ตลาดมืดร้อยสมบัติและการพบกันครั้งแรก

กลิ่นอายคาวเลือดและกลิ่นอับชื้นของโคลนตมในตรอกซอกซอยด้านหลัง "หอสมบัติร้อยวิญญาณ" คละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน สำหรับคนทั่วไป ตลาดมืดแห่งนี้คือขุมนรกบนดินที่กฎหมายของสำนักและบ้านเมืองเอื้อมไม่ถึง แต่สำหรับไป๋อวิ๋นแล้ว ที่นี่เป็นเพียงห้องเก็บวัตถุดิบชั้นดีที่เปิดทำการยามวิกาลเท่านั้น ภายใต้หมวกสานปีกกว้างที่ดึงต่ำจนบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง ร่างโปร่งบางในชุดคลุมสีเทาเก่าคร่ำคร่าก้าวเดินอย่างเชื่องช้า ทว่ามั่นคง ทุกย่างก้าวราศีก่อเกิดเป็นจังหวะสอดรับกับค่ายกลสะกดจิตที่เขาแอบวาดไว้บนพื้นดินอย่างไร้ร่องรอย มือเรียวยาวดั่งหยกขาวล้วงหยิบเมล็ดทานตะวันขึ้นมาคั่วเล่นในอุ้งมือ พลางเคี้ยวอย่างสบายอารมณ์ ราวกับกำลังเดินชมสวนดอกไม้หลังบ้าน มิใช่การเดินสำรวจตลาดมืดที่เต็มไปด้วยนักฆ่าและผู้ฝึกตนสายมารนับร้อยชีวิต เป้าหมายของเขาในค่ำคืนนี้มีเพียงหนึ่งเดียว... หินดาราโลหิตสามกิโลกรัม และแก่นแท้พฤกษาพันปี เพื่อนำมาหลอมรวมเป็นเสาหลักค่ายกล "ดาราคุ้มกันนภา" สำหรับป้องกันเรือนพักผ่อนอันแสนสงบของตนเองจากพวกน่ารำคาญอย่างผู้อำนวยการสำนักหรือผู้อาวุโสจ้าวผู้มีนัยน์ตาบอดสนิทแต่ใจมืดบอดเสียยิ่งกว่า "เฮ้ เจ้าหนุ่ม! หมวกใบนนั้นดูท่าทางไม่เลวเลยนี่ เอามาแลกกับศิลาวิญญาณระดับต่ำสามก้อนเป็นอย่างไร?" เสียงแหบพร่าดั่งกระดาษทรายเสียบสีกันดังขึ้นขวางทางเดิน ชายร่างยักษ์กล้ามเนื้อเป็นมัดพองโต รอยแผลเป็นยาวพาดผ่านดวงตาข้างซ้าย แผ่ไอสังหารระดับขอบเขตหลอมรวมลมปราณขั้นที่เจ็ดออกมาอย่างไม่ปิดบัง เขาคือ ‘ถังหู’ โจรโฉดที่หลบหนีค่าหัวมาจากดินแดนประจิม ไป๋อวิ๋นหยุดเดินช้าๆ เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนา รอยยิ้มบางเบายังคงประดับอยู่มุมปาก "ของบนหัวข้า... เจ้าไม่มีปัญญาแลกหรอก" น้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยตอบราวกับกำลังพูดคุยเรื่องลมฟ้าอากาศ "สามหาวนัก!" ถังหูคำรามลั่น กำปั้นอาบด้วยพลังปราณสีแดงฉานพุ่งตรงเข้าใส่แสกหน้าของไป๋อวิ๋นด้วยความเร็วสูง แรงลมจากหมัดฉีกกระชากอากาศจนเกิดเสียงหวีดหิว รอบด้าน ผู้คนต่างหยุดชะงักและหันมามองด้วยสายตาสมเพชเวทนา หลายคนถึงกับส่ายหน้าเตรียมเห็นภาพหัวหลุดจากบ่า ทว่า... *เปรี๊ยะ!* ในเสี้ยววินาทีที่หมัดจะกระแทกเข้าใส่ จู่ๆ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของถังหูเปล่งแสงสีทองเรืองรองขึ้นมาวูบหนึ่ง อักขระโบราณนับร้อยตัวผุดขึ้นจากพื้นราวกับค่ายกลมีชีวิต แรงกดดันมหาศาลดั่งขุนเขาตกลงทับถมร่างของโจรยักษ์ในพริบตา *โครม!* ถังหูคุกเข่าลงกระแทกพื้นอย่างแรงจนหินแตกละเอียด เลือดสดๆ พุ่งทะลักออกจากปาก ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดทรมาน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เพราะเขารู้สึกได้ทันทีว่ากระดูกทั่วร่างกำลังจะแหลกสลาย หากขยับเพียงนิดเดียว ไป๋อวิ๋นเดินผ่านร่างที่คุกเข่าลงไปอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับเมื่อครู่นี้เขาเพียงแค่เดินหลบก้อนหินข้างทาง "ความโลภมักทำให้มนุษย์มองไม่เห็นเส้นด้ายแห่งความตาย... น่าเสียดายจริงๆ" เขาพึมพำเบาๆ ก่อนจะสาวเท้าลึกเข้าไปในเขตหวงห้ามของตลาดมืด ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันของตรอกลึกที่ไร้ผู้คน มีกลิ่นอายเลือดที่เข้มข้นกว่าปกติลอยมาแตะจมูก ตามมาด้วยเสียงหอบหายใจโรยรินและไอพลังกระบี่ที่เย็นเยียบจนน้ำค้างแข็งเกาะตามผนังหิน ไป๋อวิ๋นขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาปัดเศษเมล็ดทานตะวันออกจากมือ ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปยังต้นตอของกลิ่นอายนั้น ที่ก้นตรอกอับแสง ร่างระหงในชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์บัดนี้ชุ่มโชกไปด้วยโลหิตสีแดงฉาน เส้นผมสีดำสนิทล้อมกรอบใบหน้าที่งดงามดั่งภาพวาดเซียน ทว่าซีดเซียวไร้สีเลือด ริมฝีปากบางเฉียบเม้มแน่นจนห่อเลือด นางกำลังใช้กระบี่วิญญาณปักค้ำยันพื้นดินเพื่อพยุงร่างไม่ให้ล้มลง ขณะที่มืออีกข้างกุมบาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าอก ซึ่งถูกแทงทะลุด้วยอาفتลับเคลือบยาพิษร้อยวิญญาณ มู่หรงเสวี่ย... องค์หญิงแห่งวังวนวารี และหนึ่งในยอดฝีมือหญิงผู้เย่อหยิ่งที่สุดในยุทธภพ บัดนี้กลับตกอยู่ในสภาพปางตายจากการถูกลอบสังหารโดยกลุ่มมือระดับมหาอำนาจ นางเซียนผู้ไม่เคยชายตากล้าก้มหัวให้ผู้ใด ปรากฏแววตาตื่นตระหนกและหวาดระแวงยามเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา นางพยายามรวบรวมลมปราณเฮือกสุดท้ายเพื่อชักกระบี่ตั้งรับ แต่ลมปราณในตันเถียนกลับตีกลับจนกระอักเลือดคำโตออกมาอีกรอบ "ถอยไป..." เสียงหวานใสที่เคยเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลกบัดนี้แหบพร่าและสั่นเครือ แต่นัยน์ตาคู่คมยังคงฉายแววดุดันและทะนงตนจนวินาทีสุดท้าย ไป๋อวิ๋นหยุดยืนห่างออกไปสามก้าว เขาถอดหมวกสานออกเล็กน้อยเผยให้เห็นดวงตาสดใสและรอยยิ้มจางๆ ที่ดูไร้พิษภัย "แม่นางผู้เย็นชา สภาพของท่านตอนนี้ดูไม่ค่อยสู้ดีนักนะฃกระมัง?" ไป๋อวิ๋นเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทว่าแฝงความหยอกเย้า "หากยังฝืนโคจรลมปราณเช่นนั้น เกรงว่าอีกสามลมหายใจ พิษร้อยวิญญาณคงกัดกินหัวใจของท่านจนกลายเป็นก้อนน้ำแข็งสีดำสนิทอย่างแน่นอน" มู่หรงเสวี่ยจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความไม่ไว้วางใจ นางไม่เคยรู้จักเขา และในยุทธภพนี้ ผู้คนที่รู้ว่านางบาดเจ็บล้วนแต่ต้องการปลิดชีพนางทั้งสิ้น "เจ้า... เป็นใคร? หากคิดจะลงมือ ก็เข้ามา..." นางกัดฟันกรอด ฝืนยกกระบี่ขึ้นชี้หน้าเขา ปลายกระบี่สั่นระริกด้วยความอ่อนแรง ไป๋อวิ๋นถอนหายใจเบาๆ ราวกับเด็กน้อยที่กำลังเอือมระอากับความดื้อรั้นของผู้ใหญ่ เขาเดินเข้าไปใกล้โดยไม่สนใจคมกระบี่ที่จ่ออยู่ตรงอกแม้แต่น้อย "ข้าเป็นใครไม่สำคัญนักหรอก..." มือเรียวยาวเอื้อมออกไปอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาด นิ้วชี้และนิ้วกลางแตะลงที่จุดชีพจรกลางหน้าอกของนางเซียนอย่างแม่นยำ พร้อมกับสะบัดข้อมือเบาๆ แผ่นยันต์อักขระสีทองอร่ามพุ่งออกจากปลายนิ้วแปะติดลงบนหน้าผากของนางทันที *ฟู่ว!* ควันสีดำพวยพุ่งออกจากร่างของมู่หรงเสวี่ย เสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณอาฆาตที่แฝงมากับพิษสลายไปในอากาศราวกับหิมะกระทบแดด มู่หรงเสวี่ยเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นางรู้สึกได้ทันทีว่าพิษร้ายที่กำลังกัดกินกระดูกและเส้นเอ็นถูกสกัดกั้นไว้ได้ในชั่วพริบตา ร่างกายที่หนักอึ้งกลับมาเบาสบายขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ ทว่า แรงปะทะจากการสัมผัสเมื่อครู่ รวมถึงกลิ่นอายบุรุษที่โชว์ความเหนือชั้นอย่างไร้ที่ติ ทำให้หัวใจที่ด้านชามาตลอดชีวิตการบำเพ็ญเพียรของนางเกิดอาการสั่นไหวอย่างรุนแรงจนควบคุมไม่ได้ นางเซียนผู้สูงส่งเซถลาเข้าหาอ้อมกอดของไป๋อวิ๋นโดยไม่ตั้งใจ ศีรษะทุยซบลงกับลาดไหล่กว้างของเขา สัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในความหนาวเหน็บ "เจ้า... เจ้าทำอะไรกับข้า?" มู่หรงเสวี่ยพยายามผลักเขาออกด้วยความเขินอายและตื่นตระหนก แต่เรี่ยวแรงยังไม่กลับมาเต็มร้อย ทำให้น้ำเสียงของนางฟังดูคล้ายกับการออดอ้อนเสียมากกว่า "ช่วยชีวิตท่านไงล่ะ แม่นางมู่หรง" ไป๋อวิ๋นยิ้มรับ พลางประคองร่างนุ่มนวลของนางไว้ในอ้อมแขนอย่างสุภาพชน ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่ปากตรอกมืดมิดเบื้องหน้า เงาสะท้อนนับสิบสายเคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูง ไอสังหารเย็นยะเยือกแผ่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ นักฆ่าชุดดำกลุ่มใหญ่พร้อมกระบี่อาบยาพิษปรากฏตัวขึ้นปิดล้อมพวกเขาทั้งสองคนไว้ทุกด้านแล้ว! "ดูท่า... ค่ำคืนนี้ข้าคงจะไม่ได้กลับเรือนตามเวลาเสียแล้วกระมัง" ไป๋อวิ๋นก้มลงกระซิบข้างใบหูของนางเซียนผู้กำลังซบอยู่กับอก แววตาของเซียนกระบี่กลับชาติมาเกิดทอประกายคมกล้าดั่งดวงดาวในยามวิกาล --- ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ที่นี้นะครับ