่าสถานะที่ถูกปรับแต่งมาอย่างผิดธรรมชาติทำให้เรย์สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของความตายที่ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ไคไม่ตอบโต้ แววตาที่เคยฉายแววเป็นมิตรกลับกลายเป็นสีเทาหม่นดุจเศษเหล็กที่ไร้จิตวิญญาณ “ระบบกำลังเตือนผม... เป้าหมายคือการกำจัดสิ่งแปลกปลอมในโหนดความเสียหาย” เสียงของไคราบเรียบเย็นชา แต่มันกลับกรีดลึกลงไปในใจของเรย์ยิ่งกว่าคมดาบใดๆ “สิ่งแปลกปลอมงั้นเหรอ?” เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ แม้สถานการณ์จะบีบคั้นเพียงใด แต่นัยน์ตาของเขากลับสั่นไหวด้วยความเยือกเย็นที่ฝึกฝนมานับแรมปี “เซธไม่ได้แค่ลบตัวตนของนายทิ้ง แต่มันใช้บัคของระบบเขียนรหัสพันธุกรรมดิจิทัลนายใหม่ให้กลายเป็นเครื่องมือสังหาร เพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องลงมือเองในขณะที่กำลัง ‘แก้ไข’ โครงสร้างของเซิร์ฟเวอร์หลักอยู่” ลูน่าที่ลอยตัวอยู่ข้างหลังเรย์สั่นสะท้าน แสงสีฟ้าอ่อนจากร่างของภูติตัวจิ๋วหรี่ลงจนเกือบดับ “เรย์... ค่าพลังของเขามันพุ่งสูงเกินขีดจำกัดที่ผู้เล่นคนหนึ่งจะมีได้แล้ว ถ้าเขาสังหารนายในพื้นที่นี้ โค้ดของนายจะถูกดึงไปหลอมรวมกับเซิร์ฟเวอร์หลักทันที นั่นคือวิธีที่เซธจะทำลายกำแพงกั้นระหว่างเกมกับโลกจริง!” เรย์ไม่ได้หันไปมองลูน่า เขายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ไร้แววของอดีตเพื่อนรัก “เซธคิดจะใช้พวกเราเป็นเชื้อเพลิงในการระเบิดเซิร์ฟเวอร์ทิ้งใช่ไหม? เขาต้องการให้ความโกลาหลในนี้ลามไปสู่โครงข่ายไฟฟ้าและระบบโครงสร้างพื้นฐานในโลกความเป็นจริง... เขาต้องการสร้างตำนานที่เป็นความตายจริงๆ ไม่ใช่แค่ในเกม” “ข้อมูลถูกต้อง” ไคกล่าวสั้นๆ ก่อนจะพุ่งร่างเข้ามาด้วยความเร็วเหนือเสียง *เคร้ง!* เรย์เบี่ยงตัวหลบในเสี้ยววินาทีพร้อมกับเรียก ‘โล่สะท้อนวิญญาณ’ ออกมาป้องกัน แรงปะทะทำให้พื้นหินรอบข้างแตกร้าวราวกับแก้วที่ถูกทุบ เรย์กัดฟันกรอด ความเจ็บปวดจากแรงกระแทกแล่นพล่านไปทั่วแขนขวา แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาให้ความสนใจ สิ่งที่เขาสนใจคือ ‘รอยร้าว’ บนชุดเกราะของไค ทุกครั้งที่ไคโจมตี รอยร้าวบนชุดเกราะจะส่งผ่านไอหมอกสีดำออกมา มันคือร่องรอยของการฝืนระบบ “นายคงเจ็บปวดมากใช่ไหม ไค?” เรย์ตะโกนขึ้นท่ามกลางเสียงปะทะที่ดังสนั่น “เซธไม่ได้มองนายเป็นอาวุธหรอก แต่มองนายเป็นแค่ ‘ขยะเปียก’ ที่รอวันย่อยสลาย!” เรย์เลือกที่จะไม่โจมตีกลับด้วยความรุนแรง แต่เขากลับสลับเปลี่ยนไอเทมในคลังเก็บของอย่างรวดเร็ว—*ยาถอนคำสาปขั้นสูงสุด*, *ไอเทมผนึกมานาแบบห่วงโซ่* และ *ม้วนคัมภีร์ดึงสติ* เขาไม่ได้สู้เพื่อชนะ แต่เขาสู้เพื่อ ‘ปลุก’ จิตวิญญาณที่ถูกขังอยู่ใต้รหัสคำสั่งอันโหดเหี้ยม “ลูน่า! เปิดฟังก์ชันเชื่อมต่อจิตสำนึกสำรองของฉันเข้ากับดาบของเขา เดี๋ยวนี้!” “แต่นั่นจะทำให้นายเสียค่าสถานะทั้งหมดที่มีนะเรย์!” ลูน่าแผดเสียงเตือนอย่างลนลาน “ไม่มีค่าสถานะไหนสำคัญกว่าเพื่อน!” เรย์คำรามลั่น ก่อนจะทิ้งโล่ในมือแล้วพุ่งเข้าหาไคโดยไร้อาวุธ เขาปล่อยให้คมดาบสีเงินกรีดผ่านต้นแขนซ้ายของเขาเป็นแผลเหวอะหวะ เพื่อแลกกับการที่มือขวาของเขาจะคว้าหมับเข้าที่อกเสื้อของไคได้สำเร็จ กระแสไฟฟ้าสีน้ำเงินพุ่งพล่านจากปลายนิ้วของเรย์เข้าสู่ชุดเกราะของไค พื้นที่โดยรอบสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว ระบบส่งเสียงแจ้งเตือนดังระงมในหัวของเรย์: [คำเตือน: อัตราการสูญเสียพลังชีวิต 5% ต่อวินาที] [คำเตือน: จิตวิญญาณเริ่มไม่เสถียร] ทว่าในวินาทีที่แสงสว่างวาบขึ้นกลางโถงบอส ไคชะงักไป ดวงตาที่เคยเป็นสีเทาหม่นเริ่มมีประกายสีฟ้าอ่อนวูบไหวขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาที “เรย์... หนีไป...” เสียงกระซิบที่ดูเหมือนจะหลุดออกมาจากส่วนลึกของจิตใต้สำนึกของไคดังขึ้นเบาๆ “เซธ... เขารอ... อยู่ที่ห้องหัวใจกลางของระบบ... เขาไม่ได้อยู่คนเดียว...” เรย์เบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นปราดไปตามสันหลัง “เขามีใครอยู่ในนั้นด้วยงั้นเหรอ?” ก่อนที่ไคจะทันได้ตอบสนอง ร่างของเขาก็ถูกกระชากกลับด้วยพลังงานมืดมิดที่พุ่งออกมาจากเงามืดหลังบัลลังก์ สปอร์ตไลท์จากเพดานโถงดับวูบลง เหลือเพียงความมืดมิดที่ปกคลุมไปทั่วทิศทาง พร้อมกับเสียงปรบมืออันเยือกเย็นที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงกว้าง “เล่นสนุกกันพอหรือยัง เรย์?” เสียงนั้น... เสียงที่เขาคุ้นเคยที่สุด เสียงของชายที่ทรยศเขาเมื่อสองปีก่อน เซธก้าวออกมาจากเงามืด ร่างกายของเขาสวมชุดคลุมสีดำสนิทที่ขยับเขยื้อนราวกับมีชีวิต ในมือถือดาบเล่มเดียวกับที่ไคใช้ แต่มันกลับแผ่ไอสีเลือดออกมาแทนที่สีเงิน “นายไม่ได้มาที่นี่คนเดียวหรอกนะ” เซธยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะชี้ดาบไปทางประตูที่เพิ่งเปิดออก “เพราะแขกรับเชิญคนพิเศษที่นายคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่บทที่สิบ... ก็กำลังรอจะตัดสินบัญชีแค้นกับนายอยู่ตรงนั้นเหมือนกัน” เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นเงามืดออกมา—ร่างที่เรย์ไม่มีวันลืม... ร่างของ ‘อีฟ’ หญิงสาวที่เรย์เคยสาบานว่าจะปกป้องด้วยชีวิต แต่บัดนี้เธอกลับยืนเคียงข้างเซธพร้อมกับดวงตาที่เป็นสีแดงฉานดุจปีศาจ เธอไม่ได้มองเรย์ด้วยความรัก แต่มองด้วยความกระหายเลือดไม่ต่างจากบอสระดับหายนะตัวหนึ่ง ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ กิลด์มาสเตอร์เอส