ซาลาเปาไส้ทะลักสะเทือนตลาดมืด

"มือถือไว้ให้ดี อย่าให้ตกพื้นเด็ดขาด!" เสียงตะโกนทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของหัวหน้าชุดตรวจการตลาดมืดดังผ่าอากาศยามค่ำคืน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่กรูเข้ามาปิดล้อมทางเข้าออกทุกด้านอย่างรวดเร็ว บรรยากาศรอบตัวที่เคยคึกคักไปด้วยเสียงต่อรองราคาพลันเงียบกริบลงทันตา ราวกับถูกมนต์สะกด ความตื่นตระหนกฉายชัดบนใบหน้าของพ่อค้าแม่ค้าผิดกฎหมายหลายคนที่ต่างพากันวิ่งหนีอลหม่าน ทว่า หลินว่านหลิงกลับยืนนิ่งสงบอยู่หลังแผงลอยชั่วคราว ดวงตากลมโตเป็นประกายไหววับด้วยความเยือกเย็น เธอไม่ได้แสดงอาการลนลานแม้แต่น้อย มือเรียวบางยังคงจัดเรียงซาลาเปาสีขาวอวบอ้วนในเข่งไม้ไผ่ด้วยความประณีต ราวกับภายนอกไม่มีเหตุการณ์วุ่นวายใดๆ เกิดขึ้นเลย สหายหม่า พ่อค้าตลาดมืดผู้กว้างขวางหน้าซีดเผือด เขาพยายามจะเข้ามาดึงแขนเธอให้หลบไปหลังร้าน แต่ว่านหลิงกลับส่งยิ้มบางๆ ให้เป็นการปลอบโยน "สหายหม่า ใจเย็นๆ ครับ เจ้าหน้าที่พวกนี้ไม่ได้มาเพื่อจับกุมเราหรอกครับ" เสียงใสกล่าวอย่างมั่นใจ ในจังหวะที่เจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบก้าวเข้ามาประชิดตัว พร้อมกับกระบองในมือที่เตรียมพร้อมเข้าตรวจค้น หลินว่านหลิงก็หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากอกเสื้อแล้วชูขึ้นตรงหน้าหัวหน้าชุดตรวจการอย่างไม่เกรงกลัว "ใบอนุญาตค้าขายชั่วคราวและเอกสารรับรองวัตถุดิบจากกองอำนวยการเสบียงทหารครับ เชิญตรวจสอบได้ตามสบาย" หัวหน้าชุดตรวจการชะงักไปเล็กน้อย เขารับกระดาษแผ่นนั้นมาส่องดูกับแสงตะเกียง ดวงตาคมกริบกวาดมองตราประทับสีแดงสดและลายเซ็นกำกับอย่างละเอียด ก่อนที่มุมปากจะกระตุกยิ้มบางๆ แล้วคืนเอกสารให้ "ดูเหมือนว่าเราจะมาผิดที่สินะ... กลิ่นนี่มันช่างหอมเสียจริง" เจ้าหน้าที่นายนั้นสูดกลิ่นไออุ่นที่ลอยกรุ่นมาจากเข่งซาลาเปาเข้าเต็มปอด จนเผลอทำจมูกฟุดฟิดด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ถ้าไม่รังเกียจ เชิญทดชิมฝีมือภรรยาผมสักลูกไหมครับ?" เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูที่ดังแทรกขึ้นจากความมืดด้านหลัง ทำให้หลินว่านหลิงต้องหันขวับไปมอง ร่างสูงโปร่งในชุดทหารสีเขียวเข้มของ ลู่จั้น ก้าวออกมาจากเงาไม้ แสงไฟสลัวกระทบเข้ากับสันจاوโด่งเป็นคมและดวงตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและภาคภูมิใจ เขายืนบังลมหนาวให้เธอโดยธรรมชาติ พร้อมกับวางมือหนาลงบนไหล่บางเบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่น การปรากฏตัวของนายทหารหนุ่มอนาคตไกลผู้มีชื่อเสียงในกองพัน ทำให้หัวหน้าชุดตรวจการรีบแสดงความเคารพทันที บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความเกรงใจและรอยยิ้มเจื่อนๆ ของเจ้าหน้าที่ที่จำต้องถอยทัพกลับไปมือเปล่า เมื่อความสงบกลับคืนมา สหายหม่าที่เพิ่งตั้งสติได้ก็หัวเราะร่วนออกมาเสียงดัง "ฮ่าๆๆ! สหายลู่ นายมาได้จังหวะจริงๆ! ว่าแต่ภรรยาของนายคนนี้ช่างน่าทึ่งเสียจริง ฉันทำธุรกิจในตลาดมืดมาหลายปี เพิ่งเคยเห็นคนเอาใบอนุญาตมาถือโชว์หน้าตาเฉยต่อหน้าเจ้าหน้าที่ก็วันนี้แหละ!" "ภรรยาผมเก่งกว่าที่คุณคิดเยอะครับ สหายหม่า" ลู่จั้นตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตาที่มองภรรยาเต็มไปด้วยความคลั่งรักจนปิดไม่มิด หลินว่านหลิงค้อนสามีหนุ่มวงใหญ่ด้วยความหมั่นไส้ระคนเขินอาย "อย่ามาปากหวานแถวนี้เลยครับ ช่วยฉันนับเงินดีกว่า ลูกค้าต่อคิวรออยู่โน่นแล้ว" สิ้นคำพูดของเธอ ฝูงชนที่เคยถอยร่นเพราะความตกใจเมื่อครู่ ต่างกรูกลับเข้ามาล้อมแผงลอยของเธอใหม่อย่างรวดเร็วราวกับฝูงผึ้งตอมน้ำหวาน กลิ่นหอมเย้ายวนของแป้งซาลาเปานึ่งสุกใหม่ๆ ผสมผสานกับกลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อหมูหมักเครื่องเทศสูตรลับเฉพาะ ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วตรอกมืดจนใครได้กลิ่นต่างก็ต้องกลืนน้ำลาย "สหาย! ขอซาลาเปาสี่ลูก! เร็วเข้า ลูกชายฉันรออยู่ที่บ้าน!" "ฉันเอาสิบลูก! อย่าเพิ่งขายให้คนอื่นนะ ฉันยืนรออยู่ตรงนี้ตั้งนานแล้ว!" "นี่ครับเงิน! ไม่ต้องทอน เอามาให้หมดนี่เลย!" ความชุลมุนวุ่นวายที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและความกระตือรือร้นเริ่มต้นขึ้น หลินว่านหลิงเคลื่อนไหวร่างกายอย่างคล่องแคล่ว มือเรียวหยิบซาลาเปาร้อนๆ ใส่กระดาษห่ออย่างรวดเร็ว ในขณะที่ลู่จั้นทำหน้าที่รับเงินและทอนเงินอย่างซื่อสัตย์และแข็งขัน เคมีของทั้งคู่เข้ากันได้อย่างลงตัว ราวกับพ่อค้าแม่ขายมืออาชีพที่ทำธุรกิจด้วยกันมาหลายสิบปี ผ่านไปเพียงไม่กี่นาที เข่งไม้ไผ่ใบใหญ่ที่บรรจุซาลาเปาไว้หลายสิบลูก ก็ว่างเปล่าลงอย่างรวดเร็วราวกับถูกปาฏิหาริย์กวาดล้าง เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผมของหญิงสาว แต่รอยยิ้มแห่งความสำเร็จและความร่ำรวยกลับปรากฏชัดเจนบนใบหน้าหวาน "หมดเกลี้ยงแล้วครับ..." ลู่จั้นเอ่ยขึ้น พร้อมกับชูถุงผ้าที่เต็มไปด้วยธนบัตรปึกหนาให้เภารับรู้ หลุมเงินในมิติห้างสรรพสินค้าของเธอกำลังจะถูกเติมเต็มด้วยรายได้ก้อนโตจากการค้าขายคืนนี้ สหายหม่าเดินเข้ามาตบไหล่ลู่จั้นเบาๆ ด้วยความอิจฉาระคนชื่นชม "ให้ตายเถอะ สหายลู่ นายได้ภรรยาที่เป็นดั่งเทพแห่งโชคลาภมาครอบครองจริงๆ รวยฟ้าพ่าของจริงแล้วล่ะแบบนี้" หลินว่านหลิงกำลังจะอ้าปากรับคำชมนั้น รอยยิ้มพึงพอใจยังไม่ทันจางหายจากมุมปาก ทันใดนั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยร่างหนึ่งกำลังยืนจ้องมองพวกเขามาจากมุมมืดสุดตรอก ร่างนั้นสวมเสื้อผ้าเก่าคร่ำคร่า ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความริษยาและตกตะกอนความโลภ ดวงตาคู่เล็กหรี่มองเงินในมือของลู่จั้นด้วยความกระหาย แม่เฒ่าโจว... แม่สามีจอมเคี่ยวที่ควรจะอยู่แต่ในหมู่บ้านไกลโพ้น กลับมายืนอยู่ที่นี่ ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้! "นังตัวดี... ที่แท้แกแอบมาทำมาค้าขายร่ำรวยลับหลังครอบครัวเราอย่างนี้นี่เอง!" เสียงแหบแห้งแหลมสูงตะโกนแทรกความเงียบขึ้นมา พร้อมกับร่างชราที่พุ่งตรงเข้ามาหมายจะคว้าเงินในมือของลูกชายทันที! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" เสมอนะครับ