สหายหม่าผู้กว้างขวางปรากฏตัว

"นังตัวดี... ที่แท้แกแอบมาทำมาค้าขายร่ำรวยลับหลังครอบครัวเราอย่างนี้นี่เอง!" เสียงแหบแห้งแหลมสูงตะโกนแทรกความเงียบขึ้นมา พร้อมกับร่างชราของแม่เฒ่าโจวที่พุ่งตรงเข้ามาหมายจะคว้าเงินในมือของลูกชายทันที ดวงตาฝ้าฟางเต็มไปด้วยความโลภราวกับสุนัขป่าที่เห็นเนื้อชิ้นโต มือเหี่ยวย่นยื่นก้ามปูเข้าคว้าธนบัตรปึกหนาในกำมือของลู่จั้นด้วยความเร็วที่ไม่อยากเชื่อว่ามาจากคนแก่ แป้ق! เสียงตบมือลงบนหลังมือเหี่ยวย่นนั้นดังสนั่น ไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นหลินว่านหลิงที่ก้าวออกมาขวางไว้ด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับคมกริบดั่งใบมีดน้ำแข็ง รังสีความเย็นชาแผ่ออกมาจากร่างระหงจนแม่เฒ่าโจวต้องชะงักถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความตกใจ "แม่ครับ! ทำอะไรน่ะ!" ลู่จั้นรีบดึงภรรยามาไว้ด้านหลังทันที สีหน้าของนายทหารหนุ่มบึ้งตึงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความเคารพที่มีให้มารดาเริ่มสั่นคลอนลงทุกทีเมื่อเห็นพฤติกรรมไร้ยางอายเช่นนี้ในที่สาธารณะ "ทำอะไรอย่างงั้นเรอะ! ไอ้ลูกอกตัญญู แกกล้าดียังไงถึงเอาเงินทองซุกซ่อนไว้กินใช้กันตามลำพังสองคนผัวเมีย ปล่อยให้ฉันกับน้องชายแกอดอยากปากแห้งอยู่ที่บ้าน!" แม่เฒ่าโจวแผדเสียงโวยวายลั่นตลาดมืด เรียกสายตาจากพ่อค้าแม่ค้าและผู้คนรอบข้างให้หันมามองเป็นตาเดียว นางตั้งใจจะใช้ความอבายสร้างความกดดันให้คนทั้งคู่ยอมจำนน ทว่า... ที่นี่ไม่ใช่ตระกูลโจว และว่านหลิงก็ไม่ใช่สะใภ้หัวอ่อนคนเดิมอีกต่อไปแล้ว "อดอยากปากแห้งเหรอครับ คุณแม่?" ว่านหลิงยิ้มมุมปาก น้ำเสียงราบเรียบแต่น่าเกรงขาม "จำได้ว่าเมื่อวานซืน ข้าวจ้าวหนึ่งถุงกับหมูสามชั้นครึ่งชั่งที่ลู่จั้นส่งกลับบ้านไป แม่เอาไปให้ลูกชายคนโปรดกินจนหมดเกลี้ยง ส่วนพวกเราสองคนสามีภรรยาแทบไม่มีแม้แต่ข้าวต้มก้นหม้อกินด้วยซ้ำ เงินในมือตอนนี้คือน้ำพักน้ำแรงที่พวกเราอดหลับอดนอนทำมาหากิน ไม่มีส่วนไหนที่เป็นของตระกูลโจวสักแดงเดียว!" "นังสะใภ้ชั่ว! แกกล้าต่อปากต่อคำกับฉันเรอะ!" แม่เฒ่าโจวหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด เงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าลูกสะใภ้ให้หายแค้น หมับ! มือหยาบกร้านถูกคว้าเอาไว้กลางอากาศอย่างแม่นยำ ลู่จั้นบีบข้อมือมารดาไว้แน่นพอสมควร แรงกดดันจากความเป็นนายทหารผ่านศึกแผ่ซ่านออกมาจนแม่เฒ่าโจวรู้สึกหายใจไม่ออก ดวงตาคมกริบของบุตรชายมองมาที่นางด้วยความผิดหวังระคนเยียบเย็น "พอได้แล้วครับแม่" ลู่จั้นเอמהด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง "ถ้าแม่ยังไม่เลิกสร้างความวุ่นวายและรังแกภรรยาผม ผมกับว่านหลิงคงต้องขอแยกบ้านอย่างเป็นทางการ และตัดขาดความสัมพันธ์เรื่องการส่งเสียเงินทองนับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป" คำว่า 'ตัดขาด' และ 'แยกบ้าน' ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของแม่เฒ่าโจว นางเบิกตากว้างด้วยความตกใจกลัว ถึงจะเห็นแก่ตัวปานใด แต่นางก็รู้ดีว่ารายได้ส่วนใหญ่ของบ้านมาจากเบี้ยหวัดและเงินก้นถุงที่ลู่จั้นส่งมาให้ หากตัดขาดตรงนี้ ชีวิตสุขสบายของนางกับลูกชายคนเล็กคงจบสิ้นลงทันที "แก... แกกล้าขู่แม่หรอกเรอะ..." แม่เฒ่าโจวเสียงสั่น เริ่มใจเสียเมื่อเห็นแววตาเด็ดเดี่ยวของบุตรชาย "ผมไม่ได้ขู่ครับ แต่ผมพูดจริง" ลู่จั้นปล่อยมือมารดาอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันไปโอบไหล่บางของภรรยาไว้ ปลอบประโลมความรู้สึกให้อีกฝ่ายอุ่นใจ บรรยากาศรอบตัวเริ่มตึงเครียดจนผู้คนรอบข้างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ทว่า ท่ามกลางความอึดอัดนั้นเอง เสียงปรบมือเบาๆ ก็ดังขึ้นจากมุมมืดของตรอกแคบ แปะ... แปะ... แปะ... "ช่างเป็นครอบครัวที่... น่าสนใจเสียจริง" เสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงด้วยอำนาจลึกลับดังขึ้น ร่างสูงโปรดของบุรุษวัยกลางคนในชุดเสื้อคลุมกันหนาวเนื้อดีก้าวออกมาจากเงามืด ด้านหลังมีลูกน้องร่างกำยำยืนคุมเชิงอยู่สองคน ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มจอมปลอมที่ผ่านโลกมาโชกโชน ดวงตาคมกวาดมองลู่จั้นและว่านหลิงด้วยความพินิจพิเคราะห์ สหายหม่า! พ่อค้าตลาดมืดผู้ทรงอิทธิพลปรากฏตัวขึ้นแล้ว แม่เฒ่าโจวหันไปมองชายแปลกหน้าแต่งตัวภูมิฐานท่าทางอันตรายผู้นี้ด้วยความหวาดกลัว นางรีบถอยกรูดไปหลบอยู่หลังลังไม้ทันที สหายหม่าไม่ได้สนใจหญิงชราสติไม่ดีผู้นั้น สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่หลินว่านหลิงโดยตรง รอยยิ้มบนมุมปากลึกซึ้งขึ้น "แม่สาวน้อย ฝีมือทำอาหารของเธอนี่ช่างมหัศจรรย์เสียจริง ซูเปอร์ซาลาเปาไส้หมูสับน้ำซุปทะลักนั่น... ทำเอาคนในตลาดมืดของฉันนอนไม่หลับมาสองคืนแล้วนะ" ว่านหลิงหรี่ตามองเล็กน้อย นางประเมินชายตรงหน้าอย่างรวดเร็ว นี่คือลูกค้ารายใหญ่ที่ซื้อซาลาเปาล็อตแรกไปเมื่อวาน และดูท่าทางแล้ว เขาไม่ได้มาเพื่อซื้อกินเล่นอย่างแน่นอน "ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ สหายหม่า" ว่านหลิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่มั่นคง ไม่มีท่าทีหวาดกลัวต่ออิทธิพลมืดของเขาเลยแม้แต่น้อย "ไม่ทราบว่าวันนี้ท่านมาหาฉันถึงที่นี่ มีธุระอะไรหรือคะ?" สหายหม่ายิ้มกว้างอย่างถูกใจ หญิงสาวผู้นี้มีความกล้าหาญและสุขุมผิดกับอายุจริง ยิ่งได้เห็นปฏิกิริยาเมื่อครู่ที่จัดการกับแม่สามีจอมสูบเลือดได้อย่างเด็ดขาด เขากยิ่งมั่นใจว่าคนตรงหน้าไม่ใช่คนธรรมดา "ตรงประเด็นดี ผมชอบ" สหายหม่าหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนลู่จั้นต้องขยับตัวมาบังภรรยาไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ สหายหม่ายกมือขึ้นเชิงยอมแพ้ ไม่ได้ถือ1สาหาความท่าทีระแวดระวังของนายทหารหนุ่ม "อย่าเพิ่งระแวงไปเลยสหาย ผมไม่ได้มาหาเรื่อง แต่ผมมาเพื่อ 'ธุรกิจ'" สหายหม่ากวาดสายตามองรอบตัว ก่อนจะลดเสียงลงกระซิบ "ซาลาเปาของเธอขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ลูกค้ากระเป๋าหนักในมือผมเรียกร้องหาทุกวัน ล็อตละร้อยลูกนั้นมันน้อยเกินไป... ฉันต้องการสัญญาซื้อขายระยะยาว" คำว่า 'สัญญาซื้อขายระยะยาว' ทำให้ลู่จั้นชะงักไปเล็กน้อย ส่วนแม่เฒ่าโจวที่แอบฟังอยู่ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความโลภที่ตีกลับมาอีกระลอก "สัญญาซื้อขายระยะยาวหรือคะ?" ว่านหลิงทวนคำ รอยยิ้มบางผุดขึ้นที่มุมปาก นางรอเวลานี้มาตั้งแต่แรกแล้ว "ท่านต้องการจำนวนเท่าไหร่ และเงื่อนไขคืออะไรล่ะคะ?" สหายหม่ายิ้มกริ่ม ยื่นข้อเสนอที่ทำให้คนฟังต้องใจเต้นรัว "วันละห้าร้อยลูก ส่งทุกวันไม่มีวันหยุด และฉันให้ราคาสูงกว่าท้องตลาดสามเท่า... แต่มีข้อแม้ว่า เธอต้องขายสูตรนี้ให้ฉันแต่เพียงผู้เดียว ห้ามไปส่งให้พ่อค้าคนอื่นเด็ดขาด" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ข้อเสนอผูกขาดนี้คือทางลัดสู่ความร่ำรวยระดับฟ้าผ่าอย่างแท้จริง เงินก้อนโตมหาศาลกำลังรออยู่เบื้องหน้า ทว่า... ว่านหลิงกลับไม่ได้ตอบรับทันที นางนิ่งเงียบ ดวงตาประกายแสงเจ้าเล่ห์วับวาว ลู่จั้นที่ยืนอยู่ข้างกายกุมมือภรรยาแน่นขึ้นเล็กน้อย รอฟังการตัดสินใจของภรรยาด้วยความไว้วางใจอย่างเต็มเปี่ยม ในขณะที่ทุกคนกำลังลุ้นระทึกกับคำตอบของหลินว่านหลิง จู่ๆ สหายหม่าก็หัวเราะออกมาเบาๆ แล้วหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อโค้ท ยื่นส่งให้ตรงหน้า พร้อมกับรอยยิ้มที่มีความหมายซ่อนเร้น "แต่ก่อนจะตกลงกัน... ดูนี่เสียก่อน แม่สาวน้อย ซาลาเปาของเธอดังไกลกว่าที่คิดแล้วล่ะ..." - อ่านตอนต่อไปก่อนใครในวันพรุ่งนี้ - *(ขอขอบพระคุณรี้ดдерทุกท่านที่สนับสนุน "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" มาโดยตลอดครับ)*