การคราฟไอเทมระดับเทพ

"ไค... นายโง่หรือแค่ตายเพราะความซื่อกันแน่" เรย์กัดฟันกรอด เสียงระบบที่แจ้งเตือนว่าข้อมูลของสหายร่วมรบถูกลบหายไปจากเซิร์ฟเวอร์ดังก้องอยู่ในโสตประสาทซ้ำไปซ้ำมา มันไม่ใช่แค่การตายในเกม แต่มันคือการลบตัวตนที่เคยมีอยู่จริงทิ้งไปราวกับเศษขยะที่ระบบไม่ต้องการ ร่างของเรย์หยุดชะงักอยู่ห่างจากเซธเพียงไม่กี่ก้าว ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านอยู่ในอกจนมือที่กำด้ามดาบสั่นสะเทือน แต่เขาก็รู้ดีว่าการบุกเข้าไปในสภาพที่ขาดสติเช่นนี้มีแต่จะทำให้ความพยายามของไคเสียเปล่า "เสียใจไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอก เรย์" เซธยืนอยู่อีกฝั่ง รอยยิ้มเย้ยหยันฉาบบนใบหน้าที่ครั้งหนึ่งเรย์เคยไว้วางใจ "ข้อมูลที่หายไป มันคือการคัดกรองขยะที่ไร้ประโยชน์ออกไปจากโลกที่สมบูรณ์แบบที่ฉันกำลังสร้างต่างหาก" เซธสะบัดมือเบาๆ ร่างของเขาก็เลือนหายไปในมิติเงา ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจ เรย์ไม่ไล่ตาม เขาเก็บดาบเข้าฝักช้าๆ สายตาที่เคยเต็มไปด้วยเพลิงแค้นแปรเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งที่ผ่านการบ่มเพาะมานับพันปี "ลูน่า" เสียงของเรย์แหบพร่าแต่หนักแน่น "เตรียมวัตถุดิบทั้งหมดที่เรามี... ฉันจะไม่ยอมให้ใครต้องสูญหายไปเพราะความอ่อนแอของตัวเองอีก" ลูน่า ภูติตัวจิ๋วที่ปกติมักจะร่าเริง ปรากฏตัวขึ้นข้างกายเธอด้วยสีหน้าที่สลดลง ดวงตาที่เหมือนอัญมณีของเธอกะพริบไหวราวกับจะร้องไห้ "เรย์... ถ้าทำแบบนั้น ร่างกายของคุณจะรับภาระหนักเกินไปนะ การคราฟไอเทมระดับตำนานด้วยทักษะช่างตีเหล็กมาสเตอร์... มันใช้พลังชีวิตเป็นค่าตอบแทนในการหลอมรวมนะครับ!" "นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ" ณ โรงตีเหล็กลับใต้ดินของกิลด์ บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นกำมะถันและเปลวเพลิงสีครามที่ลุกโชน เรย์ถอดเกราะส่วนนอกออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นจากการต่อสู้ที่ผ่านมานับครั้งไม่ถ้วน เขาหยิบ *'หัวใจแห่งมังกรทมิฬ'* ออกมาวางบนทั่งตีเหล็ก แสงสีดำวับแวมของมันสะท้อนเข้ากับดวงตาที่แน่วแน่ของเขา นี่คือวัตถุดิบที่เขาเก็บเกี่ยวมาจากโหนดหายนะที่อันตรายที่สุด ค้อนคราฟไอเทมหนักอึ้งในมือถูกยกขึ้นและฟาดลงไปบนแร่โลหะศักดิ์สิทธิ์ ทุกจังหวะการตีคือการถ่ายโอนพลังชีวิตและความทรงจำของเรย์ลงไปในเนื้อเหล็ก *เคร้ง! เคร้ง!* เสียงโลหะปะทะกันดังก้องราวกับเสียงหัวใจที่เต้นรำไปกับความตาย เรย์ไม่ได้ตีเหล็กเพียงเพื่อสร้างอาวุธ แต่เขากำลัง 'จารึก' เจตจำนงของเขาลงไปในชิ้นงาน รอยไหม้เริ่มปรากฏบนผิวหนังของเรย์จากการแผ่รังสีความร้อนที่รุนแรงเกินขีดจำกัด แต่เขาไม่หยุด เขาคำรามลั่นขณะที่เปลวไฟสีครามโหมกระพือสูงขึ้นจนเพดานถ้ำสั่นสะเทือน "จงตื่นขึ้น... จิตวิญญาณแห่งผู้พิชิต!" ทันใดนั้น แสงสว่างเจิดจ้าปะทุออกมาจากทั่งตีเหล็ก มันไม่ใช่แสงสีทองของไอเทมทั่วไป แต่มันคือแสงสีม่วงดำที่ดูดกลืนทุกอย่างรอบข้าง ลูน่ามองดูภาพนั้นด้วยความทึ่งและหวาดกลัว เรย์ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น เหงื่อหยดใหญ่ร่วงหล่นลงบนพื้นหิน ร่างกายของเขาสั่นสะท้านจากความเหนื่อยล้าจนเกือบจะหมดสติ ในใจกลางของเปลวไฟ อาวุธชิ้นใหม่ค่อยๆ เผยโฉมออกมา มันไม่ใช่แค่ดาบ แต่มันคือผลรวมของพลัง ความเจ็บปวด และความแค้นที่ถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์ ไอเทมระดับ [GOD-SLAYER ARCHIVE] ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบเบื้องหน้า "สำเร็จแล้ว..." เรย์กระซิบ เสียงของเขาแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน เขาเอื้อมมือไปคว้าอาวุธชิ้นนั้นทันทีที่มันเย็นลง ทันทีที่สัมผัสผิวดาบ กระแสความทรงจำที่แตกสลายของระบบก็ไหลทะลักเข้าสู่สมองของเขา ความลับที่เซธพยายามซ่อนเร้นไว้เริ่มปรากฏชัดผ่านรอยร้าวของข้อมูลที่ถูกตีตรา ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะมองเห็นความจริงทั้งหมด แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็เกิดขึ้นที่หน้าประตูห้องตีเหล็ก ประตูหินหนักอึ้งที่ปิดตายถูกกระแทกจนพังทลายลง พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างหนึ่งที่เรย์ไม่มีวันลืม คนผู้นั้นเดินก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ฟังดูคุ้นหูอย่างน่าประหลาด "คราฟได้ดีนี่... เรย์ แต่เสียดายนะ ที่ของชิ้นนั้นน่ะ มันไม่ใช่ของนายแต่แรก" เสียงของไค... เพื่อนที่ระบบแจ้งว่าถูกลบไปแล้ว ดังขึ้นอย่างชัดเจน พร้อมกับร่างของเขาสวมชุดเกราะสีเงินสะอาดตาแต่แววตาว่างเปล่าดุจหุ่นยนต์สังหาร เขายกอาวุธในมือขึ้นชี้มาที่เรย์ และในวินาทีนั้นเอง เรย์ก็ตระหนักได้ว่า... ศัตรูที่แท้จริงไม่ได้ลบไคทิ้ง แต่มันเปลี่ยนเขาให้กลายเป็น 'บอสลับ' เพื่อทำลายกิลด์ของเขาจากภายใน ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์มาจนถึงตอนนี้นะครับ ผมหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของตำนานบทนี้ กิลด์มาสเตอร์เอส ครับ