สร้างความตกตะลึงให้ชาวบ้าน

“ถ้าสะใภ้รองตระกูลลู่ยังลุกขึ้นมาทำกับข้าวได้ เก้าอี้ใต้ก้นฉันคงต้องยกให้หมาป่าคาบไปกินแล้วกระมัง!” เสียงกระแทกกระทั้นของแม่เฒ่าโจวดังลั่นบ้าน ปลุกให้เหล่าเพื่อนบ้านที่เดินผ่านหน้ากำแพงดินอัดต้องชะלוฝีเท้าลงโดยมิได้นัดหมาย ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยของหญิงชราเต็มไปด้วยความริษยาและรอยเยาะหยัน ดวงตาตี่เล็กกวาดมองควันสีขาวที่พวยพุ่งขึ้นจากปล่องไฟบ้านรองด้วยความรู้สึกขัดหูขัดตาเป็น10เท่า เมื่อวานนี้หลอนว่านหลิงเพิ่งจะอาละวาดไล่ตบปากพวกปากหมากในหมู่บ้านจนกระเจิง วันนี้กลับกล้าทำตัวเป็นแม่ศรีเรือนลุกขึ้นมาเข้าครัวแต่เช้าตรู่ ช่างเสแสร้งเก่งเสียจริง ภายในห้องครัวคับแคบ หลินว่านหลิงมิได้ใส่ใจเสียงเห่าหอนของหญิงแก่ข้างบ้านแม้แต่น้อย มือเรียวบางที่เคยหยิบจับแต่มีดผ่าตัดและเครื่องครัวระดับภัตตาคารในโลกยุคปัจจุบัน บัดนี้กำลังบรรจงหั่นหมูสามชั้นติดมันสวยงามเป็นชิ้นพอดีคำ เสียงมีดกระทบเขียงไม้ดัง *ทึบๆ* เป็นจังหวะสม่ำเสมอสะท้อนความมั่นใจ กลิ่นหอมหวานของน้ำตาลเคี่ยวกับน้ำมันหมูเริ่มส่งกลิ่นอบอวลทะลุประตูไม้เก่าๆ ออกไปเตะจมูกผู้คนที่เดินผ่านไปมา “กลิ่นอะไรวะนั่น... หอมชะมัด!” ชายชาวนาคนหนึ่งหยุดเดิน สูดจมูกฟุดฟิด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความฉงน “บ้านรองตระกูลลู่กำลังทำอะไรกินกันแน่? ปกติเห็นมีแต่น้ำต้มผักจืดชืดไม่ใช่หรือ?” “หอมจริงๆ ด้วย น้ำลายสอเลย ให้ตายสิ” หญิงวัยกลางคนอีกคนเอ่ยเสริม พลางชะמדคอมองลอดรั้วไม้ไผ่เข้าไปด้านใน ภาพที่ปรากฏแก่สายตาชาวบ้านนับสิบชีวิตที่เริ่มมารวมตัวกันมุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น คือร่างระหงของหลินว่านหลิงในชุดผ้าฝ้ายเรียบง่าย แต่กลับดูสะอาดสะอ้านและคล่องแคล่วว่องไวราวกับเซฟมืออาชีพ ใบพักตร์หวานละมุนไม่มีคราบความขี้เกียจหรือความซอมซ่อหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย หล่อนกำลังผัดหมูสามชั้นกับขิงแก่และพริกแห้งในกระทะเหล็ก เสียงน้ำมันเดือดซู่ซ่าเคล้ากับกลิ่นหอมของเครื่องเทศเตะจมูกจนคนท้องร้องจ๊อก แม่เฒ่าโจวที่เดินมาสมทบเพราะทนความสงสัยไม่ไหว ถึงกับหน้าดำคร่ำเครียด นางพยายามจะพ่นคำด่าทอออกมาเพื่อรักษาหน้า “นังตัวดี! ผลาญเสบียงอะไรอีกรึ ถึงได้ทำกลิ่นฟุ้งกระจายไปทั่วบ้านทั่วเมืองแบบนี้! คิดจะผลาญเงินที่ลูกชายฉันส่งมาให้หมดรึไงกัน!” ว่านหลิงชะลอฝ่ามือที่กำลังตักเครื่องปรุงลงในกระทะเล็กน้อย หล่อนหันกลับมาส่งยิ้มเย็นเยียบให้แม่สามีที่ยืนเท้าสะเอวหน้าดำคร่ำเครียด สายตาคู่นั้นคมกริบจนแม่เฒ่าโจวเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว “เงินที่ฉันใช้ เป็นเงินที่สามีฉันหามาด้วยหยาดเหงื่อแรงกาย และเป็นเงินที่ฉันหามาเพิ่มด้วยสองมือของฉันเอง แม่สามีไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ... เอ๊ย... ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ เอ้ย ไม่ใช่!” ว่านหลิงเกือบหลุดปากใช้สรรพนามตามความคุ้นชิน แต่รีบเปลี่ยนเสียงกลับมาให้เข้มแข็งสมเป็นยุคสมัย “ข้าบอกท่านหลายครั้งแล้วว่าอย่ามาจุ้นจ้านเรื่องในครัวของบ้านรอง ถ้าหิวมากนักก็กลับไปเคี้ยวกากมันเทศของท่านที่บ้านโน้นเถอะ!” “นัง... นังสะใภ้ปากกล้า!” แม่เฒ่าโจวอกแทบแตกตาย ยกมือทาบอกชี้หน้าลูกสะใภ้ด้วยความโกรธจัด “พวกเจ้าดูซิ! ดูความประพฤติของมัน! กล้าต่อปากต่อคำกับผู้อาวุโสเช่นนี้ได้อย่างไร!” ทว่า ไม่มีชาวบ้านคนไหนคล้อยตามคำฟ้องร้องของนางเลยสักคน ทุกคนต่างจดจ้องไปที่กระทะตรงหน้าของว่านหลิงด้วยความกลืนน้ำลายเอื้อมระอา สีหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาและหิวโหย เมนู ‘หมูตุ๋นน้ำแดง’ สูตรลับเฉพาะที่ว่านหลิงกำลังบรรจงปรุงแต่ง สีสันของมันแดงฉานเงางาม เนื้อหมูเปื่อยนุ่มละลายในปาก ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนชวนให้ท้องไส้ปั่นป่วนเกินกว่าจะละสายตา ลู่จั้นที่เพิ่งกลับจากการฝึกซ้อมทางทหาร ก้าวเข้ามายืนหยัดเคียงข้างภรรยาโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบกวาดมองฝูงชนที่มารุมล้อม ก่อนจะหยุดอยู่ที่ร่างอรชรของภรรยา ความอ่อนโยนฉายชัดขึ้นในแววตาคู่นั้นอย่างไม่ปิดบัง มือหนายื่นไปหยิบผ้าสะอาดมาซับเหงื่อบนหน้าผากให้ภรรยาสาวอย่างเบามือ “เหนื่อยไหมว่านหลิง?” น้ำทุ้มต่ำเอמהถามด้วยความห่วงใย “ไม่เหนื่อยเลยพี่ลู่... กำลังทำของอร่อยให้ท่านกินอยู่พอดี” ว่านหลิงส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้สามี ภาพความสนิทสนมและสายตาคลั่งรักที่ลู่จั้นมอบให้ภรรยา ทำให้คนรอบข้างถึงกับอ้าปากค้าง ใครบอกว่าผัวเกลียดเมีย? ใครบอกว่าบ้านนี้กำลังจะหย่าร้างกัน? ภาพที่เห็นตรงหน้าคือสามีทหารหนุ่มอนาคตไกลที่ทั้งหล่อเหลาและอบอุ่น กำลังยืนมองภรรยาทำอาหารด้วยแววตาเทิดทูนบูชา ช่างเป็นภาพที่กระแทกตาคนโสดและคนอิจฉาจนเจ็บปวดไปถึงขั้วหัวใจ “กลิ่นหอมนี่... แม่นางหลิง เจ้าทำอะไรกินกันแน่ ถึงได้หอมตลบอบอวลไปสามบ้านแปดบ้านเช่นนี้?” เสียงทุ้มกังวานของสหายหม่าดังแทรกฝูงชนเข้ามา ร่างท้วมในชุดพ่อค้าดูมีฐานะก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายวาววับเมื่อกลิ่นอาหารแตะจมูก การปรากฏตัวของสหายหม่าทำให้ชาวบ้านต่างฮือฮา เพราะทุกคนรู้ดีว่านี่คือพ่อค้าตลาดมืดผู้ทรงอิทธิพล ที่ปกติไม่มีทางชายตาแลชาวบ้านตาสตาสีสาคนไหนในหมู่บ้านนี้แน่นอน ว่านหลิงหันไปยิ้มรับอย่างเป็นกันเอง “สหายหม่ามาพอดีเลยเจ้าค่ะ หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสูตรพิเศษเพิ่งเสร็จร้อนๆ ท่านสนใจจะชิมเป็นคนแรกไหมล่ะเจ้าคะ?” “ฮ่าๆๆ ดีงาม! ข้ากำลังหิวโซอยู่พอดี ได้กลิ่นจากปากซอยก็รู้แล้วว่าฝีมือเจ้าต้องไม่ธรรมดา!” สหายหม่าหัวเราะลั่นอย่างอารมณ์ดี ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังชื่นมื่นและทุกคนกำลังกลืนน้ำลายรอชิมฝีมือของหลินว่านหลิงอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมกับเงาร่างของชายแปลกหน้ากลุ่มหนึ่งก็พุ่งตรงเข้ามาทางหน้าบ้านรองตระกูลลู่ด้วยท่าทางคุกคาม ผู้นำกลุ่มคือชายร่างใหญ่หน้าตาถมึงทึง มีรอยแผลเป็นน่ากลัวพาดผ่านแก้มขวา สายตากวาดมองไปรอบตัวด้วยความดุดัน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่สหายหม่าและลู่จั้น มุมปากกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม “เจอตัวสักที... ไอ้หม่า แกคิดจะผูกขาดของดีกับนังนี่คนเดียวจริงๆ สินะ?” ความเงียบสงบเข้าปกคลุมบริเวณโดยพลัน ทุกคนต่างหน้าถอดสีเมื่อตระหนักว่า งานเลี้ยงอันหอมหวานกำลังจะถูกขัดจังหวะด้วยพายลูกใหญ่ที่ไม่มีใครคาดคิด ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" มาโดยตลอดนะครับ