สามีช่วยขายของในตลาดมืด

“หากท่านยังยืนลังเลอยู่ตรงนี้ เกรงว่าเกี๊ยวทอดไส้หมูเห็ดหอมร้อนๆ หม้อนี้คงต้องตกเป็นของสหายหม่าจนหมดเกลี้ยงโดยไม่มีเหลือเผื่อใครแล้วนะครับ” เสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววหยอกเย้าดังขึ้นท่ามกลางความมืดสลัวของตรอกด้านหลังโกดังร้างในตลาดมืด หลินว่านหลิงชะงักมือที่กำลังตักเกี๊ยวสีเหลืองทองกรอบอร่อยใส่กระทงใบตอง นางเงยหน้าขึ้นมองสามีหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่เคียงข้าง ในชุดเสื้อคลุมกันหนาวตัวเก่าสีเข้มและหมวกแก๊ปดึงต่ำจนบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง แต่ไม่อาจซ่อนสันจاوคมกริบและดวงตาที่พราวระยับด้วยความเอ็นดูได้เลย ลู่จั้นในยามนี้ไม่ได้เป็นเพียงนายทหารหนุ่มผู้เคร่งขรึมในค่ายฝึกอีกต่อไปแล้ว แต่เขากลับสวมบทบาทเป็น "บอดี้การ์ดจำเป็น" และ "ลูกมือมือหนึ่ง" ที่คอยอารักขาและช่วยภรรยาขนลังไม้ใส่สินค้าข้ามรั้วกั้นของตลาดมืดอย่างทะมัดทะแมง กล้ามเนื้อหนาภายใต้ร่มผ้าขยับไหวทุกครั้งที่เขาช่วยยกกระสอบแป้งและโหลหมักพริกน้ำมันลงจากรถเข็นด้วยความคล่องแคล่ว แรงกายของชายชาติทหารถูกนำมาใช้อย่างคุ้มค่าที่สุดในภารกิจหาเงินก้อนโตของภรรยาตัวน้อย “คุณนี่นะ ปากคอเราะร้ายขึ้นทุกวันแล้วนะครับ” หลินว่านหลิงค้อนขวับอย่างหมั่นไส้ แต่มุมปากกลับอมยิ้มจนแก้มป่อง นางยื่นกระทงใบตองที่บรรจุเกี๊ยวทอดกรอบส่งให้เขา “อะ ชิมดูสิ ฝีมือภรรยาของคุณอร่อยจนแม้แต่พ่อค้ารายใหญ่อย่างสหายหม่ายังต้องยอมสยบเลยนะ” ลู่จั้นรับกระทงมาโดยไม่ลังเล เขากัดเกี๊ยวคำโต เสียงกรอบดังสนั่นตามด้วยไอความร้อนและกลิ่นหอมฟุ้งของหมูสับผสมเห็ดหอมและเครื่องเทศลอยกรุ่นเตะจมูก รสชาติกลมกล่อมที่ตัดด้วยความเผ็ดร้อนเบาๆ ของน้ำจิ้มสูตรลับทำให้ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มฉายแววทึ่งระคนพึงพอใจอย่างยิ่ง “อร่อยจนแทบไม่อยากเชื่อว่านี่คือฝีมือมนุษย์...” ลู่จั้นเคี้ยวอย่างช้าๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยชมอย่างจริงจัง “ถ้าผมรู้ว่าการมีภรรยาทำอาหารเก่งและฉลาดเป็นกรดแบบคุณจะทำให้ชีวิตมีความสุขถึงเพียงนี้ ผมคงขอท่านแม่แต่งงานตั้งแต่สัปดาห์แรกที่พบคุณแล้วล่ะครับ” “ปากหวานแบบนี้ ระวังจะได้ล้างจานเพิ่มอีกสองโหลนะครับ” ว่านหลิงแกล้งทำเป็นตีหน้ายุ่ง แต่หัวใจกลับเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก ใครจะคิดว่าสามีในนามตามยุคสมัยโบราณผู้นี้ จะกลายร่างเป็นสุนัขตัวใหญ่ที่คอยคลั่งรักและสนับสนุนนางทุกฝีก้าวเช่นนี้ แถมในยามคับขัน เขายังยืนบังร่างนางจากสายตาโลภ ในขณะที่สองสามีภรรยากำลังหยอกล้อกันอย่างออกรส สหายหม่า พ่อค้าตลาดมืดผู้กว้างขวางก็ก้าวฉับๆ เข้ามาพร้อมกับถุงผ้าดิบใส่เงินสดปึกใหญ่ รอยยิ้มกว้างจนตาหยีปรากฏบนใบหน้ายับย่นของเขา พลางหัวเราะร่าด้วยความสะใจ “ฮ่าๆๆๆ สหายลู่ สหายหลิน! พวกท่านสองคนนี่ช่างคู่กันยิ่งนัก คนหนึ่งทำอาหารอร่อยล้ำเลิศจนคนแย่งกันซื้อจนหมดเกลี้ยง ส่วนอีกคนก็ยืนถือไม้กระบองคอยกวาดตามองพวกนักเลงข้างถนนจนไม่มีใครกล้าเข้ามาตอดเล็กตอดน้อยเลยสักคน สินค้าล็อตนี้ของพวกท่านทำเอาข้าได้หน้ากับลูกค้ารายใหญ่ไปโขเลยนะ!” สหายหม่าวางถุงเงินลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงเหรียญกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งชวนฟัง ว่านหลิงกวาดตามองยอดเงินคร่าวๆ ก่อนจะแย้มยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ ตัวเลขกำไรในวันนี้สูงกว่าที่นางคาดการณ์ไว้ถึงสามเท่าตัว มากพอที่จะใช้ซื้อวัตถุดิบชั้นดีและเตรียมขยายกำลังการผลิตในมิติห้างสรรพสินค้าได้อย่างสบายๆ “ยินดีด้วยครับสหายหม่า หากสินค้าหมดเร็วเช่นนี้ รอบหน้าผมกับภรรยาจะเตรียมเพิ่มโควตาหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงและพริกน้ำมันสูตรพิเศษมาให้ท่านเป็นพิเศษโดยเฉพาะเลย” ลู่จั้นเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง ท่าทีองอาจผึ่งผายและรัศมีของนายทหารอาชีพทำให้สหายหม่าถึงกับต้องพยักหน้ารับด้วยความเกรงอกเกรงใจ แม้ว่าในตลาดมืดแห่งนี้สหายหม่าจะเป็นผู้ทรงอิทธิพลเพียงใด แต่ต่อหน้าสามีของแมวป่าตัวน้อยผู้นี้ เขากลับรู้สึกได้ถึงแรงกดดันบางอย่างที่บอกให้รู้ว่า... อย่าได้คิดริลองดีเป็นอันขาด “เยี่ยม! พูดคำไหนคำนั้น! ข้าชอบคนตรงไปตรงมาแบบพวกท่านนี่แหละ” สหายหม่าหัวเราะชอบใจ ก่อนจะก้มกระซิบเสียงเบา “อ้อ... ช่วงนี้แม่เฒ่าโจวแม่สามีของเจ้า เริ่มเที่ยวเดินถามหาพวกท่านแถวหมู่บ้าน บอกว่าพวกเจ้าแอบซ่อนเงินและอาหารชั้นดีไว้เสวยสุขกันตามลำพัง ระวังตัวหน่อยก็ดีนะ นางกำลังวางแผนจะไปโวยวายที่กองอำนวยการหมู่บ้านเพื่อเล่นงานพวกเจ้าข้อหาค้าขายผิดกฎหมาย” รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินว่านหลิงจางหายไปในทันที นัยน์ตากลมโตฉายแววเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก แม่แก่คนนั้นยังไม่เข็ดสินะ คิดจะใช้ไม้เดิมๆ มากดขี่ข่มเหงพวกนางอีกงั้นหรือ? ช่างน่าขันสิ้นดี! ลู่จั้นสังเกตเห็นประกายตาแข็งกร้าวของภรรยา เขาเอื้อมมือหนาไปกุมมือเรียวบางของนางไว้เบาๆ สัมผัสอุ่นซ่านส่งผ่านจากฝ่ามือหนาช่วยดึงสติของหญิงสาวให้กลับคืนมา ชายหนุ่มโน้มตัวลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความเด็ดขาด “ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมจัดการเองครับ ว่านหลิง... คนที่บังคับให้คุณต้องเหนื่อยยากมาตลอดหลายปี ถึงเวลาที่ต้องชำระบัญชีหนี้แค้นกันเสียทีแล้ว” หลินว่านหลิงเงยหน้าสบตากับสามี รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเชฟสาวผู้ก้าวข้ามกาลเวลา ในเมื่อแม่เฒ่าโจวอยากเล่นเกมสกปรกนัก นางก็จะจัดชุดใหญ่ไฟกระพริบต้อนรับให้สมเกียรติเลยทีเดียว! ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังเก็บกวาดแผงค้าและเตรียมตัวเดินทางกลับ ทันใดนั้นเอง... เสียงฝีเท้าม้าและเสียงตะโกนก้องด้วยความตกใจของสหายหม่าก็ดังขึ้นจากปากทางเข้าตรอก “เฮ้ย! ระวัง! นั่นมันรถจيبทหารจากกองพลใหญ่... พวกมันมุ่งหน้ามาทางนี้แล้ว!” ลู่จั้นขมวดคิ้วมุ่นทันที เขาดึงร่างบางของภรรยามาหลบอยู่ด้านหลัง ร่างสูงตระหง่านก้าวออกไปเผชิญหน้ากับแสงไฟหน้ารถที่สาดส่องเข้ามาอย่างกะทันหัน และเมื่อประตูรถจيبเปิดออก ร่างของนายทหารระดับสูงผู้หนึ่งก็ก้าวลงมา พร้อมกับเอกสารลับในมือที่ทำให้สีหน้าของลู่จั้นเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในพริบตา... ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับตอนที่ 25 ของ "คุณหนูสายสตรอง ทะลุมิติไปปั้นสามีทหารให้รวยฟ้าผ่า" แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!