ข่าวลือเกี่ยวกับภรรยานายทหาร

เสียงตบโต๊ะไม้ดังสนั่นหวั่นไหวจนถ้วยชาเซรามิกบนเขียงสั่นกระพือ น้ำชาสีเข้มกระฉलकเปรอะเปื้อนกระดาษห่อสินค้าเนื้อหยาบ สายตาของเถ้าแก่กัวแห่งร้านค้าสหกรณ์ประจำอำเภอจ้องเขม็งไปยังสหายหม่าผู้กำลังแคะฟันอย่างไม่ใส่ใจ ท่าทีเยือกเย็นของพ่อค้าตลาดมืดรายนี้ยิ่งสร้างความขัดเคืองใจให้แก่เถ้าแก่ผู้กุมอำนาจการค้าในเขตนี้มานานแรมปี "สหายหม่า! ท่านกำลังเล่นตลกอะไรอยู่ สินค้าแปรรูปจากเนื้อหมูและแป้งทอดกรอบนั่นมาจากไหน เหตุใดในบัญชีการส่ง1ของอำเภอจึงไม่มีชื่อข้าเป็นผู้กระจายสินค้า!" เถ้าแก่กัวตวาดลั่น ใบหน้าอูมเต็มไปด้วยความริษยาจนเนื้อสั่นเทิ้ม สหายหม่ายิ้มเยาะที่มุมปาก เขาปัดเศษยาสูบออกจากเสื้อแจ็คเก็ตสีหม่นอย่างใจเย็น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบแต่เชือดเฉือน "เถ้าแก่กัว... ของดีเช่นนั้น ต่อให้ท่านเอาทองคำมากองเท่าภูเขา หากสะใภ้บ้านลู่เขาไม่ชายตาแล ท่านก็เป็นได้แค่ตาแก่เฝ้าโกดังสินค้าขึ้นราเท่านั้นแหละครับ" "นังเด็กบ้านนอกคนนั้นน่ะหรือ! เป็นแค่ภรรยาของนายทหารชั้นผู้น้อยที่ถูกส่งมาอยู่ชายแดนแท้ๆ จะมีปัญญาทำของวิเศษอะไรขึ้นมาได้ ข้าได้ยินมาว่านางใช้เล่ห์เหลี่ยมหลอกลวงชาวบ้านต่างหาก!" เถ้าแก่กัวกัดฟันกรอด ข่าวลือเรื่องความมั่งคั่งชั่วข้ามคืนของหลินว่านหลิงแพร่สะพัดไปทั่วอำเภอราวกับไฟลามทุ่ง จากหญิงสาวที่เคยถูกมองว่าเป็นภาระและตัวซวย ตอนนี้กลับกลายเป็นแม่ค้ามือทองที่แม้แต่พ่อค้าใหญ่ยังต้องเกรงใจ ในขณะเดียวกัน ที่บ้านพักหลังน้อยท้ายหมู่บ้าน บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นและกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศที่ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ หลินว่านหลิงกำลังง่วนอยู่กับการเคี่ยวซอสสูตรลับในกระทะเหล็กใบใหญ่ แขนเรียวภายใต้เสื้อแขนยาวพับขึ้นเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียด ขณะที่เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายอยู่บนหน้าผากมน ลู่จั้น สามีหนุ่มนายทหารร่างสูงใหญ่ ยืนพิงกรอบประตูด้วยสายตาที่ทอดมองภรรยาด้วยความรักใคร่และภูมิใจ มือหนายื่นผ้าสะอาดซับเหงื่อให้ภรรยาอย่างเบามือราวกับนางเป็นแก้วตาดวงใจ "ว่านหลิง... ข่าวลือในตลาดเริ่มหนาหูขึ้นทุกทีแล้วนะครับ วันนี้มีคนเห็นคนจากอำเภอมาวนเวียนอยู่แถวรั้วบ้านเราถึงสามรอบ คุณยังจะทำขนมและอาหารเหล่านี้ออกไปขายอีกหรือครับ เกรงว่าแม่เฒ่าโจวอาจจะ..." ลู่จั้นเอ่ยด้วยความกังวล แม้เขาจะไม่กลัวใครหน้าไหน แต่ชื่อเสียงของภรรยาเป็นสิ่งที่เขาต้องปกป้อง หลินว่านหลิงวางตะหลิวลง หันมาส่งยิ้มพริ้มเพราให้สามี ดวงตากลมโตเป็นประกายระยับด้วยความมั่นใจ นางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่เกรงกลัว "ปล่อยให้พวกเขาลือกันไปสิคะ... เอ๊ย... สิครับคุณลู่ ยิ่งลือมาก สินค้าของเราก็ยิ่งมีราคา การค้าขายในยุคนี้ ใครเร็วกว่าย่อมได้เปรียบ ส่วนแม่เฒ่าคนนั้น..." ว่านหลิงแค่นหัวเราะในลำคอ "ถ้ากล้ามาหาเรื่องตอนที่ฉันกำลังอารมณ์ดี ก็เตรียมตัวกระเป๋าฉีกกลับไปได้เลย" ลู่จั้นมองท่าทีเด็ดเดี่ยวและน่ารักของภรรยาแล้วก็ได้แต่ยิ้มส่ายหัว เขาหลงรักผู้หญิงคนนี้หมดหัวใจ นางไม่เพียงแต่ฉลาดเป็นกรด ทันคน และทำอาหารได้อร่อยล้ำเลิศจนร้านค้าในเมืองยังต้องยอมจำนน แต่นางยังทำให้บ้านหลังเล็กๆ ที่เคยแห้งแล้ง กลับกลายเป็นวิมานที่เต็มไปด้วยความสุขและเงินทองที่หลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย ผ่านไปไม่ถึงชั่วยาม เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วดังขึ้นที่หน้าบ้าน ลู่จั้นขมวดคิ้วมุ่น เดินไปเปิดประตูด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าเบื้องหลังประตูนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นแม่เฒ่าโจวที่ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ด้านข้างมีหญิงสาวปากตลาดประจำหมู่บ้านยืนสมอ้างส่งเสียงโวยวายลั่น "ไอ้ลูกอกตัญญู! เมียแกมันทำตัวลับๆ ล่อๆ ค้ากำไรเกินควรจนชาวบ้านเขาครหาไปทั่ว ปล่อยให้แม่คนนี้อดอยากปากแห้ง แต่พวกแกกลับซ่อนเงินทองไว้กินอยู่กันอย่างสุขสบายอย่างนั้นเรึ! ส่งนังตัวดีออกมาเดี๋ยวนี้!" แม่เฒ่าโจวแผדเสียงแหลมสูง พลางพยายามผลักอกบุตรชายเพื่อจะบุกรุกเข้ามาในบ้าน ลู่จั้นยืนตระหง่านดั่งภูผา ไม่ยอมขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย สายตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองผู้เป็นแม่ด้วยความเย็นชา "ที่นี่คือบ้านของผมและภรรยา หากท่านยังไม่เลิกส่งเสียงโဝยและสร้างความวุ่นวาย ผมคงต้องเชิญท่านออกไปตามระเบียบวินัยของหมู่บ้าน" "แก! กล้าขู่แม่ตัวเองเรอะ!" แม่เฒ่าโจวหน้าดำคร่ำเครียด ยกมือขึ้นชี้หน้าบุตรชายด้วยความคับแค้นใจ ทันใดนั้นเอง ประตูห้องครัวก็เปิดออก หลินว่านหลิงก้าวออกมาพร้อมกับถาดไม้ที่บรรจุซาลาเปาไส้ทะลักร้อนๆ กลิ่นหอมเย้ายวนของเนื้อหมูหมักเครื่องเทศและแป้งนุ่มฟูฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ กลบเสียงโวยวายของแม่เฒ่าโจวสนิท นางแย้มยิ้มอย่างใจเย็น ทว่าแววตากลับคมปลาบดุจคมดาบ "โอ้... คุณแม่มาเยือนพอดีเลยนะครับ" ว่านหลิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานใสแต่ทรงพลัง "กำลังหิวอยู่พอดีใช่ไหมล่ะครับ ถึงได้มาเยือนเรือนหลังน้อยของเราเสียเช้าเชียว น่าเสียดาย... อาหารชุดนี้ฉันทำให้สหายหม่าและลูกค้ารายใหญ่จากในเมืองเท่านั้น คนนอก... หรือคนที่ไม่เคยเห็นคุณค่าของพวกเรา ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะดมกลิ่นหอมนี่หรอกนะครับ" แม่เฒ่าโจวกลืนน้ำลายเอื้อมมือจะคว้าถาดอาหาร แต่ว่านหลิงกลับถอยหลังหลบได้อย่างงดงาม พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเครื่องยนต์รถจี๊ปทหารก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่คาดฝัน—ผู้กองเฉิน สหายสนิทของลู่จั้นผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จในกอง 1 ก้าวลงมาจากรถ พร้อมกับซองเอกสารลับตราประทับสีแดงสดในมือ เขากวาดสายตามองทุกคนด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ก่อนจะหยุดสายตาที่หลินว่านหลิงแล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในที่นั้นถึงกับหยุดหายใจ "สหายหลิน... ทางการมีคำสั่งด่วนที่สุด เรื่องสิทธิ์การผูกขาดเสบียงคลังทหารทั้งหมด... ตอนนี้ตกเป็นของท่านแล้วครับ" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" ในตอนนี้มากๆ นะครับ!