ยอดขายพุ่งกระฉูดจนคู่แข่งตาร้อน

"ถ้าพวกเจ้ายังกล้าเอา 'หมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วสูตรพิเศษ' ของร้านเราไปขายตัดราคาในตรอกหลังตลาดอีก ฉันจะไปฟ้องสหายหม่าให้มาจัดการพวกแกเสียให้เข็ด!" เสียงตวาดแหลมสูงของแม่เฒ่าโจวแว่วมาจากหน้าร้าน คลื่นเสียงนั้นแฝงไว้ด้วยความริษยาจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน นางกำลังยืนเท้าสะเอวชี้หน้าด่ากราดพ่อค้าแม่ค้าร้านขายหมูต้มสาลี่เจ้าประจำที่ตั้งแผงอยู่ฝั่งตรงข้าม หลินว่านหลิงที่กำลังงละมุนมือกับการตัก 'เต้าหู้หม่าล่าผัดหมูสับ' ร้อนๆ ลงในกระทงใบตอง ส่งยิ้มเย็นเยียบมุมปาก นางไม่ได้ออกไปห้ามปรามแม่สามีจอมเคี่ยวผู้นี้ เพราะในยามนี้ ผลประโยชน์ร่วมกันชั่วคราวทำให้แม่เฒ่าโจวกลายร่างเป็นสุนัขเฝ้าบ้านที่ดุร้าย คอยเห่าไล่ผู้คนที่คิดจะมาลอกเลียนแบบสูตรอาหารอันล้ำค่าจากมิติห้างสรรพสินค้าของนางได้อย่างดีเยี่ยม กลิ่นหอมของเครื่องเทศจีนผสมผสานกับพริกเสฉวนคั่วแห้ง ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งตลาดเช้า จนผู้คนต่างต้องกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหิวโหย แถวยาวเหยียดที่รอซื้ออาหารของสองสามีภรรยาตระกูลลู่ยาวเหยียดจนล้นออกไปถึงถนนใหญ่ ยอดขายในสัปดาห์นี้พุ่งทะยานสูงกว่าเดือนก่อนหน้าถึงสามเท่าตัว เงินหยวนและตั๋วอาหารกองสุมกันอยู่ในตะกร้าไม้ไผ่ใต้เคาน์เตอร์จนแทบจะปิดไม่มิด ลู่จั้นในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวขี้ม้าเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อแขนที่ทรงพลัง เขากำลังก้มหน้าก้มตาหั่นเนื้อหมูสามชั้นชิ้นหนาด้วยความคล่องแคล่ว เหงื่อเม็ดโตไหลซึมตามไรผม แต่นัยน์ตาคมกริบของชายหนุ่มกลับเปล่งประกายความสุขทุกครั้งที่เหลือบมองภรรยาคนสวยที่กำลังยุ่งอยู่กับการตักอาหารเสิร์ฟลูกค้า "ว่านหลิง... แป้งหมั่นتهวต้มแผ่นสุดท้ายหมดแล้วนะ" ลู่จั้นเอ่ยกระซิบเสียงทุ้มต่ำ ขณะยื่นมือหนามาช่วยเช็ดคราบแป้งที่เปื้อนข้างแก้มเนียนใสของนางอย่างทะนุถนอม "หมดเร็วขนาดนั้นเลยหรือครับ... เอ๊ย... ค่ะ... เอ๊ย... แย่จริง" หลินว่านหลิงเกือบหลุดสำนวนยุคปัจจุบันออกมา นางรีบเปลี่ยนสรรพนามในใจทันที พร้อมกับส่งค้อนวงงามให้สามีหนุ่มที่ฉวยโอกาสลูบหลังมือของนางเบาๆ "คุณนี่นะ... คนยิ่งยุ่งอยู่แท้ๆ" "ก็เมียผมทั้งเก่ง ทั้งสวย ทำอาหารอร่อยจนคนแห่มาต่อคิวกันครึ่งตลาด ใครจะอดใจไม่ให้รักไหว" ลู่จั้นกระซิบตอบด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก ทำเอาใบหน้าหวานของหลินว่านหลิงขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ ทว่า ความชื่นมื่นของคู่สามีภรรยาและเสียงบ่นด่าของแม่เฒ่าโจวต้องสะดุดลง เมื่อจู่ๆ บรรยากาศรอบข้างก็เงียบสงบลงอย่างประหลาด พ่อค้าแม่ค้าแผงข้างเคียงต่างพากันถอยกรูดเว้นระยะห่างราวกับเห็นผีสาง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างของชายร่างท้วมสวมเสื้อคลุมผ้าไหมจีนสีหม่น ใบหน้ามีรอยแผลเป็นน่ากลัวเดินตรงดิ่งเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าร้าน สหายเฉิน พ่อค้ารายใหญ่ผู้ผูกขาดการค้าส่งเนื้อสัตว์ในเขตเมืองเหนือ และยังเป็นคู่แข่งตัวฉกาจของสหายหม่า กวาดสายตาคมปลาทูมองสำรวจแผงขายอาหารด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน "ฮึ! อาหารกลิ่นฉุนกึกนี่น่ะหรือ ที่ทำให้พวกแกหลงระเริงกันจนคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าพ่อตลาดเช้า?" สหายเฉินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ สายตาจ้องมองหม้อเต้าหู้หม่าล่าด้วยความโลภและริษยา หลินว่านหลิงค่อยๆ วางทัพพีไม้ในมือลง ช้อนสายตาขึ้นสบตากับผู้มาเยือนอย่างไม่เกรงกลัว นางก้าวขาออกมาบังหน้าสามีเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ แม้ลู่จั้นจะดึงร่างบางของนางให้ไปอยู่ด้านหลังเพื่อปกป้อง แต่รอยยิ้มมั่นอกมั่นใจของภรรยากลับทำให้ชายหนุ่มคลายความกังวลลงได้เปลาะหนึ่ง "หากอาหารของพวกเราไม่อร่อยจริง ลูกค้าคงไม่มายืนเข้าแถวยาวเหยียดจนล้นร้านท่านหรอกกระมังครับ... เอ่อ... หมายถึง จนล้นถนนแบบนี้" หลินว่านหลิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือน ชนิดที่คนฟังต้องสะดุด สหายเฉินหรี่ตาลงอย่างไม่พอใจ "ปากเก่งนักนะนังหนู! แกคิดว่ามีสหายหม่าหนุนหลังอยู่แล้วจะทำอะไรตามอำเภอใจก็ได้งั้นรึ? บอกไว้ก่อนนะว่า ของอร่อยพวกนี้... ถ้าไม่มีใบอนุญาตค้าขายถูกต้องตามกฎระเบียบใหม่ของสหกรณ์ในเขตเรา มันก็เป็นแค่ 'สินค้าเถื่อน' ที่รอเวลาถูกยึดเท่านั้น!" แม่เฒ่าโจวที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ถึงกับหน้าถอดสี รีบวิ่งเข้ามาหมายจะแก้ตัว แต่ถูกสายตาดุดันของสหายเฉินตอกกลับจนต้องหุบปากฉับ หลินว่านหลิงแค่นยิ้มในใจ นางรู้ทันทีว่านี่คือแผนการกลั่นแกล้งจากคู่แข่งที่เสียผลประโยชน์ พวกมันคงใช้เส้นสายบีบบังคับเรื่องใบอนุญาตเพื่อฮุบสูตรอาหารของนางไปเป็นของตัวเองอย่างแน่นอน "ใบอนุญาตหรือครับ..." หลินว่านหลิงทวนคำ รอยยิ้มบนใบหน้าหวานยิ่งทวีความเย้ายวนแต่เย็นเยียบ นางค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากช่องเก็บของใต้เคาน์เตอร์ ซึ่งซ่อนมิติลับเอาไว้ ชูกระดาษแผ่นนั้นขึ้นตรงหน้าสหายเฉินอย่างไม่สะทกสะท้าน "เกรงว่าท่านจะมาเสียเที่ยวเสียแล้วล่ะครับ... อ๊ะ... ค่ะ... แหม ฉันหมายถึง ท่านเฉินผู้มีเกียรติ" สหายเฉินชะงักกวาดตามองกระดาษตราประทับสีแดงสดในมือของหญิงสาว ดวงตาของพ่อค้าใหญ่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เพราะมันคือใบอนุญาตค้าขายพิเศษที่ออกโดยตรงจากท่านหัวหน้าเขตทหาร ซึ่งมีลายมือชื่อและตราประทับของสามีหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลในคราบทหารยศสูงกำกับไว้อย่างถูกต้องทุกประการ! "แก... แกหามาได้อย่างไร!" สหายเฉินหน้าซีดเผือด ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่สหายเฉินจะได้ทันเอ่ยคำขู่ใดออกมาอีก เสียงฝีเท้าอันคุ้นเคยและเสียงตะโกนก้องก็ดังแหวกฝูงชนเข้ามาจากด้านหลัง "เฮ้ย! พวกแกกำลังทำอะไรวะ หน้าแผงของสหายฉัน!" เสียงห้าวหาญของสหายหม่าดังลั่น พร้อมกับลูกน้องร่างยักษ์อีกสี่คนที่เดินถือท่อนไม้เข้ามาล้อมวงล้อมกลุ่มของสหายเฉินเอาไว้ในพริบตาเดียว! สหายหม่าก้าวเข้ามาตบไหล่ลู่จั้นเสียงดังป้าบ ก่อนจะหันไปแยกเขี้ยวใส่สหายเฉินด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "ไอ้เฉิน! แกกล้าดี ỷ ไรมาหาเรื่องคนของฉัน อยากลองชิมหมัดของฉันดูสักตั้งไหมวะ!" บรรยากาศหน้าแผงค้าตึงเครียดจนแทบจะระเบิดเป็นจุล ท่ามกลางสายตาของชาวบ้านนับร้อยคนที่ยืนลุ้นระทึกจนแทบไม่กล้าหายใจ หลินว่านหลิงสูดหายใจเข้าลึก 3 วินาที กลิ่นหอมของหมูสามชั้นตุ๋นยาจีนที่เพิ่งเปิดฝาหม้อส่งไอควันโขมงลอยไปแตะจมูกผู้คนรอบข้าง นางยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือชั้น เตรียมตัวเปิดฉากเอาคืนพ่อค้าหน้าเลือดผู้นี้ให้ราบคาบทั้งยืน! แต่ทว่า... ในจังหวะนั้นเอง สายตาของนางเหลือบไปเห็นเงาร่างของชายชราในชุดเครื่องแบบทหารปลดประจำการคนหนึ่ง ที่ยืนแอบหลบมุมอยู่หลังเสาไม้ไผ่ พร้อมกับส่งสัญญาณมือลับบางอย่างมาให้ลู่จั้นโดยที่ไม่มีใครทันสังเกตเห็น! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนที่ 32 ของ "คุณหนูสายสตรอง ทะลุมิติไปปั้นสามีทหารให้รวยฟ้าผ่า" แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!