กลับสู่สำนักใหญ่พร้อมกับข่าวลือสะเทือนยุทธภพ

"ความเงียบงัน... บางครั้งก็ทรงพลังยิ่งกว่าเสียงคำรามของกระบี่พันเล่มเสียอีกนะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานไปทั่วลานพิธีบูรพาของสำนักกระบี่นภา เมฆหมอกสีเทาทึบปกคลุมยอดเขาชัน ประดุจค่ายกลธรรมชาติที่ถูกกดทับด้วยจิตสังหารอันเข้มข้นนับร้อยสาย สายตาทุกคู่ในลานกว้างต่างจ้องมองมาที่ร่างโปร่งในชุดคลุมสีขาวเรียบง่าย บุรุษผู้ถูกตราหน้าว่าเป็น ‘คุณชายขี้เกียจ’ มาตลอดหลายปี บัดนี้กลับยืนไขว่ห้างอย่างไร้กังวล ราวกับสายลมที่พัดผ่านยอดไม้ ไม่ยินดียินร้ายต่อแรงกดดันจากผู้อาวุโสและศิษย์สายตรงนับร้อย เบื้องหน้าเขาคือผู้อาวุโสจ้าว ชายชราตาบอดผู้ถือไม้เท้าหัวมังกร ร่างกายสั่นเทิด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ปราณกระบี่ระดับวิญญาณขั้นสมบูรณ์แผ่พุ่งออกมาจากร่างจนพื้นหินแกรนิตใต้เท้าแตกร้าวเป็นรอยแยก "ไป๋อวิ๋น! เจ้าสารเลวเดรัจฉาน!" เสียงคำรามของผู้อาวุโสจ้าวดังสนั่นหวั่นไหว "บังอาจลอบสังหารศิษย์พี่ร่วมสำนักในแดนลับแล แถมยังกล้าเหยียบย่างกลับมาสำนักด้วยความอาจหาญ เจ้าคิดว่าเบื้องหลังของเจ้าค้ำฟ้าอยู่หรือไร วันนี้ข้า... ในนามผู้ดูแลกฎระเบียบ จะใช้กระบี่นี้ควักเอาดวงวิญญาณเนรคุณของเจ้าออกมาบูชาปรมาจารย์เสีย!" สิ้นคำ เคล็ดกระบี่ ‘นภากลืนดารา’ ถูกปลดปล่อยออกมาทันที ร่างของผู้อาวุโสจ้าวหายวับไปจากจุดเดิม ปรากฏตัวอีกครั้งเบื้องหน้าไป๋อวิ๋นพร้อมกับประกายแสงสีเงินยวงที่กรีดผ่าอากาศจนเกิดเสียงแหลมหวีดหวิว รวดเร็ว รุนแรง และไร้ความปรานี สมกับเป็นยอดฝีมือรุ่นอาวุโส ทว่า... ไป๋อวิ๋นมิได้ขยับกายแม้แต่น้อย เขากลับยกมือขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วเรียวยาวราวกับหยกสลักดีดออกไปในอากาศเบาๆ สามครั้ง *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* เสียงคล้ายหยดน้ำกระทบผิวน้ำดังขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่ทว่าในหูของยอดฝีมือทั้งหลาย กลับดังกึกก้องราวกับอสุนีบาตฟาดลงกลางใจ ทันใดนั้น อักขระโบราณสีทองนับร้อยตัวก็ผุดขึ้นจากพื้นศิลา ก่อตัวเป็นม่านค่ายกลรูปทรงดอกบัวเพลิงสวรรค์ปิดกั้นร่างของผู้อาวุโสจ้าวเอาไว้ในพริบตา *เปรี้ยงงง!* กระบี่นภาปะทะเข้ากับม่านอักขระ แรงสะท้อนกลับมหาศาลทำให้กระบี่ในมือของผู้อาวุโสจ้าวหักสะบั้นเป็นสองท่อน ร่างชรากระเด็นถอยหลังไปนับสิบก้าว กระอักโลหิตสีดำสนิทออกมาคำโต ดวงตาที่บอดสนิทเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกถึงขีดสุด "นะ... นี่มันวิชาค่ายกลอันใดกัน? เจ้า... เจ้าซ่อนพลังนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อใด!" ผู้อาวุโสจ้าวคำรามด้วยความหวาดกลัว ความเงียบงันเข้าปกคลุมลานพิธีอีกครั้ง แต่อยู่ในระดับที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม ศิษย์สายตรงนับร้อยคนที่เคยยืนกอดอกดูแคลน ต่างกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่มีใครคาดคิดว่าคนผู้เดียวที่เคยถูกมองว่าเป็นภาระของสำนัก จะสามารถสยบผู้อาวุโสด้วยการดีดนิ้วเพียงสามครั้งเท่านั้น ท่ามกลางความตกตะลึงนั้น ร่างระหงในชุดกระโปรงยาวสีฟ้าครามราวกับน้ำค้างแข็งก็ก้าวเดินออกมาจากหมู่ศิษย์ นางคือมู่หรงเสวี่ย องค์หญิงแห่งวังวนวารี ผู้ถือครองกระบี่เก้าเหมันต์ นางเซียนผู้เยือกเย็นและสง่างามที่ไม่เคยชายตาดูลมฟ้าอากาศใดๆ บัดนี้ดวงตาคู่สวยกลับจ้องมองไป๋อวิ๋นด้วยประกายความรู้สึกที่ซับซ้อน "เจ้ายังคงสำแดงเล่ห์เหลี่ยมเช่นเดิมสินะ..." มู่หรงเสวี่ยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงรอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยากยิ่ง นางปรายตามองผู้อาวุโสจ้าวที่นอนหมดสภาพ ก่อนจะก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างไป๋อวิ๋นอย่างเปิดเผย "แต่การใช้ค่ายกลระดับบรรพกาลเช่นนี้... เกรงว่าเจ้าคงไม่ได้กลับมาเพียงเพื่อรับโทษกระมัง?" ไป๋อวิ๋นหันไปสบตากับนาง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเคย "เสวี่ยเอ๋อร์เข้าใจข้าที่สุด... ข้าไม่ได้กลับมาเพื่อรับโทษหรอกนะครับ แต่ข้ากลับมาเพื่อทวงคืน 'บัลลังก์เจ้าสำนัก' ต่างหากล่ะ" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดกลางฤดูร้อน สร้างความสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งสำนักกระบี่นภา บรรยากาศรอบด้านพลันตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าเบื้องบนที่เคยปลอดโปร่งก็แปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด เมฆดำทะมึนหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นยักษ์ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้อนมาจากห้วงมิติอันว่างเปล่า— "ฮ่าๆๆๆ... ช่างสามหาวนัก! เด็กน้อยตระกูลไป๋ เจ้าคิดว่าบรรลุค่ายกลกระจอกนั่นแล้วจะไร้เทียมทานในใต้หล้ากระนั้นรึ?" สิ้นเสียงหัวเราะ เงาร่างสีดำสนิทผู้หนึ่งก็ก้าวทะลุมิติออกมาจากรอยแยกแห่งความมืด พร้อมกับแรงกดดันระดับเซียนแท้จริงที่กดทับให้เหล่าศิษย์ในลานพิธีทรุดฮวบลงกับพื้นทันที! [ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ]