แผนการแยกบ้านต้องเริ่มขึ้น

ปัง! เสียงทุบประตูไม้เนื้อหยาบดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะพังลงมาท่ามกลางความเงียบยามวิกาล แรงสะเทือนนั้นส่งผลให้ฝุ่นละอองใต้คานเรือนร่วงกราวลงมาประหนึ่งหิมะโปรยปราย "สหายลู่... หลินว่านหลิง... ทางการในอำเภอได้รับเรื่องร้องเรียนเรื่อง 'สูตรอาหารต้องห้าม' ของพวกท่านแล้ว เปิดประตูให้ข้าตรวจสอบด้วย!" เสียงตะโกนแหลมสูงอันคุ้นเคยแฝงไว้ด้วยความสะใจดังแว่วมาจากด้านนอก นั่นคือเสียงของหัวหน้าหน่วยตรวจตราประจำคอมมูนผู้ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าเลือดและรับสินบนใต้โต๊ะเป็นกิจวัตร หลินว่านหลิงที่เพิ่งก้าวเท้าลงจากเตียงด้วยความเร็วสูง ดวงตาคู่คมฉายแววเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก นางไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มุมปากหยักลึกรูปกระจับกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย เรื่อง 'สูตรอาหารต้องห้าม' บ้าบออะไรกัน นี่มันเป็นแค่มุกตื้นเขินของคนที่อิจฉาริษยาความสำเร็จในการค้าขายของนางต่างหาก ในมิติห้างสรรพสินค้าที่ซ่อนอยู่ภายในจิตสำนึก เอกสารสิทธิ์การค้าและใบรับรองต่างๆ ถูกจัดเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ทว่าลู่จั้น สามีหนุ่มนายทหารของนางกลับขยับตัวลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณการระแวดระวังภัยพุ่งพล่าน ร่างสูงใหญ่ในชุดนอนผ้าฝ้ายก้าวเข้ามาขวางหน้าภรรยาโดยอัตโนมัติ ดวงตาคมกริบเปล่งประกายความดุดันราวกับพยัคฆ์ปกป้องอาณาเขต "ว่านหลิง อยู่ข้างหลังข้า" ลู่จั้นเอמהด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่น แววตาของเขาไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความเด็ดเดี่ยวที่จะปกป้องคนรักด้วยชีวิต "ไม่ต้องห่วงหรอกครับพี่ลู่ คนพวกนี้มาไม้ไหน ข้าแค่นึกสนุกอยากจะเล่นละครตบตาด้วยสักหน่อย" ว่านหลิงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่มั่นใจ นางเอื้อมมือไปจับแขนแกร่งของสามีไว้เบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและความเชื่อมั่น แอด... เสียงประตูไม้เปิดออกเผยให้เห็นร่างของสหายหม่าและกลุ่มเจ้าหน้าที่คอมมูนที่ยืนถือคบเพลิงสว่างจ้า แสงไฟสีส้มสาดส่องกระทบใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความริษยาของแม่เฒ่าโจวที่แอบชะเง้อมองดูเหตุการณ์อยู่หลังพุ่มไม้ใกล้เรือนพัก นางแก่ชราผู้นี้คงจะเป็นคนวิ่งเต้นไปฟ้องร้องเจ้าหน้าที่ด้วยความโลภ เพราะทนเห็นลูกชายและสะไภ้มีเงินทองเก็บสะสมจากการค้าขายไม่ไหว "ค้นให้ทั่ว! ข้าได้ยินมาว่านังสะไภ้บ้านนี้แอบลักลอบค้าขายสินค้าต้องห้ามและกักตุนเสบียงในทางที่ผิดกฎหมาย!" หัวหน้าหน่วยตรวจตราบุกเข้ามาในห้องโถงด้วยท่าทางวางอำนาจ กวาดสายตามองไปรอบห้องพักที่แม้จะคับแคบแต่กลับสะอาดสะอ้านและมีกลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องเทศลอยอบอวล ลู่จั้นก้าวออกมาหนึ่งก้าว รังสีอำมหิตแบบนายทหารผ่านศึกแผ่ซ่านออกมาจนเจ้าหน้าที่ผู้บุกรุกถึงกับชะงักฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว "พวกท่านมีหมายค้นจากอำเภอหรือไม่ หรือใช้แค่คำกล่าวอ้างลอยๆ ของคนพาลมาละเมิดสิทธิของทหารประจำการ?" คำพูดทรงพลังและสายตาดุจคมมีดทำเอาเจ้าหน้าที่ผู้ตรวจค้นถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ทว่าด้วยความที่รับสินบนมาแล้ว พวกมันจึงกัดฟันสู้ต่อ "ไม่ต้องมาพูดมาก! มีคนแจ้งว่าพวกเจ้าทำอาหารขายโดยไม่ได้รับอนุญาตและใช้ทรัพยากรส่วนรวมในทางมิชอบ หลินว่านหลิง ส่งหลักฐานทั้งหมดมาให้เราตรวจสอบเดี๋ยวนี้!" หลินว่านหลิงแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ "หึ... ตรวจสอบงั้นหรือครับ? ได้สิครับ เชิญตรวจตามสบาย แต่ถ้าพวกท่านค้นไม่พบอะไรเลยล่ะ? การบุกรุกเคหสถานในยามวิกาลโดยไม่มีหมายศาลและกล่าวหาผู้อื่นลอยๆ มีโทษทางวินัยและอาญาค่อนข้างหนักทีเดียว ท่านหัวหน้าหน่วยคงไม่อยากเอาอนาคตมาทิ้งไว้ที่นี่กระมัง" รอยยิ้มมั่นอกมั่นใจของว่านหลิงทำให้ฝ่ายตรงข้ามเริ่มลังเล เจ้าหน้าที่พากันรื้อค้นข้าวของในห้องครัวและห้องเก็บของจนกระจุยกระจาย แต่พวกเขากลับพบเพียงแป้งสาลีคุณภาพดีและขวดเครื่องปรุงรสทั่วไป ไม่พบสิ่งผิดกฎหมายใดๆ ทั้งสิ้น เพราะของวิเศษทั้งหมดถูกเก็บไว้ในมิติห้างสรรพสินค้าไร้รอยต่อที่ไม่มีใครเข้าถึงได้นอกจากนางคนเดียว เมื่อไม่พบหลักฐาน สีหน้าของหัวหน้าหน่วยตรวจตราก็ซีดเผือดลงทันที เขากวาดสายตาไปทางพุ่มไม้ด้านนอกที่แม่เฒ่าโจวแอบซ่อนอยู่ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกหลอกใช้ "อ๋อ... ดูท่าทางแล้ว เรื่องทั้งหมดคงเป็นแค่การกลั่นแกล้งกันภายในครอบครัวหรือความอิจฉาริษยาจากคนบางกลุ่มสินะครับ" ว่านหลิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน นางก้าวเข้าไปใกล้หัวหน้าหน่วยตรวจตรา กระซิบลดเสียงลงต่ำจนได้ยินกันแค่สองคน "ฝากบอกคนที่จ้างท่านมาด้วยนะครับว่า รอบหน้าถ้าจะเล่นงานข้า ช่วยหาหลักฐานที่ดีกว่านี้หน่อย ไม่เช่นนั้น... บัญชีลับเรื่องการรับสินบนของท่านในอำเภอ อาจจะไปอยู่บนโต๊ะทำงานของผู้ว่าการคนใหม่ในวันพรุ่งนี้เลยก็ได้" หัวหน้าหน่วยตรวจตราถึงกับหน้าถอดสี ผงะถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความหวาดกลัว เขารีบโบกมือสั่งลูกน้องให้ถอนกำลังออกไปจากบ้านของลู่จั้นอย่างลุกลนทันที โดยไม่กล้าพูดจาข่มขู่ต่อสักคำ เมื่อความวุ่นวายสงบลง ลู่จั้นปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา ก่อนจะหันมามองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งทึ่ง เป็นห่วง และรักใคร่ระคนกัน "ว่านหลิง... เจ้าจัดการคนพวกนั้นได้เยี่ยมยอดมาก แต่... เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะแม่เฒ่าโจวและคนในตระกูลนั้นคอยสูบเลือดสูบเนื้อและสร้างความวุ่นวายไม่เว้นแต่ละวัน" ลู่จั้นถอนหายใจยาว วางมือหนาลงบนไหล่บางของภรรยา "ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้าต้องมาทนลำบากใจกับครอบครัวเห็นแก่ตัวพวกนี้" หลินว่านหลิงส่ายหัวช้าๆ นางเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบของสามี แววตาของนางเด็ดเดี่ยวและจริงจังยิ่งกว่าครั้งไหนๆ "พี่ลู่ครับ... ความอดทนของคนเรามีขีดจำกัด การที่เราต้องทนอยู่ร่วมชายคาเดียวกับคนพวกนี้ รังแต่จะทำให้แผนการสร้างความมั่งคั่งและอนาคตของเราต้องสะดุดลง" นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ปล่อยให้บรรยากาศรอบตัวเงียบงันลงชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยประโยคสำคัญที่อยู่ในใจมานานออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นทุกพยางค์ "ถึงเวลาแล้วครับที่เราต้อง 'แยกบ้าน' จากตระกูลโจวอย่างเด็ดขาด!" คำว่า 'แยกบ้าน' ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางห้องพักแคบๆ ทำให้ลู่จั้นถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เพราะในชนบทแห่งนี้ การแยกบ้านจากพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดถือเป็นเรื่องใหญ่โตและอาจถูกสังคมประณามได้ง่ายๆ ทว่าในวินาทีที่ลู่จั้นกำลังจะเอ่ยปากทักท้วงถึงอุปสรรคและปัญหาที่ตามมา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้งอย่างกะทันหัน... ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ไม่ใช่เสียงทุบด้วยความโกรธเกรี้ยวเช่นเมื่อครู่ แต่เป็นจังหวะการเคาะสามครั้งที่คุ้นเคยอย่างยิ่ง สหายหม่า พ่อค้าตลาดมืดผู้กว้างขวาง ยืนอยู่หน้าประตูด้วยใบหน้าซีดเซียว เนื้อตัวเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ และในมือถือห่อกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าๆ ที่ห่อวัตถุลึกลับบางอย่างไว้ "สหายลู่... คุณหนูหลิน... แย่แล้วครับ! สินค้าล็อตใหม่ที่ท่านฝากผมไปขายในเมืองหลวง เกิดปัญหาใหญ่หลวงขึ้นแล้ว... มีคนลูกหลานตระกูลใหญ่แอบอ้างชื่อของพวกท่านเพื่อกว้านซื้อสูตรอาหาร และตอนนี้... ตำรวจลับกำลังเดินทางมาที่นี่เพื่อจับกุมตัวพวกท่านข้อหาสมรู้ร่วมคิด!" ฟาร์มเมอร์สุขใจ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางของหลินว่านหลิงมา ณ ที่นี้นะครับ