สมบัติลับในหุบเขาหมื่นอสูร

กลิ่นอายโลหิตจางๆ ที่ลอยอวลอยู่บนแผ่นป้ายภารกิจสำนักกระบี่นภา บ่งบอกชัดเจนว่ากระดาษแผ่นนี้ไม่ได้ถูกเขียนขึ้นด้วยหมึกธรรมดา หากแต่ใช้เลือดอสูรระดับสูงที่ยังคงความดุร้ายเอาไว้ "ไป๋อวิ๋น... นี่คือป้ายภารกิจระดับห้า หุบเขาหมื่นอสูร เจ้ามีสิทธิ์เลือกได้เพียงครั้งเดียว จะรับหรือจะก้มหน้ารับโทษโบยร้อยครั้งฐานขัดคำสั่ง?" เสียงแหบแห้งราวกระดาษทรายของผู้อาวุโสจ้าว ดังแทรกขึ้นท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมาด้วยความสมเพชและเวทนา ผู้อาวุโสตาบอดผู้นี้แย้มยิ้มเหี้ยมเกรียมอยู่หลังเคาน์เตอร์หินหยก เขารู้อยู่แก่ใจว่า "หุบเขาหมื่นอสูร" ในเวลานี้มิใช่สถานที่ที่ศิษย์สายในทั่วไปจะเหยียบย่างเข้าไปได้ ยิ่งโดยเฉพาะกับ "ศิษย์สวะ" ที่มีชื่อเสียงด้านความขี้เกียจสันหลังยาวอย่างไป๋อวิ๋นแล้ว การส่งไปที่นั่นก็ไม่ต่างจากการส่งไปเป็นอาหารให้พวกมันอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทว่า ไป๋อวิ๋นกลับมิได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขายังคงหาวหวอดหนึ่งทีอย่างเกียจคร้าน ดวงตาหรี่ลงครึ่งหนึ่งราวกับคนอดนอน มือขวาถือพัดจีบเก่าๆ เล่มหนึ่งเคาะเบาๆ ที่ฝ่ามือซ้ายอย่างใจเย็น "ผู้อาวุโสจ้าว... ท่านช่างขยันขันหยังยิ่งนัก ตื่นแต่เช้ามาหาเรื่องใส่ตัวเช่นนี้ ไม่กลัวลมปราณตีกลับจนกระอักเลือดตายคาสำนักหรือไรครับ?" ไป๋อวิ๋นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรื่อยเฉื่อย รอยยิ้มมุมปากมีความเย้ยหยันซ่อนอยู่ลึกๆ "สามหาม!" ผู้อาวุโสจ้าวตบโต๊ะเสียงดังสนั่น พลังปราณระดับหลอมรวมวิญญาณแผ่พุ่งออกมาจนศิษย์รอบข้างต้องถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว "เจ้าเด็กเหลือขอ คิดว่ามีท่านผู้นำคอยคุ้มกะลาหัวแล้วจะกำหนดยุทธภพได้หรือ? ป้ายภารกิจนี้ถูกกำหนดโดยกฎสำนัก หากเจ้าไม่ไป เจ้าก็ต้องตายในคุกมืด!" ไป๋อวิ๋นถอนหายใจยาวเหยียด ใบหน้าฉายแววเบื่อหน่ายอย่างปิดไม่มิด "เฮ้อ... การเดินป่ามันเหนื่อยยากลำบากยิ่งนัก ยุงก็เยอะ แดดก็ร้อน ยิ่งต้องไปกับสตรีหน้าน้ำแข็งผู้หนึ่งด้วยแล้ว ข้าเกรงว่ากระดูกสันหลังของข้าคงจะได้หักก่อนจะถึงปากทางเข้าหุบเขาเสียอีกนะครับ" "เจ้าว่าใครหน้าน้ำแข็ง?!" เสียงเยือกเย็นดุจน้ำค้างแข็งในฤดูเหมันต์ดังขึ้นจากเบื้องหลัง รัศมีกระบี่อันคมกลาบกลายแผ่ซ่านเข้ามาในโถงกว้างจนอุณห็ภูมิรอบตัวลดฮวบทันที ร่างระหงในชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ก้าวเข้ามาอย่างไร้สุ้มเสียง ใบหน้างดงามล่มเมืองแต่เย็นชาไร้ความรู้สึก เส้นผมสีดำสนิทปล่อยสยายรับกับผิวขาวดุจหิมะ นางคือมู่หรงเสวี่ย องค์หญิงแห่งวังวนวารี และเป็นหนึ่งในยอดฝีมืออันดับต้นๆ ของศิษย์สายใน แม้แต่นางเองก็ยังได้รับมอบหมายให้ร่วมทำภารกิจนี้ด้วยความไม่เต็มใจเช่นกัน ทว่าเมื่อได้ยินคำพูดพาดพิงเมื่อครู่ นัยน์ตาคู่สวยจึงหันมาจ้องมองไป๋อวิ๋นด้วยประกายวาวโรจน์ "อ้าว... แม่นางมู่หรง" ไป๋อวิ๋นหันไปยิ้มแย้มทักทายอย่างไม่สะทกสะท้าน "ลมอะไรหอบท่านมาหรือครับ? หรือว่าคิดถึงข้าจนทนไม่ไหว ถึงได้รีบมาตบเท้าเข้าร่วมทีมสำรวจป่าดิบชื้นกับคนขี้เกียจเช่นนี้?" "ไร้สาระ!" มู่หรงเสวี่ยแค่นเสียงเย็นชา นางกวาดสายตามองชายหนุ่มหัวขบถตรงหน้าด้วยความหมั่นไส้ระคนระแวง นางไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดผู้นำสำนักถึงได้ให้ความสำคัญกับศิษย์ผู้มีรากวิญญาณพิการผู้นนัก "ข้าเพียงได้รับคำสั่งให้มาคุ้มกันเจ้าไม่ให้ตายระหว่างทางต่างหาก อย่าได้หลงตัวเองให้มากนัก ไป๋อวิ๋น" "คุ้มกันหรือครับ?" ไป๋อวิ๋นหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาที่ทอดมองนางมีความลึกล้ำยากหยั่งถึงแวบผ่านไป "เกรงว่า... เมื่อถึงเวลาคับขันจริงๆ คนที่จะต้องคอยปกป้องคุ้มกัน อาจจะไม่ใช่ข้ากระมัง" คำพูดนั้นทำเอามู่หรงเสวี่ยชะงักไปเล็กน้อย นางขมวดคิ้วมุ่น สัญชาตญาณของยอดเซียนกระบี่บอกนางว่า ชายหนุ่มผู้นี้ไม่ได้มีดีแค่ปากเสีย แต่มีความลับบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทางเกียจคร้านนั้น ครึ่งชั่วยามต่อมา ทั้งสองก็มายืนอยู่ ณ ชายขอบของ "หุบเขาหมื่นอสูร" เบื้องหน้าคือผืนป่าทึบสีดำทะมัดทะมะ หมอกพิษสีม่วงเข้มลอยอวลอยู่เหนือยอดไม้ ส่งกลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เสียงคำรามต่ำๆ ของอสูรดุร้ายดังสะท้อนก้องมาจากห้วงลึกของพงไพร ราวกับปากอースของอสูรกายยักษ์ที่รอคัดง้างกลืนกินผู้ที่บังอาจล่วงล้ำ "ตามข้ามา ห่างจากข้าเกินสามก้าว เจ้าตายแน่" มู่หรงเสวี่ยชักกระบี่ประจำกายออกครึ่งเล่ม แสงสีฟ้าครามประกายวาววับขับเน้นให้ร่างระหงดูสง่างามและน่าเกรงขามยิ่งขึ้น นางก้าวเท้าเดินนำเข้าไปในเขตอาคมด้วยความระมัดระวัง ทว่า ไป๋อวิ๋นกลับยืนกอดอกพิงต้นไม้ใหญ่อย่างสบายอารมณ์ เขาหยิบเศษไม้ขึ้นมาขีดเขียนลงบนพื้นดินเบาๆ "แม่นางมู่หรง... เดินไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือสามก้าว แล้วก้มตัวหลบเสียทีหนึ่ง" ไป๋อวิ๋นเอ่ยขึ้นเรื่อยๆ มู่หรงเสวี่ยหยุดชะงัก หันกลับมามองด้วยความไม่พอใจ "เจ้าพูดเหลวไหลอะไรอีก? อยากตายนักหรือไงถึงได้สั่งให้ข้าเดินมั่วซั่วในค่ายกลธรรมชาติเช่นนี้!" "ท่านเชื่อข้าเถอะน่า..." ไป๋อวิ๋นแย้มยิ้มบางๆ แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวสวรรค์ "หากท่านก้าวไปทางเดิมอีกเพียงครึ่งชั่วลมหายใจ ศรโลหิตวารีเจ็ดชั้นฟ้าที่ซ่อนอยู่ใต้รากไม้จะพุ่งทะลวงร่างของท่านจนพรุน... เว้นเสียแต่ว่า ท่านอยากให้ข้าได้ชมดูเรือนร่างอันบอบบางของท่านในสภาพโชกเลือด ก็แล้วแต่ท่านจะโปรดเถอะครับ" "เจ้าคนบัดซบ!" หน้าอกอิ่มของมู่หรงเสวี่ยกระเพื่อมไหวด้วยความโกรธ นางตวัดสายตาไปยังจุดที่ไป๋อวิ๋นชี้ และเมื่อเพ่งจิตสำรวจดีๆ หน้าผากของนางก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ—ใต้พื้นดินตรงนั้นมีอักขระโลหิตซ่อนอยู่จริงๆ! หากนางก้าวไปเมื่อครู่ เกรงว่าคงได้รับบาดเจ็บสาหัสไปแล้ว นางสูดหายใจเข้าลึก, เพื่อระงับความตื่นตระหนก ก่อนจะก้าวเท้าหลบไปทางซ้ายตามที่ชายหนุ่มบอกอย่างไม่เต็มใจนัก "เก่งนักนะ..." นางพึมพำลอดไรฟัน "เจ้าไปรู้เรื่องค่ายกลโบราณพวกนี้มาจากไหน?" "ความลับครับ..." ไป๋อวิ๋นยิ้มกริ่ม เดินเอามือไขว้หลังตามหลังนางไปอย่างไม่รีบร้อน "ความลับของผู้ชายหน้าตาดี มักจะมีราคาแพงเสมอ" มู่หรงเสวี่ยค้อนขวับให้วงหน้าหล่อเหลานั้นทีหนึ่ง แต่หัวใจดวงน้อยกลับเต้นระรัวอย่างประหลาด ความรู้สึกอุ่นวาบแปลกประหลาดแผ่ซ่านเข้ามาในอกท่ามกลางความหนาวเหน็บของหุบเขามรณะ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของนางที่มีคนคอย "ระวังหลัง" ให้ เช่นนี้... *ตึง!* ทันใดนั้น พื้นดินเบื้องหน้าก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น หมอกพิษสีม่วงพล Lายม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่น กลิ่นอายมารอันชั่วร้ายพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจนเมฆาแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด! มู่หรงเสวี่ยชักกระบี่ออกจากฝัก "ระวัง! มีบางอย่างกำลังมา..." นางยังพูดไม่ทันขาดคำ เงาร่างสีดำมหึมานับร้อยก็พุ่งทะยานออกมาจากความมืดมิด ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองมายังพวกเขาทั้งสองด้วยความกระหายเลือด แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้หัวใจของไป๋อวิ๋นกระตุกวูบ... บนหน้าผาสูงชันเบื้องหน้า ท่ามกลางหมอกหนาทึบ ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่งยืนตระหง่านอยู่บนยอดเขา บนหน้าผากของมัน ปรากฏตราประทับสีดำสนิทรูป **"กระบี่มารกลืนนภากาศ"** — สัญลักษณ์อันเป็นเอกลักษณ์ของ "มารสวรรค์บรรพกาล" ที่กำลังส่งยิ้มเยาะเย้ยมาให้เขา! และก่อนที่ไป๋อวิ๋นจะได้ทันตั้งตัว เสียงหัวเราะแหบพร่าก้องกังวานก็ดังสะท้อนไปทั่วหุบเขา *"ฮ่าๆๆ... ศิษย์น้องรัก เจ้าคิดว่าจะหนีพ้นจากเงื้อมมือข้าไปได้เช่นนั้นหรือ? ยินดีต้อนรับสู่... หลุมศพของเจ้า!"* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "หมึกทองคำข้ามภพ" เสมอมานะครับ