เงินทุนก้อนแรกจากน้ำพักน้ำแรง

เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวจนถ้วยชามกระเบื้องเคลือบสั่นระริก แม่เฒ่าโจวถลึงตาจ้องมองลูกสะใภ้ด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนน่ากลัว ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความโมโหที่แผนการสูบเงินจากงานเลี้ยงก่อนหน้าถูกขัดขวางเข้าอย่างจัง "หลินว่านหลิง! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงกล้าพูดจาตัดหน้าข้าเช่นนี้! เงินค่าขันหมากและเงินเดือนของลู่จั้น สมควรเป็นของตระกูลโจว ไม่ใช่ให้เจ้าเอามาปรนเปรอความสุขสำราญของตัวเองคนเดียว!" เสียงแหลมสูงบาดหูตวาดลั่นห้องโถงเล็กๆ ของบ้าน ความเงียบสงบเข้าปกคลุมบริเวณโดยพลัน ทุกคนต่างหน้าถอดสีเมื่อตระหนักว่า งานเลี้ยงอันหอมหวานกำลังจะถูกขัดจังหวะด้วยพายลูกใหญ่ที่ไม่มีใครคาดคิด บรรยากาศภายในบ้านอึมครึมราวกับมีเมฆฝนก้อนใหญ่ปกคลุม ทว่าหลินว่านหลิงกลับไม่มีทีท่าหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอยังคงยืนกอดอก ใบหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับพราวระยับด้วยประกายแห่งความท้าทาย "เงินเดือนของสามีฉัน และเงินที่ฉันหามาได้ด้วยหยาดเหงื่อแรงงาน ทำไมฉันต้องเอาไปปรนเปรอคนที่ไม่เคยเห็นฉันเป็นมนุษย์ด้วยล่ะครับ... อ้อ ขออภัย ฉันหมายถึง คนที่วันๆ เอาแต่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อต่างหาก" ว่านหลิงจงใจเน้นเสียง ประโยคเหน็บแนมถูกส่งออกไปอย่างนิ่มนวลแต่เชือดเฉือน ทำเอาแม่เฒ่าโจวถึงกับสำลักน้ำลายตัวเองหน้าดำหน้าแดง ลู่จั้นที่ยืนอยู่ข้างกายภรรยาขยับตัวเล็กน้อย ร่างกายกำยำในชุดทหารสีเขียวเข้มแผ่ไอเย็นเยือกออกมาอย่างเงียบเชบ เขายกมือขึ้นโอบไหล่บางของภรรยาไว้หลวมๆ เป็นเชิงปกป้อง สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองมารดาตัวเองด้วยความผิดหวังระคนเย็นชา "ท่านแม่ครับ เงินของผม สมควรเป็นของภรรยาผม เรื่องนี้ยุติแค่นี้เถอะครับ หากไม่มีอะไรแล้ว ผมกับว่านหลิงขอตัวไปจัดการธุระส่วนตัวก่อน" ลู่จั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่วันแน่น เด็ดขาด และไม่เปิดโอกาสให้ต่อรอง คล้อยหลังร่างของแม่เฒ่าโจวที่กรีดร้องโวยวายด้วยความคับแค้นใจจนเสียงแหบแห้ง ทั้งสองเดินกลับเข้ามาในห้องนอนเล็กๆ ของตนเอง บรรยากาศภายนอกยังคงชุลมุน แต่ภายในห้องแห่งนี้กลับเงียบสงบจนได้ยินเสียงลมหายใจ ว่านหลิงถอนหายใจยาวเหยียด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากทันทีที่ประตูห้องปิดสนิท เธอหันไปสบตากับสามีหนุ่มที่มองเธอด้วยแววตาคลั่งรักไม่เสื่อมคลาย "เหนื่อยหน่อยนะครับภรรยา คนบ้านนั้นไม่เคยยอมรามือจริงๆ" ลู่จั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน มือหนายื่นไปเกลี่ยปอยผมที่ข้างแก้มของภรรยาอย่างทะนุถนอม "เหนื่อยอะไรกันครับคุณสามี นี่เพิ่งจะเริ่มต้นความสนุกเท่านั้นเอง" ว่านหลิงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาเป็นประกายวาววับ "ในเมื่อพวกเขาอยากได้เงินนัก ฉันก็จะหาเงินให้ดู... แต่ไม่ใช่ให้พวกเขาหรอกนะ แต่เป็นเงินก้อนโตที่จะทำให้เราตั้งตัวได้ต่างหาก" พูดจบ ว่านหลิงก็กวาดสายตามองไปรอบห้อง เมื่อมั่นใจว่าไม่มีใครแอบมอง เธอจึงหลับตาลงและส่งจิตเข้าไปใน "มิติห้างสรรพสินค้า" ทันที ภายในพื้นที่มหัศจรรย์แห่งนี้ ชั้นวางสินค้ามากมายยังคงเรียงรายสมบูรณ์แบบราวกับถูกแช่แข็งไว้ในเวลา แสงไฟนีออนสว่างไสวสะท้อนกับสินค้าอุปโภคบริโภคยุคศตวรรษที่ 21 ที่มีมูลค่ามหาศาลในยุคขาดแคลนเช่นนี้ เป้าหมายในวันนี้ไม่ใช่การหยิบของออกมากินเล่น แต่เป็นการ "แปลงโฉมสินค้า" เพื่อเตรียมนำไปส่งให้สหายหม่า พ่อค้าตลาดมืดผู้กว้างขวาง ว่านหลิงเดินตรงไปยังโซนสินค้าอุปโภค เธอกวาดสายตาพิจารณาสินค้าแต่ละชิ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยิบ "สบู่สมุนไพรพรีเมียม" ห่อกระดาษไขสวยงามจำนวนห้าสิบก้อน "ยาสระผมสมุนไพรขวดพลาสติกเนื้อดี" อีกสามสิบขวด และที่ขาดไม่ได้คือ "แป้งฝุ่นหอมเนื้อเนียนละเอียด" อีกจำนวนหนึ่ง สินค้าเหล่านี้หากนำออกมาแบบโต้งๆ ย่อมเป็นที่สะดุดตาและนำมาซึ่งภัยพิบัติเนื่องจากไม่มีที่มาที่ไป "ลู่จั้นครับ ช่วยผมหน่อยสิ" ว่านหลิงเอ่ยเรียกสามี พร้อมกับดึงสติกลับมายังโลกภายนอก ในพริบตาเดียว กล่องกระดาษลังใบใหญ่ก็ปรากฏขึ้นกลางห้องนอน ทำเอาลู่จั้นที่ยืนเฝ้าระวังอยู่ถึงกับเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ แม้เขาจะรู้ว่าภรรยามีความลับมหัศจรรย์ซ่อนอยู่ แต่ทุกครั้งที่ได้เห็นปาฏิหาริย์นี้ เขากอดไม่ได้ที่จะทึ่ง "นี่คือ..." ลู่จั้นมองกล่องสินค้าที่ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ออกมา "สินค้าที่จะทำให้เรากลายเป็นเศรษฐีในชั่วข้ามคืนอย่างไรล่ะครับ" ว่านหลิงยิ้มกริ่ม เธอหยิบกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าและกระดาษห่อหยาบๆ ที่แอบเก็บไว้มาจัดการแกะฉลากยุคใหม่ออกทั้งหมด แล้วเปลี่ยนมาห่อด้วยกระดาษธรรมดาๆ เขียนตัวอักษรจีนโบราณด้วยพู่กันหมึกดำลงไป เพื่อให้ดูเหมือนเป็นสินค้าทำมือของชาวบ้านในชนบทที่คิดค้นสูตรขึ้นมาเอง ลู่จั้นเข้าใจทันที เขารีบเข้ามาช่วยจัดการอย่างคล่องแคล่ว มือหนาที่คุ้นเคยกับการจับอาวุธและขุดดิน บัดนี้กลับบรรจงช่วยห่อสบู่แต่ละก้อนด้วยความระมัดระวัง เคมีระหว่างคนทั้งสองอบอวลไปด้วยความร่วมมือและความเข้าใจอันลึกซึ้ง "ห่อแบบนี้ ต่อให้สหายหม่าเอาไปขายในตลาดมืด ก็ไม่มีใครสงสัยว่าเป็นสินค้าลักลอบนำเข้าจากต่างประเทศแน่นอนครับ" ลู่จั้นเอ่ยชมด้วยความชื่นชม "แน่นอน ฝีมือภรรยาคุณเสียอย่าง" ว่านหลิงยักคิ้วอย่างอารมณ์ดี ขณะที่มือเรียวเล็กก็จัดการบรรจุสินค้าทั้งหมดลงในย่ามผ้าใบเก่าๆ จนแน่นขนัด ตกดึกยามวิกาล เมื่อทั่วทั้งหมู่บ้านตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงม ลู่จั้นแบกย่ามผ้าใบน้ำหนักไม่เบาไว้บนบ่ากว้าง ร่างสูงใหญ่เดินนำหน้าภรรยาไปตามทางเดินดินแคบๆ มุ่งหน้าสู่จุดนัดหมายหลังป่าไผ่ท้ายหมู่บ้าน ที่ซึ่งสหายหม่ามักจะมารอรับสินค้าอยู่เสมอ ลมยามค่ำคืนพัดโชยกลิ่นอายดินฝนจางๆ การเดินทางในความมืดไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด เมื่อมีสามีหนุ่มฝีมือดีคอยเดินเคียงข้างคอยส่องไฟฉายนำทางให้ ใช้เวลาเดินเพียงไม่นาน เงาร่างสูงท้วมของสหายหม่าก็ปรากฏขึ้นใต้ต้นไม้ใหญ่ เขากำลังสูบบุหรี่มวนใบตองแห้ง ทันทีที่เห็นร่างของลู่จั้นและว่านหลิงเดินตรงเข้ามา ดวงตาของพ่อค้าตลาดมืดก็เป็นประกายวาววับด้วยความตื่นเต้น "มาแล้วหรือสหายลู่ สหายว่าน... ข้ากำลังรอนานจนรากงอกแล้วนะเนี่ย" สหายหม่าหัวเราะในลำคอ ทว่าเมื่อว่านหลิงเปิดย่ามผ้าใบออกเพียงนิดเพื่อให้เห็นสินค้าภายใน กลิ่นหอมสะอาดสดชื่นของสบู่และแป้งก็ลอยแตะจมูกทันที ทำเอาสหายหม่าถึงกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ "ของล็อตนี้... คุณภาพดีกว่าเดิมเสียอีกนะเนี่ย!" สหายหม่าอุทานเบาๆ ด้วยความตื่นตะลึง ว่านหลิงยิ้มรับบางๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "นี่คือสินค้าล็อตแรกจากน้ำพักน้ำแรงของเรา รับรองว่าถ้าคุณเอาไปวางขายในตลาดมืดเมืองหลวง รับรองว่าลูกค้าจะแย่งกันจนหัวแตกแน่นอน..." สหายหม่าพยักหน้ารัวๆ มือหนากำลังจะเอื้อมไปหยิบย่ามผ้าใบมาตรวจสอบอย่างละเอียด ทว่าจู่ๆ ฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลังพุ่มไม้ทึบ พร้อมกับแสงไฟฉายสว่างวาบที่สาดส่องตรงมายังพวกเขาอย่างกะทันหัน! "ใครอยู่ตรงนั้น! ห้ามขยับ เจ้าหน้าที่ตรวจตลาดมืดมาตรวจค้น!" เสียงตะโกนก้องคำรามทำเอาสหายหม่าหน้าถอดสี ขาแข็งก้าวไม่ออกในทันที ขณะที่ลู่จั้นดึงภรรยามาหลบอยู่ด้านหลังอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกريบหรี่ลงจ้องมองกลุ่มเงาดำที่กำลังพุ่งตรงเข้ามาล้อมกรอบพวกเขาไว้ทุกด้าน! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" นะครับ