ความคลั่งรักเริ่มต้นขึ้น

"ถ้าแม่กล้าก้าวเข้ามาในรั้วบ้านหลังนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจฐานะผู้อาวุโส!" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังของลู่จั้นดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณลานบ้าน สร้างความตกตะลึงให้แก่ชาวบ้านที่มุงดูเหตุการณ์รอบรั้วได้เป็นอย่างดี แม่เฒ่าโจวที่อุตส่าห์ถือตะกร้าหวายใบโตหมายจะมาอาละวาดทวงส่วนแบ่งเงินขายของจากลูกสะใภ้ ถึงกับหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก นางไม่เคยเห็นบุตรชายคนรองแสดงท่าทีแข็งกร้าวและดุดันเช่นนี้มาก่อนในชีวิต ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มที่เคยฉายแววอดกล่อมอดทน บัดนี้กลับลุกโชนด้วยโทสะราวกับพยัคฆ์หนุ่มที่กำลังปกป้องอาณาเขตและคู่ครองของมัน หลินว่านหลิงยืนถือตะหลิวไม้ไผ่อยู่ที่หน้าประตูครัว ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ในโลกยุคปัจจุบันเธอเป็นถึงเชฟมือทองที่ผ่านการแข่งขันและผู้คนมามากมาย แต่ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนยืนหยัดปกป้องเธอจากคนในครอบครัวได้อย่างเด็ดขาดและจริงจังเท่ากับลู่จั้นในร่างชายหนุ่มยุคเจ็ดศูนย์ผู้นี้เลย ร่างสูงใหญ่ของสามีหนุ่มก้าวฉับๆ กลับเข้ามาในครัว กลิ่นอายความดุดันเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงแววตาอ่อนโยนจนแทบหยดย้อยยามที่เขาหันมามองภรรยาตัวน้อย "ว่านหลิง... คุณเหนื่อยมากแล้ว ไปนั่งพักเถอะครับ เดี๋ยวฟืนตรงนี้ผมจัดการเอง" ลู่จั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล มือหนาหยาบกร้านจากการจับอาวุธและทำไร่เอื้อมมารับตะหลิวในมือเธอไปวางไว้อย่างเบามือ สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือของเขาทำเอาหัวใจดวงน้อยของเชฟสาวเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง "แต่คุณเพิ่งกลับมาจากฝึกซ้อมนะคะ... เอ๊ย... ซ้อมนะครับ" ว่านหลิงเกือบเผลอหลุดปากพูดสำนวนติดปาก แต่อาศัยความไวแก้คำลงท้ายได้อย่างเฉียดฉิว นางเงยหน้าขึ้นมองสามีที่วันนี้ดูแปลกตาไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ตั้งแต่เหตุการณ์ในตลาดมืดเมื่อวาน ลู่จั้นก็ราวกราบกลายร่างเป็น 'สุนัขเฝ้าบ้านผู้คลั่งรัก' ชนิดที่เรียกว่าเดินตามติดทุกฝีก้าว งานบ้านที่เคยตกเป็นภาระของนางตามค่านิยมยุคสมัย กลับถูกชายหนุ่มแย่งไปทำจนหมดสิ้น ไม่ว่าจะเป็นการตักน้ำ ผ่าฟืน หรือแม้แต่การกวาดลานบ้าน "เรื่องแค่นี้สบายมากครับ แรงผมเหลือเฟือ" ลู่จั้นยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ปกติมักจะดูเคร่งขรึมและเข้าถึงยาก บัดนี้กลับอบอุ่นและละมุนละไมจนผู้หญิงทั้งหมู่บ้านหากได้มาเห็นคงต้องอิจฉาจนตาร้อนผ่าว เขาไม่ได้สนใจเสียงนินทาของชาวบ้านที่จับกลุ่มซุบซิบกันอยู่หน้าบ้านเลยแม้แต่น้อย ในสายตาของลู่จั้นเวลานี้ หลินว่านหลิงคือสมบัติล้ำค่าที่เขาเกือบสูญเสียมันไปเพราะความโง่เขลาในอดีต สามีผู้จมอยู่กับกองงานและค่ายทหารจนเกือบปล่อยให้ภรรยาต้องเผชิญหน้ากับความโหดร้ายของแม่และน้องชายตัวแสบเพียงลำพังสำนึกตัวได้แล้ว และเขาจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด ภายในห้องครัวที่สะอาดสะอ้าน กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและเนื้อสัตว์เริ่มโชยตลบอบอวลไปทั่ว หลินว่านหลิงใช้มิติลับดึงเอาเนื้อหมูสามชั้นคัดพิเศษและเห็ดหอมชั้นดีออกมาจากช่องเก็บความเย็นอัจฉริยะ วันนี้เธอลุกขึ้นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเพื่อเตรียมทำเมนูเดเด็ดมัดใจสามีและเตรียมส่งให้สหายหม่าไปขายในตลาดมืด "วันนี้ผมช่วยล้างผักนะครับ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่เบียดเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของเธอเกือบแนบชิดกับอกแกร่ง ลู่จั้นถือวิสาสะหยิบผักกวางตุ้งสดสีเขียวขจีขึ้นมาล้างในอ่างน้ำอย่างตั้งอกตั้งใจ แม้ท่าทางจะดูเก้ๆ กังๆ ไปบ้างเพราะไม่เคยทำงานในครัวมาก่อน แต่นัยน์ตาคมกริบกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะเอาใจภรรยา "คุณลู่จั้นคะ... เอ่อ... ลู่จั้นครับ ขยับไปหน่อยก็ได้ค่ะ... ครับ พื้นที่มันแคบ" ว่านหลิงหน้าแดงก่ำ หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน บรรยากาศรอบตัวช่างอบอวลไปด้วยความหวานชื่นที่ตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับความตึงเครียดของเหตุการณ์หน้าบ้านเมื่อครู่ "ไม่เป็นไรครับ ใกล้แค่นี้กำลังดี... ผมอยากอยู่ใกล้คุณ" คำพูดเรียบง่ายแต่จริงจังจนดวงหน้าหวานของภรรยาขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปถึงใบหู นางค้อนขวับให้สามีหนุ่มไปหนึ่งที แต่นัยน์ตากลับพราวระยับด้วยความขบขันและสุขสม บนเตาถ่านดินเผา หม้อดินขนาดกลางกำลังเดือดปุดๆ น้ำซุปกระดูกหมูกลมกล่อมเคี่ยวจนเป็นสีขาวนวล ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจไปทั่วบริเวณ หลินว่านหลิงจัดการปรุงรส "ซุปหมูตุ๋นเห็ดหอมยาจีน" สูตรลับเฉพาะตัว เติมเก๋ากี้และพุทราจีนลงไปเพื่อบำรุงกำลังให้สามีผู้ตรากตรำทำงานหนัก ตามด้วยเมนู "หมูสามชั้นผัดพริกแห้งเต้าเจี้ยว" ที่ผัดจนหนังหมูเด้งสู้ฟัน น้ำซุปขลุกขลิกรสชาติจัดจ้านกลมกล่อม กลิ่นหอมของพริกแห้งคั่วและเต้าเจี้ยวหมักชั้นดีฟุ้งกระจายทะลุออกไปนอกหน้าต่างบ้าน ลอยไปตามสายลมจนสะกิดต่อมรับรสของชาวบ้านละแวกนั้นที่เดินผ่านไปมาต้องพากันกลืนน้ำลายเอื้อม "หอมมากครับ..." ลู่จั้นสูดกลิ่นหอมเข้าปอดลึกๆ สายตาทอดมองแผ่นหลังบางของภรรยาด้วยความรักใคร่ระคนทึ่ง ผู้หญิงคนนี้มีพรสวรรค์วิเศษ อาหารทุกจานที่นางทำไม่เพียงแต่อร่อยล้ำเลิศจนหาที่เปรียบไม่ได้ แต่ยังเต็มไปด้วยความใส่ใจที่ทำให้หัวใจของนายทหารผู้แข็งกระด้างรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด "ตักข้าวได้เลยค่ะ... ครับ" ว่านหลิงตักข้าวสวยร้อนๆ ที่หุงผสมธัญพืชจนหอมกรุ่นใส่ชามยื่นให้สามี ลู่จั้นรับมาด้วยรอยยิ้ม ทั้งสองนั่งลงรับประทานอาหารร่วมกันบนโต๊ะไม้ตัวเล็ก บรรยากาศเงียบสงบแต่เต็มไปด้วยความอิ่มเอมใจ ทุกคำที่ลู่จั้นตักเข้าปากล้วนเต็มไปด้วยความสุข สมกับเป็นอาหารฝีมือภรรยาอันเป็นที่รัก ทว่า ความสงบสุขในบ้านหลังน้อยมักอยู่ได้ไม่นานนัก... เสียงทุบประตูรั้วไม้หน้าบ้านดังขึ้นรัวๆ ตามด้วยเสียงกรีดแหลมสูงของแม่เฒ่าโจวที่โวยวายโภชนาการลั่นซอย "ไอ้ลูกอกตัญญู! นังสะใภ้ตัวดี! คิดว่ามีผัวคอยปกป้องแล้วจะปีกกล้าขาแข็งไม่ยอมส่งเงินให้ครอบครัวงั้นเรอะ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" ลู่จั้นวางตะเกียบในมือลงทันที ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นมาในฉับพลัน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างของนายทหารหนุ่มจนอากาศรอบตัวคล้ายจะลดอุณหภูมิลง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเตรียมจะเดินออกไปจัดการปัญหาเรื้อรังนี้ให้เด็ดขาด "เดี๋ยวก่อนครับ ลู่จั้น" ว่านหลิงเอื้อมมือเรียวไปจับชายเสื้อทหารของสามีไว้ ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์เปี่ยมด้วยความมั่นใจ มุมปากยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มพิฆาตที่ทำให้ลู่จั้นต้องชะงัก "ปล่อยให้ผมจัดการเองครับ คุณไม่ต้อง..." "ไม่ต้องหรอกค่ะ... เอ๊ย... ครับ" ว่านหลิงขยับยิ้มหวานหยดย้อย "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเคนะคะ... เอ๊ย... สามี... ในเมื่อพวกเขาอยากได้เงินนัก ฉันจะจัดให้สาสมจนพวกเขาลืมทางกลับบ้านไม่ถูกเลยทีเดียวเชียวค่ะ... ครับ!" พูดจบ ว่านหลิงก็หยิบกระปุกไม้ไผ่บรรจุ "พริกคั่วเกลือสูตรนรกแตก" (พริกหมาล่าสูตรพิเศษที่เผ็ดชาจนลิ้นชาไปถึงขั้วหัวใจ) ติดมือไปด้วย พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้ลู่จั้นถึงกับขนลุกซู่โดยไม่รู้ตัว... สามีหนุ่มพยักหน้ารับอย่างจำยอม พร้อมก้าวตามหลังภรรยาออกไป โดยไม่คาดคิดเลยว่า... ประตูรั้วที่กำลังจะถูกเปิดออกนั้น จะนำพาความลับช็อกโลกที่แม่เฒ่าโจวปิดบังมานานหลายสิบปีให้หลุดรอดออกมา... และมันกำลังจะสั่นคลอนตระกูลโจวให้พังครืนลงมาในพริบตา! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับตอนที่ 24 ของ "คุณหนูสายสตรอง ทะลุมิติไปปั้นสามีทหารให้รวยฟ้าผ่า" แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!