เตรียมต้อนรับสามีกลับบ้าน

"กระดาษแผ่นเดียว... แต่กลับมีอณูความร้อนระอุแผ่ซ่านเสียยิ่งกว่าเตาฟืนในฤดูหนาวเสียอีกครับ" หลินว่านหลิงปรายตามองซองจดหมายสีน้ำตาลหยาบกร้านที่วางอยู่บนโต๊ะไม้เนื้อหยาบ เสียงถอนหายใจของแม่เฒ่าโจวยังคงดังฟอดฟัดอยู่ไม่ไกล เก้าอี้ไม้ไผ่ใต้ร่างของหญิงแก่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะพังทลายลงมาตามอารมณ์ขุ่นมัวของเจ้าตัว สายตาคู่ฝ้าฟางที่เคยมองมาด้วยความดูแคลนและจิกกัด บัดนี้กลับเหลือเพียงความริษยาแกมหวาดหวั่นระคนกัน เนื้อความในจดหมายจากค่ายทหารทางเหนือถูกเปิดอ่านจนยับยี่ด้วยฝีมือของแม่เฒ่าโจวตั้งแต่เมื่อช่วงสาย ลู่จั้น บุตรชายคนที่สามที่นางเคยคิดว่าเป็นเพียงภาระปากท้อง และส่งไปเผชิญชะตากรรมในกองทัพเพื่อแลกกับเงินค่าสินสอดก้อนจิ๋ว บัดนี้กำลังจะเดินทางกลับมาเยี่ยมบ้านในอีกสามวันข้างหน้า... ในฐานะนายทหารยศสูงขึ้น และที่สำคัญที่สุดคือ เขามีเงินเดือนประจำที่ส่งตรงมาให้ภรรยาอย่างเธอเป็นกอบเป็นกำ "เจ้าสามมันเขียนว่าอย่างไรบ้างนะ นังตัวดี?" แม่เฒ่าโจวเค้นเสียงถามด้วยความกระวนกระวาย มือเหี่ยวย่นจิกเข้าหากันจนข้อต่อขึ้นสีขาว "มันจะส่งเงินกลับมาให้บ้านเราสักเท่าไหร่เชียว? อย่าลืมนะว่าแกกินข้าวในบ้านนี้ ใช้แรงงานของตระกูลลู่ เงินเดือนของลูกฉัน... ยังไงก็ต้องแบ่งให้ฉันครึ่งหนึ่งเป็นค่าเลี้ยงดู!" ว่านหลิงแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ นางค่อยๆ วางตะหลิวไม้ในมือลง ช้อนสายตาขึ้นสบตากับแม่สามีด้วยรอยยิ้มที่เคลือบไว้ด้วยความเย็นชา ช่างน่าขันสิ้นดี ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ตั้งแต่นางทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของสะใภ้อ่อนแอผู้นี้ แม่เฒ่าโจวและบรรดาพี่สะใภ้จอมสูบเลือดสูบเนื้อคอยกลั่นแกล้งสารพัด หมายจะฮุบเสบียงและเงินทองที่นางแอบหามาได้จากการขายอาหารในตลาดมืดร่วมกับสหายหม่า แต่ทว่า... ยิ่งพวกมันกดดัน นางก็ยิ่งใช้มิติห้างสรรพสินค้าในจิตวิญญาณปั้นแต่งชีวิตให้ร่ำรวยขึ้นแบบก้าวกระโดดเสียจนพวกมันหน้ามืด "ค่าเลี้ยงดูหรือครับแม่?" ว่านหลิงทวนคำด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าเฉียบคม นางเดินเข้าไปใกล้โต๊ะไม้ช้าๆ กิริยาท่าทางสง่างามราวนายหญิงผู้สูงศักดิ์ "ตั้งแต่ฉันแต่งเข้าบ้านตระกูลลู่มา มีวันไหนบ้างที่พวกท่านแบ่งข้าวให้ฉันกินอย่างอิ่มท้อง? มีวันไหนที่สามีของฉันไม่เคยต้องส่งจดหมายมาถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงว่าฉันจะอดตายหรือเปล่า? เงินในซองนี้... และตัวของลู่จั้นเอง เป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียวครับ" "นัง... นังสะใภ้เนรคุณ!" แม่เฒ่าโจวตบโต๊ะฉาดใหญ่จนถ้วยชามสั่นสะเทือน "แกกล้าดียังไงมาพูดจาแบบนี้! แกมันก็แค่ผู้หญิงไร้ค่าที่ครอบครัวทอดทิ้ง!" "ไร้ค่าหรือไม่... อีกสามวันก็น่าจะได้รู้กันครับ" ว่านหลิงตอบกลับด้วยรอยยิ้มพิมใจแต่นัยน์ตากลับคมกริบดั่งใบมีด นางไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับคนแก่ไร้เหตุผลอีกต่อไป จึงหมุนตัวเดินเข้าสู่ห้องครัว ปล่อยให้แม่เฒ่าโจวกรีดร้องโวยวายอยู่เบื้องหลังตามลำพองใจ การมาเยือนของลู่จั้นในครั้งนี้ ไม่ใช่เพียงแค่การกลับมาเยี่ยมบ้านของสามีภรรยาตาม "สัญญ" ของยุคสมัย แต่คือการประกาศศักดาอย่างแท้จริงว่า ตระกูลลู่สายนี้จะต้องถูกจัดระเบียบใหม่โดยหลินว่านหลิงคนนี้! ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องครัว กลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องเทศที่นางแอบแปรรูปไว้ในมิติก็ลอยแตะจมูก บรรยากาศภายในครัวกว้างขวางขึ้นเล็กน้อยเพราะการจัดระเบียบใหม่ด้วยข้าวของเครื่องใช้ที่ทยอยดึงออกมาจากห้างสรรพสินค้าในมิติลับ ว่านหลิงสูดหายใจเข้าลึกๆ ความตื่นเต้นระคนความอบอุ่นบางอย่างแล่นพล่านอยู่ในอก ลู่จั้น... สามีหนุ่มผู้ซื่อตรงและคลั่งรักภรรยาแบบสุดๆ ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เขาเป็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ผิวคล้ำแดดเพราะงานหนักในค่ายทหาร แต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยความอ่อนโยนทุกครั้งที่มองมาที่นาง ทุกครั้งที่เขาส่งจดหมายมา จะต้องมีเงินแนบมาด้วยเสมอ แม้ร่างเดิมจะถูกแม่สามีแย่งชิงไปเกือบหมด แต่นางในตอนนี้จะไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้นเด็ดขาด "สามวัน... ฉันต้องเตรียมต้อนรับคุณสามีให้สมฐานะภรรยาเชฟมือทองหน่อยแล้วครับ" ว่านหลิงพึมพำกับตัวเองด้วยแววตาเป็นประกาย นางเปิดประตูมิติลับเข้าไปหยิบวัตถุดิบชั้นเลิศที่หาไม่ได้ในยุคสมัยนี้ออกมา หมูสามชั้นชั้นดีแทรกมันลายหินอ่อน ไก่บ้านเนื้อแน่น และเครื่องเคียงนานาชนิดถูกลำเลียงออกมาวางบนโต๊ะไม้จนเต็มเอี๊ยด แผนการ "ปั้นสามีทหารให้รวยฟ้าผ่า" ของนาง ดำเนินมาถึงครึ่งทางแล้ว และการกลับมาของลู่จั้นในครั้งนี้ คือจังหวะเวลาที่เหมาะสมที่สุดในการเปิดเผยความลับเรื่องกิจการในตลาดมืด รวมถึงการจัดการถอนรากถอนโคนพวกญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อให้สิ้นซาก วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับติดสปริง สองวันแรกเต็มไปด้วยความวุ่นวาย แม่เฒ่าโจวพยายามส่งเสียงเหน็บแนมและหาเรื่องทุกเช้าเย็นเพื่อหวังจะกีดกันไม่ให้ว่านหลิงได้เตรียมตัวต้อนรับสามี แต่มีหรือที่เชฟมือทองผู้ผ่านสนามรบในวงการอาหารมาอย่างโชกโชนจะสะท้าน นางตอกกลับด้วยอาหารกลิ่นหอมฟุ้งที่จงใจปรุงให้ลอยไปทั่วทั้งบ้าน จนสะใภ้คนอื่นๆ ต้องกลืนน้ำลายเอื๊อกด้วยความอิจฉา กระทั่งรุ่งอรุณของวันที่สาม... หมอกยามเช้ายังคงปกคลุมผืนป่าและแปลงผักรอบบ้านตระกูลลู่ อากาศเย็นสบายจนทำให้ผิวสัมผัสรู้สึกสดชื่น ว่านหลิงตื่นแต่เช้าตรู่ นางจัดการสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ตัดเย็บด้วยผ้าฝ้ายเนื้อดีสีฟ้าคราม ขับเน้นให้รูปร่างเพรียวระหงและใบหน้าสะสวยโดดเด่นยิ่งขึ้น ผมยาวสลวยถูกรวบเก็บไว้อย่างเรียบร้อยด้วยปิ่นไม้แกะสลักฝีมือประณีต เตาฟืนขนาดใหญ่ถูกจุดไฟขึ้นจนร้อนระอุ กลิ่นหอมของน้ำซุปกระดูกหมูเคี่ยวตุ๋นกับสมุนไพรจีนนานาชนิดโชยฟุ้งไปทั่วบริเวณห้องครัวและลานบ้าน ตั้งแต่ไก่ยังไม่ขัน ว่านหลิงกำลังบรรจงเคี่ยว "หมูตุ๋นซอสแดงฮ่องเต้" เมนูเด็ดที่ต้องใช้ความพิถีพิถันสูงสุด เนื้อหมูสามชั้นถูกหั่นเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมพอดีคำ ผัดเคลี้ยวน้ำตาลทรายแดงจนเกิดคาราเมลสีอำพันสวยงาม ก่อนจะเคี่ยวด้วยไฟอ่อนจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก กลิ่นหอมหวานของเครื่องเทศและซีอิ๊วชั้นดีลอยล่องไปไกลจนเพื่อนบ้านหลายคนต้องชะโงกหน้าออกมาจากรั้วบ้านด้วยความฉงน "กลิ่นอะไรน่ะ? หอมชวนหิวเสียจริง..." เสียงกระซิบกระซาบของชาวบ้านดังแว่วมา ว่านหลิงแย้มยิ้มที่มุมปาก นางกำลังตักหมูตุ๋นสีสวยลงในชามกระเบื้องเคลือบอย่างบรรจง พร้อมกับนึ่งหมั่นโถวแป้งขาวนุ่มฟูที่เพิ่งนวดเสร็จสดๆ ร้อนๆ ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นผสานกับกลิ่นหอมของแป้งสาลีและเนื้อตุ๋น ทำให้บรรยากาศยามเช้าอบอวลไปด้วยความสุขและความน่ารับประทาน ทันใดนั้นเอง... ฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูรั้วบ้านไม้ไผ่ *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* เสียงเคาะประตูสามครั้งดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะ ไม่ใช่เสียงเคาะแบบเกเรของคนในบ้าน แต่เป็นจังหวะของนายทหารผู้ฝึกวินัยมาอย่างเคร่งครัด หัวใจของหลินว่านหลิงกระตุกวูบ มือที่ถือทัพพีไม้ชะงักค้างกลางอากาศ นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความตื่นเต้นที่ก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหัน เมื่อประตูรั้วค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกด้วยมือหนาของชายหนุ่มร่างสูงในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่คุ้นเคย แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องกระทบกับไหล่กว้างและใบหน้าคมสันที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อจากการเดินทางไกล ดวงตาคมกริบแต่ทอประกายอบอุ่นคู่นั้นกวาดมองเข้ามาภายในบ้าน ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบางของนางในห้องครัว "ว่านหลิง... ผมกลับมาแล้วครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความคิดถึงดังขึ้น ทว่าก่อนที่ว่านหลิงจะได้ก้าวเข้าไปต้อนรับสามีหนุ่ม สายตาของลู่จั้นกลับเหลือบไปเห็นเงาปริศนาของใครบางคนที่กำลังถือมีดอีโต้เดินย่องเข้ามาทางด้านหลังของเขาด้วยแววตาอำมหิต! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" ในตอนนี้มากๆ นะครับ!