สัตว์อสูรบรรพกาลที่ต้องสยบด้วยขนมหวาน

กลิ่นอายคาวเลือดและไอร้อนระอุของอัคคีผลาญฟ้ายังคงลอยอวลอยู่เบื้องหน้า แต่สิ่งที่ทำให้มู่หรงเสวี่ยต้องเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง หาใช่ความดุร้ายของสัตว์อสูรบรรพกาลไม่ หากแต่เป็นภาพของคุณชายตระกูลไป๋ ผู้ซึ่งกำลังบรรจงใช้พู่กันขนสัตว์ปักษาพู่กันหนึ่ง แต้มน้ำเชื่อมสีอำพันลงบนแผ่นแป้งหอมกรุ่นอย่างใจเย็น "ไป๋อวิ๋น... ท่านกำลังทำบ้าอะไรอยู่?" เสียงใสราวกับกระบี่หยกกระทบกันเอ่ยขึ้นอย่างไม่เชื่อสายตา นางเซียนผู้เยือกเย็นแห่งวังวนวารีถึงกับลืมตัวก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว กระบี่นภาในมือสั่นระริกด้วยความรู้สึกสับสนระคนระทึก เจ้าสัตว์ตรงหน้าคือราชสีห์เพลิงเก้าหัว สัตว์อสูรระดับนภาขั้นสูงที่แผดเผาได้แม้กระทั่งวิญญาณ เหตุใดบุรุษผู้นี้จึงปฏิบัติกับมันราวกับมันเป็นลูกสุนัขจรจัดข้างถนนที่กำลังรอคอยอาหารเย็น? "คุณหนูมู่หรง โปรดสำรวมกิริยาและเบาเสียงลงหน่อยครับ" ไป๋อวิ๋นเหลือบสายตาขึ้นมองนางเล็กน้อย นัยน์ตาคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายปัญญาที่ยากจะหยั่งถึง "ท่านก็เห็นว่าเจ้าสิ่งนี้กำลังหิวโหย ความรุนแรงไม่เคยแก้ปัญหาใดในโลกหล้าได้... ยกเว้นเสียแต่ว่าท่านอยากจะลองเอาหน้าหล่อๆ ของผมไปเป็นอาหารว่างของมันแทน" "เจ้าคนสำมะเลเทเมา..." มู่หรงเสวี่ยกัดริมฝีปากแน่น ความเยือกเย็นที่ฝึกฝนมานับร้อยปีเกือบจะพังทลายลงในชั่วพริบตา นางอยากจะซัดฝ่ามือวารีสวรรค์ใส่หน้ากวนประสาทนั้นเสียให้เข็ด แต่สัญชาตญาณกลับร้องเตือนว่าเบื้องหน้าของพวกเขานั้นไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ตู้ม! ราชสีห์เพลิงเก้าหัวคำรามก้องจนผืนป่าสั่นสะเทือน หัวทั้งเก้าส่ายสะบัด เปลวเพลิงสีครามพ่นออกมาแผดเผาต้นไม้โบราณจนมลายหายไปในพริบตา มันจ้องมองไปที่ไป๋อวิ๋นด้วยดวงตาสีแดงฉานราวกับโลหิต ออร่าแห่งความตายแผ่ขยายกดทับจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ทว่า น่าแปลกยิ่งนัก... เมื่อกลิ่นหอมหวานละมุนของ "ขนมเปี๊ยะอัคคีทิพย์" ที่ไป๋อวิ๋นกำลังย่างด้วยไฟปราณอ่อนๆ ลอยแตะจมูก ดอยหัวทั้งเก้าของราชสีห์เพลิงกลับชะงักกึก ดวงตาที่เคยดุดันและกระหายเลือด ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความฉงนสนเท่ห์ น้ำลายเหนียวหนืดไหลย้อยลงมาจากเขี้ยวคมกริบ มันก้มหัวลงต่ำ สูดดมกลิ่นหอมนั้นฟุดฟิด ราวกับลูกแมวตัวน้อยที่กำลังอ้อนขออาหารจากผู้เป็นนาย ไป๋อวิ๋นยิ้มมุมปาก เขาไม่ได้ประมาทแม้แต่น้อย มือซ้ายซ่อนยันต์อักขระนทีพันปีไว้ใต้ชายเสื้อ พร้อมกระตุ้นค่ายกลสะกดจิตวิญญาณที่กางไว้รอบบริเวณอย่างเงียบเชียบ ทุกย่างก้าว ทุกจังหวะการหายใจของเขาถูกคำนวณไว้อย่างแม่นยำด้วยหลักแห่งฟ้าดิน การสยบสัตว์อสูรที่ดุร้ายที่สุด หาใช่การใช้กำลังหักหาญโค่นล้ม แต่มันคือการ "ซื้อใจ" และ "ชักนำ" ให้สัญชาตญาณดิบของพวกมันสยบยอมต่อผลประโยชน์ที่เหนือกว่า "เด็กดี... กินช้าๆ สิครับ เดี๋ยวก็ติดคอหรอก" ไป๋อวิ๋นโยนขนมชิ้นโตที่ผ่านการผสมโอสถกล่อมจิตระดับเจ็ดเข้าไปในปากมหึมาของราชสีห์เพลิงเก้าหัว เจ้าอักษรยันต์สีทองจางๆ วับวามขึ้นในดวงตาของมันชั่วพริบตาก่อนจะเลือนหายไป พลังปราณที่เคยปั่นป่วนดุจพายุเพลิง กลับสงบลงอย่างน่าอัศจรรย์ ราชสีห์เพลิงเก้าหัวส่งเสียงครางฮื่อในลำคอ คล้ายกำลังพอใจยิ่ง มันหมอบกายลงแนบพื้นดิน ยกหัวโตๆ มาถูไถกับรองเท้าของไป๋อวิ๋นอย่างประจบสอพลอ มู่หรงเสวี่ยอ้าปากค้างจนแทบกลืนคำพูดของตนเองลงคอ นางท่องจำเคล็ดวิชากระบี่มาค่อนชีวิต อ่านคัมภีร์เซียนมานับพันเล่ม แต่ไม่เคยมีตำราเล่มใดในยุทธภพที่บันทึกไว้ว่า *ราชสีห์เพลิงเก้าหัว สัตว์อสูรผู้ดุร้ายระดับบรรพกาล สามารถสยบได้ด้วยขนมหวานเพียงชิ้นเดียว!* "ท่าน... ทำได้อย่างไรกัน?" มู่หรงเสวี่ยเอמהเสียงแผ่วเบา นางก้าวเข้ามาใกล้ไป๋อวิ๋นโดยไม่รู้ตัว กลิ่นอายความเย็นชาเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอยากรู้อยากเห็นระคนทึ่งในตัวบุรุษผู้นี้ "วิถีแห่งเซียน หาได้มีเพียงการฆ่าฟันเพื่อแย่งชิงทรัพยากรไม่ ความรู้แจ้งและการเข้าใจธรรมชาติของสรรพสิ่ง ต่างหากคือแกแท้ที่แท้จริง" ไป๋อวิ๋นหันมาสบตากรุ้มกริบ รอยยิ้มเจิดจ้าของเขาทำให้นางเซียนผู้สูงส่งถึงกับหัวใจกระตุกวูบโดยไม่ทราบสาเหตุ "หากท่านอยากรู้วิธีทำขนมนี้ ผมสอนท่านได้นะ... ถ่ายทอดให้เป็นกรณีพิเศษสำหรับภรรยาในอนาคตเลยทีเดียว" "ใครเป็นภรรยาของท่านกัน! คนไร้ยางอาย!" มู่หรงเสวี่ยหน้าแดงซ่านจนลามไปถึงใบหู นางสะบัดหน้าหนี พยายามรวบรวมลมปราณเพื่อกดความปั่นป่วนในอก ทว่าหัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะเสียแล้ว ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายและเต็มไปด้วยความหวานชื่น ทันใดนั้นเอง... ท้องนภาเบื้องบนก็แปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทอย่างไร้สาเหตุ เมฆทมิฬม้วนตัวอย่างรุนแรง สายฟ้าสีดำฟาดผ่าลงมากลางป่าโบราณจนเกิดหลุมลึกขนาดมหึมา แรงกดดันระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณแผ่ซ่านกดทับลงมาจนราชสีห์เพลิงเก้าหัวส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัว ไป๋อวิ๋นหุบยิ้มทันที แววตาที่เคยขี้เล่นแปรเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจคมกระบี่ เขาคว้าแขนมู่หรงเสวี่ยให้ถอยไปอยู่ด้านหลังอย่างรวดเร็ว พร้อมกับที่เงาดำสายหนึ่งปรากฏขึ้นบนยอดไม้เบื้องหน้า "หึๆๆ ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง คุณชายสวะแห่งตระกูลไป๋... ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะแอบซ่อนเคล็ดวิชานอกรีตไว้ถึงเพียงนี้" เสียงหัวเราะเยียบเย็นดังสะท้อนก้องป่า พร้อมกับร่างของผู้อาวุโสจ้าวที่ก้าวออกมาจากม่านหมอกสีเลือด นัยน์ตาที่บอดสนิททั้งสองข้างของมันกลับมีอักขระโบราณสีแดงฉานลืมขึ้นแทนที่ แผ่รังสีอำมหิตที่น่าสะพรึงกลัวออกมาจนสรรพชีวิตในรัศมีร้อยลี้ต้องสั่นสะท้าน! --- ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของหมึกทองคำข้ามภพเสมอนะครับ