การนอนหลับกลางสนามประลองคือศิลปะ

"เจ้าเสียสติไปแล้วหรือไร ไป๋อวิ๋น! นี่คือสนามประลองคัดเลือกศิษย์เอก ไม่ใช่ศาลาพักผ่อนริมธาร!" เสียงตะโกนก้องของศิษย์พี่ใหญ่จากยอดเขาเมฆาคล้อยดังขึ้น ท่ามกลางเสียงโห่ร้องก่นด่าของฝูงชนนับพันที่ล้อมรอบเวทีประลองศิลาเก้าชั้น บนพื้นหินที่ควรจะเต็มไปด้วยร่องรอยการปะทะด้วยกระบี่และปราณเซียน กลับมีร่างหนึ่งนอนเหยียดยาวอย่างเกียจคร้าน แขนเสื้อยาวปูเป็นเบาะรองศีรษะ มือหนึ่งถือพัดจีบไม้จันทน์ปิดหน้าไว้ราวกับกำลังฝันหวานถึงทุ่งดอกไม้นานาพันธุ์ ไป๋อวิ๋นไม่แม้แต่จะขยับตัว เขาเพียงยกพัดขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นดวงตาที่หรี่ปรืออย่างง่วงงุน ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ฟังดูชวนโมโหเสียยิ่งกว่าเสียงกรีดร้อง "เสียงดังรบกวนการพักผ่อนของข้าจริง... เจ้าควรจะลดระดับเสียงลงหน่อยนะ คุณชายจาง ข้าเพิ่งหลับไปได้เพียงครู่เดียวเอง" จางฟง ศิษย์เอกผู้ใช้วิชากระบี่วายุคลั่งหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ พลังปราณสีครามพุ่งทะยานออกจากร่างจนหินใต้เท้าแตกร้าว "อวดดี! ข้าจะทำให้เจ้าได้รู้ว่าการหยามเกียรติสนามประลองมีจุดจบเช่นไร!" ชายหนุ่มทะยานร่างเข้าหาดุจพญาเหยี่ยว กระบี่ในมือวาดเป็นวงโค้งสว่างวาบราวกับจันทร์เสี้ยว หมายจะปลิดชีพอีกฝ่ายในกระบวนท่าเดียว ทว่าในเสี้ยววินาทีที่คมกระบี่จะแตะต้องตัวไป๋อวิ๋น พริบตานั้นเอง อากาศรอบกายเขากลับบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ *ฉึบ!* เสียงเหมือนผ้าไหมขาดออกจากกันดังแผ่วเบา ร่างของจางฟงชะงักงันค้างอยู่กลางอากาศ พลังปราณที่รวบรวมมาอย่างมหาศาลไม่ได้ปะทะกับเนื้อหนังของไป๋อวิ๋น แต่กลับถูกกระแทกเข้ากับ 'กำแพงอากาศ' ที่มองไม่เห็น แรงสะท้อนมหาศาลตีกลับเข้าสู่ร่างเจ้าของอย่างรุนแรงราวกับค้อนยักษ์ฟาดลงบนแผ่นอก "อั่ก!" จางฟงกระอักเลือดออกมาเป็นสาย เลือดสีแดงฉานสาดกระจายลงบนพื้นเวที ร่างของเขาปลิวถอยหลังไปกว่าสิบก้าว ก่อนจะทรุดฮวบลงกับพื้นด้วยอาการหอบหายใจรุนแรง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก "ทะ... เป็นไปได้อย่างไร ค่ายกลลวงตา? หรืออาคมสะท้อนกลับ? เจ้า... เจ้าแอบวางอักขระไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่!" บนอัฒจันทร์ฝั่งประธาน มู่หรงเสวี่ยที่นั่งนิ่งดุจรูปปั้นน้ำแข็งมาตลอดการประลอง ถึงกับวางถ้วยชาในมือลงเบาๆ นัยน์ตาคู่สวยที่เคยเย็นชาดุจน้ำค้างแข็งในเหมันต์ฤดู บัดนี้ทอประกายความสนใจอย่างปิดไม่มิด นางมองไปที่ไป๋อวิ๋นที่ยังคงนอนอยู่ในท่าเดิม เพียงแต่พัดในมือนั้นบัดนี้ไม่ได้ปิดหน้าแล้ว แต่มันถูกกางออกทิ้งไว้ข้างตัว เผยให้เห็นรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจ "การประลองคือศิลปะ จางฟง" ไป๋อวิ๋นลุกขึ้นนั่งช้าๆ ปัดฝุ่นที่ไหล่เสื้ออย่างแผ่วเบา "เจ้ามัวแต่รีบร้อนจะเอาชนะด้วยพละกำลัง จนลืมสังเกตว่าทุกย่างก้าวที่เจ้าเดินเข้ามาในเวทีนี้ เจ้าได้เหยียบเข้าสู่พื้นที่ที่ข้าคำนวณไว้หมดแล้ว การนอนหลับของข้ามิใช่ความขี้เกียจ แต่มันคือการทำสมาธิเพื่อควบคุมอักขระให้คงที่ต่างหากเล่า" ผู้อาวุโสจ้าวที่นั่งดูอยู่ด้านบนถึงกับกำราวระเบียงแน่นจนไม้แตกละเอียด ใบหน้าที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้ซีดเผือด "อาคมสะท้อนพลังไร้ลักษณ์... วิชานี้มันสาบสูญไปจากสำนักนภาเกือบสามร้อยปีแล้ว เจ้าสวะนี่ไปขุดเอามาจากที่ใดกัน!" ไป๋อวิ๋นลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กลิ่นอายรอบกายของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความขี้เกียจหายไปสิ้น เหลือเพียงบรรยากาศที่สุขุมลุ่มลึกราวกับขุนเขาที่ผ่านกาลเวลามานับพันปี เขาเหลือบมองไปที่มู่หรงเสวี่ยเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับเหล่าศิษย์ที่เหลือที่เริ่มแสดงความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด "เอาล่ะ ใครจะเป็นรายต่อไป?" เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่ากลับก้องกังวานไปทั่วสนามประลอง "หากจะเข้ามา ก็รีบหน่อยเถิด ข้ามีนัดดื่มชาต่อกับคนสำคัญ... ไม่ค่อยอยากให้ใครต้องมารอนานนัก" ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ปกคลุม เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางเข้าสนามประลอง เป็นบุรุษร่างยักษ์ในชุดเกราะทองคำที่ไม่มีใครในสำนักเคยพบเห็นมาก่อน เขาก้าวขึ้นมาบนเวทีด้วยแรงกดดันที่ทำให้ศิษย์รอบข้างถึงกับหายใจไม่ออก "ไป๋อวิ๋น เจ้าใช้อักขระสะท้อนพลังได้ดีเยี่ยม" บุรุษลึกลับเอ่ยเสียงต่ำพลางชักกระบี่ขึ้นจากฝัก เสียงคมกระบี่เสียดสีกับฝักดังกรีดแหลมเข้าไปในแก้วหูของผู้คน "แต่ข้าต้องการเห็นว่า หากข้าใช้วิชาที่ 'ไร้พลัง' เข้าสู้... เจ้าจะสะท้อนมันกลับไปได้อย่างไร" ในจังหวะนั้นเอง ไป๋อวิ๋นสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย กลิ่นอายของ 'วิชาสยบดารา' ที่มีเพียงจอมมารที่ตายไปแล้วเท่านั้นที่ครอบครอง ความตึงเครียดพุ่งขึ้นถึงขีดสุดเมื่อรู้ว่า บุรุษตรงหน้ามิใช่ศิษย์ในสำนัก แต่เป็นเงาจากอดีตที่ตามมาทวงคืนทุกอย่างที่เขาเคยเสียไป ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้กับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ