ตบหน้าผู้อาวุโสด้วยความเงียบ

เสียงคำรามสะท้านฟ้าที่ยังคงก้องกังวานอยู่ในหุบเขาไท่ซาน ทำให้เหล่าศิษย์สำนักกระบี่นภาก200 ชีวิตถึงกับหน้าถอดสี เมฆหมอกสีนิลที่รวมตัวกันเป็นรูปเกลียวคลื่นเหนือลานพิธีมิใช่ปรากฏการณ์ธรรมชาติ แต่มันคือแรงกดดันจากค่ายกลบรรพกาลที่ถูกกระตุ้นด้วยเจตนาสังหารอันเข้มข้น ทว่า ท่ามกลางความตื่นตระหนกของทุกคน กลับมีเพียงร่างหนึ่งที่กำลังยืนหาวหวอดอย่างเกียจคร้าน มือขวาถือเศษกิ่งไม้ไผ่แห้งๆ ไร้ราคา ราวกับว่ามหันตภัยเบื้องหน้าเป็นเพียงลมพัดผ่านชายเสื้อ "ใครกันที่บังอาจทำลายค่ายกลสวรรค์เร้นลับ?" เสียงนั้นตวาดซ้ำอีกครั้ง พร้อมกับร่างของ 'ผู้อาวุโสจ้าว' ที่พุ่งทะยานลงมาจากยอดเขาด้วยความเร็วระดับปราณจิตวิญญาณขั้นสมบูรณ์ หนวดเคราสีเทาสั่นเทิ้มด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาฝ้าฟางแต่เต็มไปด้วยจิตสังหารพุ่งตรงมายังจุดศูนย์กลางของลานพิธี และเป้าหมายที่ปลายกระบี่ของเขากำลังชี้ตรงมายัง... ไป๋อวิ๋น ที่กำลังยืนแคะหูอย่างไม่ใส่ใจ มู่หรงเสวี่ย ที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังในชุดกระโปรงยาวสีครามราวกับนางเซียนผู้หลุดพ้นจากโลกีย์ นางขยับตัวเล็กน้อย รัศมีกระบี่น้ำแข็งรอบกายแผ่ขยายออกจนเกล็ดน้ำแข็งบนพื้นลานหินร้าวราน ดวงตาคู่สวยฉายแววเย็นเยียบและรังสีอำมหิต นางก้าวเท้าออกมาหนึ่งก้าวเพื่อปกป้องบุรุษผู้ขี้เกียจผู้นี้ แต่ไป๋อวิ๋นกลับยกมือขึ้นห้ามด้วยรอยยิ้มเอื่อยเฉื่อย "ใจเย็นก่อนแม่นางมู่หรง เรื่องแค่นี้... ให้ข้าได้ออกกำลังยืดเส้นยืดสายเสียหน่อยเถอะครับ" ไป๋อวิ๋นเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความยำเกรงต่อผู้อาวุโสระดับสูงแม้แต่น้อย "ไป๋อวิ๋น! เจ้าสวะไร้ค่า เจ้ากล้าดียังไงถึงแอบลักลอบเข้าไปในเขตหวงห้าม และยังทำลายค่ายกลบรรพกาลของบรรพบุรุษสำนักเรา!" ผู้อาวุโสจ้าวแผדเสียงคำรามลั่น ลมปราณรอบตัวระเบิดออกจนพื้นหินใต้เท้าแตกร้าวเป็นใยแมงมุม "วันนี้ ต่อให้เจ้ามีสิบชีวิต ก็อย่าหวังว่าจะเดินออกไปจากสำนักกระบี่นภาได้!" เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นทันทีในหมู่ศิษย์รอบข้าง "นั่นสิ... เจ้าสวะไป๋อวิ๋นผู้นี้ แม้แต่ลมปราณทะเลสาบยังไม่เคยเปิดออกได้ แล้วมันจะไปทำลายค่ายกลระดับบรรพกาลได้อย่างไร?" "หรือว่ามันใช้มนמהมารอันใดลับหลัง?" "สมควรตายนัก! ขับไล่มันออกไป! ไม่สิ... ประหารมันเสียที่นี่เลย!" เสียงประณามหยาดเหยียดหลั่งไหลราวกับกระแสน้ำเชี่ยว ทว่าไป๋อวิ๋นยังคงยืนไขว่ห้าง กิ่งไม้ไผ่ในมือถูกหมุนเล่นอย่างสบายอารมณ์ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้อาวุโสจ้าวด้วยรอยยิ้มที่เคลือบไว้ด้วยความเย้ยหยันอันล้ำลึก "ผู้อาวุโสจ้าว ท่านแก่จนหูตาฝ้าฟางไปแล้วจริงๆ หรือครับ?" ไป๋อวิ๋นเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ชวนฟังแต่น่าหมั่นไส้ในเวลาเดียวกัน "ค่ายกลนั้นข้าไม่ได้ทำลาย... ข้าแค่รำคาญเสียงหนอนแมลงที่ส่งเสียงน่ารำคาญจากข้างในข้าก็เลย 'แก้' มันให้เข้าที่เข้าทางต่างหากเล่า" "สามหงส์! สามหงส์ยิ่งนัก!" ผู้อาวุโสจ้าวกระโดดโลดเต้นด้วยความโกรธ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "เจ้าสวะเช่นเจ้า แม้แต่ตัวหนังสืออักขระโบราณสักตัวยังอ่านไม่ออกด้วยซ้ำ ยังกล้ากล่าววาจาอวดดี! รับกระบี่สำสำนึกผิดของข้าเสียเถอะ!" *ช้ง!* เสียงเหล็กกล้ากระทบอากาศดังสนั่นหวั่นไหว กระบี่วิญญาณระดับนภาในมือของผู้อาวุโสจ้าวถูกชักออกจากฝัก แสงสีทองเจิดจ้าแผดเผาท้องฟ้าจนมืดครึ้ม แรงกดดันระดับปราณจิตวิญญาณพุ่งเข้ากดทับร่างของไป๋อวิ๋นราวกับภูเขาทั้งลูก ศิษย์หลายคนถึงกับต้องคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความอึดอัด มู่หรงเสวี่ยขมวดคิ้วมุ่น นิ้วเรียวสวยเตรียมจะแตะลงบนด้ามกระบี่คู่กาย แต่วินาทีนั้นเอง... ไป๋อวิ๋นกลับถอนหายใจยาวเหยียดออกมาเฮือกหนึ่ง "เฮ้อ... คนแก่นี่ช่างดื้อรั้นเสียจริง สอนอย่างไรก็ไม่รู้จักจำ" สิ้นคำพูดนั้น ร่างที่เคยเกียจคร้านของไป๋อวิ๋นก็พลันเลือนรางลงชั่วพริบตา! วิชาตัวเบาอันไร้ร่องรอย! ไม่มีแม้แต่เสียงแหวกอากาศ ไม่มีร่องรอยการโคจรของลมปราณให้เห็นแม้แต่น้อย แต่วินาทีต่อมา... ร่างของไป๋อวิ๋นกลับไปยืนอยู่เบื้องหน้าของผู้อาวุโสจ้าว ห่างกันเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น! ผู้อาวุโสจ้าวเบิกตากว้างด้วยความตกใจขีดสุด สัญชาตญาณการต่อสู้กรีดร้องเตือนภัย พลังปราณทั้งหมดถูกระเบิดออกมาเพื่อหวังจะฉีกร่างของศัตรูเป็นชิ้นๆ "ตายเสียเถอะไอ้เด็กเวร!" แต่ทว่า... กิ่งไม้ไผ่แห้งในมือของไป๋อวิ๋นไม่ได้ถูกใช้เพื่อแทงหรือฟัน มันถูกสะบัดออกเบาๆ ราวกับกำลังปัดหยากเยื่อบนไหล่ *แปะ!* เสียงกิ่งไม้ไผ่กระทบเข้ากับแก้มชราของผู้อาวุโสจ้าวอย่างจัง! แม้จะเป็นเพียงแรงเบาๆ ไร้ซึ่งพลังปราณรุนแรง แต่ทว่าเมื่อกิ่งไม้นั้นสัมผัสผิวหนัง พลังอักขระโบราณนับพันที่ถูกสลักไว้ด้วยจิตวิญญาณอันไร้ขอบเขตก็ระเบิดประกายแสงสีทองอร่ามออกมาราวกับดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวัน! *เปรี้ยงงงง!* เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นจนภูเขาทั้งลูกสั่นสะเทือน ผู้อาวุโสจ้าวที่กำลังพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความโกรธเกรี้ยว กลับปลิวราวกับใบไม้ที่ถูกพายุซัดกระหน่ำ ร่างชราหมุนคว้างกลางอากาศสามรอบก่อนจะกระแทกเข้ากับเสาหินศิลาบรรพกาลอย่างจังจนเสาหินหักโค่นลงมาทับร่างของเขา! ความเงียบงัน... เข้าปกคลุมลานพิธีในทันที ไม่มีใครกล้าหายใจแรง ทุกสายตาเบิกกว้างจนแทบถลอกจากเบ้า อ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าได้ ศิษย์สำนักกระบี่นภานับร้อยชีวิตแข็งค้างราวกับถูกสาปให้เป็นหิน ผู้อาวุโสจ้าว... ผู้มีพลังปราณจิตวิญญาณขั้นสมบูรณ์ ผู้ใช้วิชากระบี่นภาอันลือลั่น กลับถูกศัตรูที่ถูกตราหน้าว่าเป็น 'สวะ' ใช้เพียงกิ่งไม้ไผ่... ตบจนปลิวหายไปในคราเดียว?! นี่ไม่ใช่การต่อสู้... แต่นี่คือการตบหน้าอย่างเหนือชั้นด้วยความเงียบและกิ่งไม้แห้งเพียงกิ่งเดียว! มู่หรงเสวี่ยที่เตรียมจะชักกระบี่ช่วย ยืนนิ่งค้างไปในท่าทางเดิม ดวงตาคู่สวยมองแผ่นหลังของบุรุษผู้ยืนถือเศษไม้ไผ่ด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย หัวใจดวงน้อยที่เคยเย็นชาและแข็งกระด้างราวกับน้ำแข็งพันปี กลับเต้นระรัวขึ้นมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน นางมองเห็นประกายความลึกล้ำที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มเอื่อยเฉื่อยนั้น... บุรุษผู้นี้ ยิ่งใหญ่วัดรอยเท้าแห่งฟ้าดินลึกซึ้งเพียงใดกันแน่? ในความเงียบอันน่าสะพรึงกลัวนั้น ไป๋อวิ๋นค่อยๆ ปัดฝุ่นที่ปลายกิ่งไม้ไผ่เบาๆ ก่อนจะหันกลับมามองเหล่าศิษย์และผู้อาวุโสที่ยืนอึ้งงัน เขายิ้มบางๆ อย่างสุภาพ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราบเรียบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "เอ่อ... มีใครจะลองให้ข้าช่วย 'แก้ค่ายกล' ในสมองให้อีกสักคนไหมครับ? พอดีกิ่งไม้ไผ่นี่ยังพอใช้ได้อยู่นะครับ" สิ้นเสียงของไป๋อวิ๋น ท้องฟ้าเบื้องบนที่เคยเงียบสงบก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด เมฆหมอกสีนิลม้วนตัวกลับเข้าหากันอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับเสียงหัวเราะอันแหบพร่าและเย็นเยียบที่ดังสะท้านมาจากมิติที่ฉีกขาดเบื้องบน— "ฮ่าๆๆๆ... ช่างเป็นศิษย์ผู้มีฝีมือดีเสียจริง สำนักกระบี่นภานี่ช่างเลี้ยงดู 'สัตว์ประหลาด' ไว้โดยไม่รู้ตัวเลยสินะ!" ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่ปกปิดใบหน้ามิดชิด ค่อยๆ ก้าวออกมาจากรอยแยกของมิติ พร้อมกับกลิ่นอายมารอันชั่วร้ายที่แผ่ขยายกดทับจนทุกคนทรุดลงไปกองกับพื้น และที่น่าตกใจที่สุดคือ... ที่มือข้างขวาของมันกำลังถือกระบี่เล่มหนึ่ง ซึ่งสลักลวดลายคุ้นตาอย่างยิ่ง! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมึกทองคำข้ามภพ" เสมอมานะครับ