เข้าป่าหาของป่าแต่ได้โชค

"ตำรวจลับกำลังเดินทางมาที่นี่... เพื่อจับกุมพวกท่าน!" เสียงตะโกนหอบแฮกของสหายหม่าดังทะลุประตูไม้เก่าคร่ำคร่าเข้ามา ก่อนที่ร่างท้วมๆ ของพ่อค้าตลาดมืดจะเซถลาเข้ามาในห้องโถงราวกับหนีตาย หัวใจของผม... เอ่อ หมายถึงหัวใจของคนในเหตุการณ์ต่างกระตุกวูบด้วยความตกใจ ทว่าหลินว่านหลิงกลับไม่มีทีท่าตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอยังคงยืนถือตะหลิวไม้ไผ่คนน้ำซุปกระดูกหมูในหม้อดินด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็นราวกับไทเทเนียม "สหายหม่า ตั้งสติแล้วสูดหายใจลึกๆ ครับ" ลู่จั้นก้าวเข้ามาบังร่างภรรยาเพรียวบางของเขาไว้โดยสัญชาตญาณ แววตาคมกริบดั่งพญาอินทรีวาวโรจน์ขึ้นมาทันที ร่างกายกำยำในชุดทหารปลดประจำการแผ่ไอสังหารจางๆ ออกมาจนสหายหม่ากลืนน้ำลายลงคอแทบไม่ลง "จะให้ผมใจเย็นได้อย่างไรครับ! มีคนตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงใช้เส้นสายแจ้งความเท็จ หาว่าสูตรอาหารบำรุงกำลังและยาอายุวัฒนะที่ท่านสองคนผลิต เป็นสินค้าเถื่อนลักลอบนำเข้าจากต่างประเทศแถมยังแอบอ้างสัญลักษณ์ลับของกองทัพอีกด้วย ตอนนี้รถจípของเจ้าหน้าที่สารวัตรทหารและตำรวจลับกำลังมุ่งหน้ามาที่หมู่บ้านเราแล้ว อีกไม่ถึงสิบนาทีคงถึงหน้าบ้าน!" หลินว่านหลิงวางตะหลิวลงอย่างแผ่วเบา เธอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ ดวงตากลมโตเปล่งประกายระยิบระยับราวกับมองเห็นเหยื่อกำลังเดินเข้า "ตระกูลใหญ่หรือครับ... คงจะเป็นตระกูลเฉินที่เสียหน้าเรื่องร้านอาหารในเมืองหลวงเมื่อสัปดาห์ก่อนสินะครับ คิดไม่ถึงว่าพวกมันจะเล่นสกปรกถึงเพียงนี้ ใช้ข้อหาสมรู้ร่วมคิดเพื่อบีบให้เราคายสูตรอาหารออกมา" ว่านหลิงเอ่ยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่น่าเกรงขาม "ว่านหลิง... น้องจะทำอย่างไรดี พี่จะไปขวางพวกมันไว้เอง!" ลู่จั้นหันมามองภรรยา มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวนุ่มของเธอไว้แน่นสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านความเชื่อใจ "พี่ลู่ ไม่ต้องครับ... เราจะไปตั้งรับพวกมันในที่ของเรา" ว่านหลิงยิ้มหวานให้สามี ก่อนจะหันไปสบตากับสหายหม่า "สหายหม่า คุณมาได้จังหวะพอดีเลยครับ ช่วยอยู่เป็นพยานให้พวกเราหน่อยว่าสินค้าทุกชิ้นที่เราทำ ถูกกฎหมายและมีที่มาอย่างไร... แต่อันที่จริง ก่อนที่แขกไม่速 (เชิญ) เหล่านั้นจะมาถึง ผมว่าเราควรไปเดินเล่นรับลมกันในป่าหลังบ้านสักหน่อยดีกว่านะครับ" ลู่จั้นเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ แต่เขาก็พยักหน้ารับอย่างรู้ใจ สามีภรรยาคู่นี้และสหายหม่าจึงรีบเดินลัดเลาะผ่านสวนหลังบ้าน มุ่งหน้าสู่ผืนป่าทึบหลังหมู่บ้าน ซึ่งเป็นเขตหวงห้ามที่ชาวบ้านมักไม่ค่อยกล้าเข้ามาลึกนัก เนื่องจากความหนาทึบและข่าวลือเรื่องสัตว์ป่า ทันทีที่ก้าวพ้นแนวเขตต้นสนโบราณ บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปราวกับหลุดเข้ามาอีกมิติหนึ่ง อากาศบริสุทธิ์สดชื่นพัดปะทะใบหน้า กลิ่นไอของดินชื้นและพฤกษานานาพันธุ์ช่วยชะล้างความตึงเครียดจากสถานการณ์วิกฤตเมื่อครู่ให้มลายหายไปสิ้น "ที่นี่... อากาศดีจังเลยครับ" สหายหม่าสูดหายใจเข้าลึกๆ จนพุงพลุ้ยขยับ แต่สำหรับหลินว่านหลิงแล้ว ป่าแห่งนี้ไม่ได้มีดีแค่อากาศบริสุทธิ์ ดวงตาคู่สวยของเธอที่เป็นประกายขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงกระแสพลังงานคุ้นเคยจาก 'มิติห้างสรรพสินค้า' ในห้วงจิตสำนึก ระบบแจ้งเตือนลับในหัวของเธอกำลังสั่นเตือนเบาๆ พร้อมกับแผนที่สามมิติที่ปรากฏขึ้นในหัว *ติ๊ง! ตรวจพบวัตถุดิบล้ำค่าระดับตำนานในรัศมี 50 เมตร: โสมป่าอายุร้อยปี และเห็ดทรัฟเฟิลหิมะขาว* รอยยิ้มของภรรยาสาวกว้างขึ้นจนลู่จั้นอดที่จะมองตามด้วยความเอ็นดูไม่ได้ แม้สถานการณ์ข้างหลังจะมีตำรวจลับกำลังขับรถมุ่งมาจับกุม แต่ภรรยาตัวน้อยของเขากลับกำลังเดินส่องหาเห็ดราวกับเด็กน้อยที่หลงเข้ามาในร้านขายลูกอม "พี่ลู่ครับ... ตรงโคนต้นไม้ใหญ่ตรงนั้น มีของดีรอเราอยู่ครับ" ว่านหลิงส่งเสียงกระซิบอย่างตื่นเต้น พร้อมกับชี้ไปยังรากของต้นสนโบราณขนาดสิบคนโอบที่ปกคลุมด้วยมอสสีเขียวมรกต ลู่จั้นไม่รอช้า เขาคุกเข่าลงใช้มือเปล่าขุดคุ้ยดินร่วนซุยอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้รากพืชบอบช้ำ และเพียงไม่กี่อึดใจ ปลายรากสีขาวนวลอวบออที่มีลักษณะคล้ายมนุษย์ตัวเล็กๆ ก็ปรากฏแก่สายตา รากโสมป่าธรรมชาติขนาดมหึมาที่หาไม่ได้อีกแล้วในยุคสมัยนี้! ปล่อยกลิ่นหอมหวานจางๆ ชวนให้รู้สึกกระปรี้กระเปร่าทันทีที่สูดดม "พระเจ้า! นั่นมัน... โสมป่าภูเขาพยัคฆ์! ราคานี้ในตลาดมืดประเมินค่าไม่ได้เลยนะครับ!" สหายหม่าถึงกับอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน มือไม้สั่นเทาด้วยความตื่นตะลึง "ยังไม่หมดแค่นี้หรอกครับสหายหม่า..." ว่านหลิงย่อตัวลงข้างๆ สามี เธอกวาดสายตามองพื้นดินชื้นแฉะใกล้โขดหิน แล้วใช้กิ่งไม้เขี่ยใบไม้แห้งออก เปิดเผยให้เห็นกลุ่มเห็ดดอกสีขาวบริสุทธิ์ราวกับเกล็ดหิมะ ส่งกลิ่นหอมละมุนเย้ายวนใจอันเป็นเอกลักษณ์ เห็ดทรัฟเฟิลหิมะขาว วัตถุดิบระดับภัตตาคารหรูในโลกอนาคตที่เติบโตได้เฉพาะในสภาพแวดล้อมที่อุดมสมบูรณ์สูงสุดเท่านั้น! ลู่จั้นมองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความทึ่ง เขาไม่เคยสงสัยเลยว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงมักจะดึงดูดโชคลาภและความมหัศจรรย์มาให้เสมอ "ภรรยาของผมนี่... มือขึ้นเสียจริงครับ" ลู่จั้นเอ่ยเสียงทุ้มนุ่ม พร้อมกับใช้ผ้าเช็ดหน้าสะอาดบรรจงห่อโสมป่าและเห็ดหายากเหล่านั้นอย่างทะนุถนอม ก่อนจะเก็บใส่ย่ามสะพายหลังให้เรียบร้อย "แน่นอนครับ เพราะถ้าไม่มีโชคก้อนนี้ เราคงไม่มีทุนไปเปิดร้านอาหารใหญ่ในเมืองหลวงเพื่อตบหน้าพวกตระกูลเฉินหรอกครับ" ว่านหลิงหัวเราะเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ทว่า ในวินาทีนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์รถจípทหารกระแทกกระทั้นก็ดังสนั่นมาจากทางเข้าหมู่บ้าน และหยุดนิ่งสนิทอยู่บริเวณหน้าบ้านของพวกเขา เสียงรองเท้าคอมแบตกระทบพื้นดินหลายคู่ดังกรอบแกรบ พร้อมกับเสียงตะโกนกร้าวที่ดังทะลุผืนป่าเข้ามา "ล้อมบ้านหลังนี้ไว้ให้หมด! ห้ามใครเข้าออกเด็ดขาด! ค้นทุกซอกทุกมุม จับตัวหลินว่านหลิงกับลู่จั้นมาให้ได้!" สหายหม่าหน้าถอดสีทันที ขาสั่นพั่บๆ จนแทบยืนไม่อยู่ "ทะ... ท่านครับ พวกมันมาถึงแล้วจริงๆ ทำอย่างไรดีล่ะทีนี้!" ลู่จั้นลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำแผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาอย่างเต็มพิกัด เขาหันมามองภรรยาด้วยแววตานิ่งสงบไร้ความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มือหนายื่นไปกุมมือบางของว่านหลิงไว้มั่น หลินว่านหลิงเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี รอยยิ้มมุมปากของเธอกลับยิ่งทวีความเย้ายวนและท้าทาย เธอสูดกลิ่นหอมละมุนของเห็ดทรัฟเฟิลในย่ามที่ลู่จั้นสะพายอยู่ ก่อนจะกระซิบเบาๆ ให้ได้ยินกันเพียงแค่สามคน "อย่าเพิ่งตื่นตูมไปเลยครับ... ปล่อยให้พวกมันรื้อค้นบ้านไปก่อน เพราะของอร่อยที่เราเพิ่งหามาได้เมื่อครู่นี้... ผมตั้งใจว่าจะเอาไปทำเมนูเด็ดต้อนรับ 'แขกผู้เกียรติ' เหล่านั้นด้วยซ้ำครับ" ว่านหลิงหันหลังกลับ มองลอดผ่านช่องว่างของกิ่งไม้ไปยังกลุ่มเงาร่างในชุดเครื่องแบบที่กำลังพังประตูบ้านของตนเองเข้าไปด้วยความป่าเถื่อน เธอยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น... ก่อนที่เธอจะเอ่ยประโยคสุดท้ายที่ทำให้ทั้งลู่จั้นและสหายหม่าต้องกลืนน้ำลายฝืดคอ "ได้เวลา... เปิดฉากต้อนรับสุนัขรับใช้ตระกูลใหญ่ ด้วยซุปโสมตุ๋นเห็ดทรัฟเฟิลสูตรพิเศษ ที่รับรองว่ากินแล้ว... อาจจะไม่มีวันได้กลับออกไปอีกเลยครับ" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" เสมอมานะครับ