หม้อข้าวใบแรกสะเทือนทั้งบ้าน

เสียงเคาะตะเกียบกระทบชามกระเบื้องบิ่นดัง "ก๊อง" สนั่นลั่นห้องโถงคับแคบ แม่เฒ่าโจวถลึงตาใส่ชามข้าวต้มก้นชามที่มีแต่น้ำใสแจ๋วและข้าวสวยก้นหม้อไม่กี่เมล็ด ใบหน้าเหี่ยวย่นยับยู่ยี่ราวกับผลส้มโอตากแห้ง นางตวัดสายตาคมกริบดั่งใบมีดโกนพุ่งตรงไปยังร่างระหงของหลินว่านหลิงที่นั่งอยู่มุมโต๊ะทันที "ยัยตัวดี! เจ้าทำท่าทางเย้ยหยันอะไรตอนข้าพูดเรื่องเงินค่าครองชีพงั้นรึ?" เสียงแหบแห้งแหลมสูงบาดหูแผดลั่นจนสมาชิกคนอื่นในบ้านสะดุ้งโหยง หลินว่านหลิงชะงักตะเกียบในมือ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง เร็วกว่าที่คิดเสียอีกนะเนี่ย... คนพวกนี้ร้อนรนจนทนไม่ไหวแล้วสินะครับ เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากสวนกลับ เสียงท้องร้องโครกครากดังสนั่นมาจากลูกพี่ลูกน้องสามีที่นั่งหน้าซีดอยู่ข้างๆ ชายหนุ่มร่างผอมแห้งกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ดวงตาเป็นมันปลาบจ้องมองไปทางห้องครัวด้วยความหิวกระหาย ไม่ใช่เพราะข้าวต้มวิญญาณข้าวของแม่เฒ่าโจวหรอกครับ แต่เป็นเพราะประสาทสัมผัสของทุกคนในบ้านกำลังถูกรบกวนด้วยบางสิ่งที่รุนแรงยิ่งกว่า กลิ่นหอม... กลิ่นหอมลึกล้ำที่เย้ายวนจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง! มันไม่ใช่กลิ่นผัดผักบุ้งน้ำมันหมูทั่วๆ ไป แต่เป็นกลิ่นหอมของกระเทียมเจียวใหม่ๆ ที่เคล้าคลุกมากับกลิ่นซีיוขาวชั้นดี คั่วด้วยไฟกลางจนหอมฟุ้ง ตามด้วยกลิ่นหอมละมุนของหมูสับติดมันที่ถูกรันจนสุกกำลังดี ผสมผสานกับข้าวสวยเม็ดร่วนที่สะบัดในกระทะเหล็กจนเมล็ดข้าวเคลือบไข่ไก่สีทองอร่าม ติ๊ก... ติ๊ก... เสียงน้ำลายไหลกลืนลงคอดังแข่งกับเสียงนาฬิกาแขวนผนังเก่าคร่ำคร่า แม่เฒ่าโจวชะงักคำด่าที่กำลังจะพ่นออกมา จมูกเหยี่ยวฟุดฟิดสูดดมกลิ่นอากาศที่ลอยมาจากหลังบ้าน ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างด้วยความงุนงง "กลิ่น... กลิ่นอะไรน่ะ? กลิ่นเนื้อหมูผัดงั้นรึ? บ้านเราเอาเงินที่ไหนไปซื้อหมูมาชิ้นใหญ่โตขนาดนี้!" หลินว่านหลิงยกย่องเรียวคิ้วขึ้นเล็กน้อย เธอวางตะเกียบลงช้าๆ อย่างใจเย็น ก่อนจะประสานมือไว้บนตัก ดวงตากลมโตฉายแววเยືือกเย็นและท้าทายในเวลาเดียวกัน "เงินซื้อหมูงั้นหรือครับคุณแม่?" ว่านหลิงจงใจเน้นเสียงคำว่า 'แม่' ให้มีน้ำหนักราวกับจะเยาะเย้ยความโลภของอีกฝ่าย "ในเมื่อพวกท่านบอกว่าบ้านเรายากจนข้นแค้น เงินทองแม้แต่แดงเดียวก็ไม่มีจะยาไส้ แล้วหมูชิ้นโตจากที่ไหนกันล่ะครับที่จะลอยมาเข้าปากพวกท่านได้... อ้อ หรือว่าท่านแอบซ่อนเงินก้อนโตไว้ใต้ที่นอนกันแน่?" "นัง... นังสะไภ้ปากดี!" แม่เฒ่าโจวตบโต๊ะปังใหญ่จนชามข้าวสะเทือน หน้าแก่ๆ แดงก่ำด้วยความโกรธจัด "เจ้ากล้ากล่าวหาว่าข้าซ่อนเงินรึ! แกนั่นแหละที่เอาเงินเดือนของลู่จั้นไปผลาญกินทิ้งกินขว้างที่ไหนมา!" บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ลู่จั้นที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาประตูกระทบวงกบเสียงดังปึ้ง สีหน้าคมเข้มเคร่งเครียด ดวงตาสีเข้มคมกริบกวาดมองมารดาที่กำลังอาละวาดสติหลุด สลับกับภรรยาตัวน้อยที่นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายอกสบายใจ นายทหารหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น เขารู้ดีว่าภรรยาของเขาไม่ใช่คนที่จะยอมก้มหัวให้ใครอีกต่อไปแล้วนับตั้งแต่วันนี้ แต่ทว่า... กลิ่นหอมของอาหารที่ลอยตลบอบอวลอยู่รอบตัวหลินว่านหลิงในตอนนี้ มันรุนแรงเสียจนแม้แต่ลู่จั้นเองก็ยังต้องเผลอสูดหายใจเข้าลึกๆ มันคือกลิ่นของ "ข้าวผัดหมูสับสูตรลับ" ที่ว่านหลิงแอบรังสรรค์ขึ้นอย่างประณีตบรรจงภายในมิติห้างสรรพสินค้าเมื่อครู่นี้เองครับ! ในโลกมิติอันเงียบสงบและเต็มไปด้วยวัตถุดิบชั้นเลิศ หลินว่านหลิงใช้เวลาเพียงชั่วพริบตาในการเนรมิตอาหารจานเด็ด ข้าวหอมมะลิเก่าเม็ดสวยถูกผัดด้วยไฟแรงในกระทะเคลือบเทฟลอน ไร้ควันรบกวนภายนอก แต่ความหอมกลับเข้มข้นจนทะลุมิติออกมาอบอวลในโลกความเป็นจริง หมูสับติดมันที่หมักด้วยซอสสูตรพิเศษจนนุ่มละมุนลิ้นถูกผัดคลุกเคล้ากับต้นหอมซอยสีเขียวสดและไข่เป็ดแดงจัด เมนูเรียบง่ายแต่ทรงพลังนี้ถูกตักใส่ปิ่นโตสแตนเลสเนื้อดีอย่างดี ซ่อนไว้ใต้ตู้ไม้เก่า ทว่าความหอมระดับปรมาจารย์เช่นนี้ มีหรือจะกักเก็บไว้มิด? "หอม... หอมเหลือเกิน" น้องสาวสามีที่นั่งเงียบมาตลอดกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ นางลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว ปลายจมูกสั่นระริกตามทิศทางของกลิ่นที่โชยมาจากมุมห้อง "พี่สะไภ้ ท่านซ่อนอะไรไว้หลังตู้กับข้าวใช่ไหม? ท่านแอบเก็บของอร่อยไว้กินคนเดียวรึ!" คำพูดของน้องสาวสามีราวกับน้ำมันราดลงบนกองเพลิง แม่เฒ่าโจวหันขวับไปมองตู้ไม้เก่าทันที ดวงตาโลภ ะกลาวาววโรจน์ นางพุ่งตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความเร็วกว่าปกติถึงสองเท่า ร่างกายที่เคยงอค่อมกลับยืดตรงได้อย่างน่าอัศจรรย์เปรียบเสมือนผีดิบหิวโหยที่ได้กลิ่นเลือด "นังสารเลว! แกแอบซ่อนอาหารดีๆ ไว้กินคนเดียว ขณะที่พวกเราต้องกินข้าวต้มน้ำใสพวกนี้งั้นรึ! เอามานี่นะ!" แม่เฒ่าโจวแผดเสียงหวีดแหลม พุ่งตรงเข้ามาหมายจะกระชากกระชากเสื้อของว่านหลิงและรื้อค้นตู้ไม้ด้านหลัง หลินว่านหลิงไม่แม้แต่จะขยับตัวหนี เธอเพียงแค่มองภาพแม่สามีที่วิ่งเข้ามาด้วยสายตาราวกับกำลังมองดูตัวตลกในโรงละครสัตว์ มุมปากสวยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเหนือกว่า เร็วกว่าที่แม่เฒ่าโจวจะเอื้อมมือไปถึงตู้ไม้ ลู่จั้นก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างมารดาและภรรยาอย่างรวดเร็ว ร่างกายสูงใหญ่กำยำในชุดทหารสีเขียวเข้มแผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมากดดันจนแม่เฒ่าโจวต้องชะงักฝีเท้ากึกด้วยความตกใจ "แม่ครับ! หยุดพฤติกรรมน่าเกลียดแบบนี้เดี๋ยวนี้!" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังของลู่จั้นดังขึ้นกดดันจนห้องทั้งห้องเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าหายใจแรง แม่เฒ่าโจวหน้าเสีย นางชี้หน้าบุตรชายด้วยความไม่พอใจ "ไอ้ลูกอกตัญญู! แกเข้าข้างนังเมียตัวดีนี่รึ มันซ่อนอาหารดีๆ ไว้กินคนเดียว ปล่อยให้แม่กับน้องอดอยาก แกไม่รักแม่แล้วใช่ไหม!" "อาหารในบ้านหลังนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเงินเดือนที่ผมส่งมาทุกเดือน พวกท่านจะมีปัญญาซื้อข้าวใส่ปากหรือครับ?" ลู่จั้นเอ่ยเสียงเรียบ เย็นชาไร้เยื่อใย แต่นัยน์ตากลับทอประกายอบอุ่นทันทีเมื่อหันไปสบตากับภรรยาที่ส่งยิ้มหวานหยดมาให้ หลินว่านหลิงลุกขึ้นยืนช้าๆ เธอปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนชายเสื้อออกอย่างใจเย็น ก่อนจะเดินไปหยิบปิ่นโตสแตนเลสที่ซ่อนไว้ออกมาวางโชว์ตรงกลางโต๊ะอาหาร กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วรัศมีสิบเมตรจนทุกคนในบ้านต้องสูดปากด้วยความอยากกิน "อยากกินหรือครับ?" ว่านหลิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับเสียงเพลง แต่แววตากลับคมกริบ "เสียใจด้วยนะ... ข้าวผัดหมูสับหอมกรุ่นจานนี้ ไม่ได้มีไว้ให้คนอกตัญญูหรือคนเห็นแก่ตัวกินหรอกครับ..." เธอยิ้มหวานหยด ทว่าประโยคต่อมากลับทำให้แม่เฒ่าโจวหน้าเขียวคล้ำจนแทบจะเป็นลม "เพราะว่า... ฉันทำไว้เพื่อเตรียมเอาไปขายให้ 'สหายหม่า' พ่อค้าตลาดมืด ในราคาชามละสิบหยวนต่างหากล่ะครับ!" สิ้นเสียงหวานใสของหลินว่านหลิง ประตูรั้วบ้านด้านนอกก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงหัวเราะทุ้มต่ำคุ้นหูก็ดังขึ้นที่หน้าลานบ้าน พร้อมกับการปรากฏตัวของแขกยามวิกาลที่ไม่มีใครคาดคิด—สหายหม่า พ่อค้าตลาดมืดผู้ทรงอิทธิพล ก้าวเข้ามาพร้อมกับกระเป๋าเงินใบโตในมือ! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" เสมอมานะครับ