เปิดมิติฟาร์มลับ ขุมทรัพย์กลางบ้านจนๆ

"กรี๊ด! แม่คะ! หลี่จวิน ลูกชายตัวดีของแม่กลับมาแล้ว! ดูสิคะว่านังสารเลวเมียแกมันทำอะไรแม่!" เสียงแหลมปรี๊ดของสะใภ้ใหญ่ 'จางซิ่วอิง' แผดลั่นบ้านจนฝุ่นแทบคลุ้งทันทีที่ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา กลิ่นอายความดิบเถื่อนและคราบเขม่าดินปืนจากแนวชายแดนที่ติดตัว 'หลี่จวิน' มาด้วย ทำให้บรรยากาศในห้องโถงแคบๆ อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาไม่ได้กวาดมองไปที่พี่สะใภ้จอมเสี้ยมเลยแม้แต่น้อย แต่กลับพุ่งตรงไปยังรอยแดงแสบสันที่ข้อมือของมารดา และร่างระหงของภรรยาตัวน้อยที่ยืนกอดอกนิ่งสนิท ใบหน้านวลเนียนไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัวฟ้าดิน เหมยหลินตวัดสายตาสบกับสามีหนุ่มนิ่งๆ นางพิจารณาร่างสูงใหญ่ที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและร่องรอยความเหนื่อยล้า ชายหนุ่มคนนี้คือสามีตามพฤตินัยที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยอำนาจมืดและความคลั่งรักในเวลาเดียวกัน ในความทรงจำของร่างเดิม หลี่จวินมักจะส่งเงินเดือนทั้งหมดมาให้ที่บ้านโดยไม่เคยเก็บไว้เองสักหยวนเดียว แต่กลับถูกแม่สามีและพี่ชายสูบจนเกลี้ยงแถมยังโดนโขกสับสารพัด ทว่าวันนี้... ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้วค่ะ "จวินะ... ลูกกลับมาก็ดีแล้ว เมียแกมันกล้าทำร้ายแม่! มันอยากหย่ากับแกจนตัวสั่น ถึงได้ลงไม้ลงมือกับคนแก่!" แม่สามีแกล้งบีบน้ำตาฟูมฟาย ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นพรมเก่าๆ พร้อมทั้งชูข้อมือแดงเถือกขึ้นฟ้องลูกชายด้วยความมั่นใจว่าลูกชายอกตัญญูคนนี้จะต้องหันไปตบสั่งสอนนังตัวดีอย่างแน่นอน ทว่า... หลี่จวินกลับก้าวฉับๆ ผ่านร่างมารดาและพี่สะใภ้ไปอย่างไร้เยื่อใย ร่างสูงใหญ่หยุดยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเหมยหลิน มือหนาหยาบกร้านที่ผ่านการจับปืนและขุดดินมาโชกโชนยื่นออกไปอย่างระมัดระวัง นิ้วมือเรียวยาวแตะเบาๆ ที่ข้อมือขาวผ่องของภรรยาที่มีรอยแดงจางๆ จากการยื้อยุดเมื่อครู่ ดวงตาคมกริบที่เคยราบเรียบไร้อารมณ์ยามอยู่ในสนามรบ บัดนี้กลับแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวระคนเจ็บปวด "ใครทำ?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยลอดไรฟัน มันเย็นเยียบจนคนฟังต้องขนลุกซู่ "ก็..." จางซิ่วอิงอ้าปากเตรียมฟ้องต่อ แต่กลับต้องกลืนคำพูดลงคอเมื่อหลี่จวินตวัดสายตาดุจคมมีดมามอง นางถึงกับผถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว "ฉันถามว่า ใคร-ทำ-เมีย-ฉัน?" น้ำเสียงของหลี่จวินกดต่ำลงจนน่ากลัว เขาไม่ได้มองหน้าแม่ตัวเองด้วยซ้ำ เขารู้ดีว่าบ้านหลังนี้ปฏิบัติกับภรรยาของเขาอย่างไร เพียงแต่ที่ผ่านมาเขาติดราชการด่วนที่ชายแดนจนปลีกตัวกลับมาไม่ได้ นึกไม่ถึงว่าพอกลับมา... เมียรักของเขาเกือบจะโดนคนพวกนี้รังแกจนช้ำไปทั้งตัวเสียแล้ว เหมยหลินกะพริบตาปริบๆ นางแอบอมยิ้มในใจเมื่อเห็นความคลั่งรักที่พุ่งทะลุปรอทของสามีหนุ่ม มือเล็กเอื้อมไปแตะแผงอกกว้างภายใต้เสื้อเครื่องแบบทหารเบาๆ ลูบเบลม1-2ทีเพื่อเป็นการปลอบประโลม ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงใสกระจ่างกังวาน "ไม่มีใครทำฉันได้หรอกค่ะพี่จวิน... มีแต่ฉันนี่แหละค่ะ ที่สั่งสอนคนแถวนี้ให้อยู่ในร่องในรอย แทนที่คุณแม่จะอบรมลูกสะใภ้ ท่านกลับพาพี่สะใภ้มาขนข้าวสารและเงินเก็บก้อนสุดท้ายของครอบครัวเราไปจนเกลี้ยง แถมยังจะบังคับให้ฉันก้มกราบขอขมาพวกเขาอีกต่างหาก แบบนี้... ฉันควรปล่อยให้พวกเขากินอิ่มนอนหลับสบายใจเฉิบอยู่ฝ่ายเดียว หรือควรฟาดหน้าให้คว่ำด้วยเงินปึกใหญ่ดีล่ะคะ?" คำพูดของเหมยหลินทำเอาทุกคนในห้องอ้าปากค้าง แม่สามีถึงกับสำลักน้ำลายตัวเองหน้าดำหน้าแดง ส่วนจางซิ่วอิงกรีดร้องออกมาด้วยความเหลืออด "นังสารเลว! แกกล้าดียังไงมาพูดจาอวดดีต่อหน้าสามีแก! หลี่จวิน แกดูเมียแกส ! มันปีนเกลียวผู้ใหญ่..." "หุบปาก!" หลี่จวินคำรามลั่นบ้าน แรงกดดันระดับนายทหารผู้ผ่านศึกทำให้พี่สะใภ้หุบปากฉับทันที ขาเรียวถอยหลังกรูดจนล้มพับไปกองกับพื้น "เงินเดือนของผม ผมส่งให้ภรรยาเป็นคนจัดการ ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง! ถ้าวันนี้ใครยังกล้าเข้ามาวุ่นวายในบ้านหลังนี้อีก อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจความเป็นญาติ!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ หลี่จวินไม่สนใจสายตาตื่นตระหนกของมารดา เขาเอื้อมมือไปโอบเอวบางของเหมยหลินเข้ามาแนบชิด ก่อนจะเอ่ยเสียงอ่อนลงทันทีเมื่อก้มมองภรรยา "เข้าบ้านกันเถอะ... ข้างนอกฝุ่นเยอะ เดี๋ยวเธอไม่สบาย" เหมยหลินปรายตามองสองแม่ลูกที่นั่งหน้าซีดเป็นไก่ต้มด้วยความสะใจ นางยอมปล่อยให้สามีโอบกอดเดินเลี่ยงเข้าห้องนอนส่วนตัวไปอย่างอารมณ์ดี โดยไม่สนใจเสียงโวยวายไล่หลังของแม่สามีที่ดังแว่วมาเป็นระยะ ประวัติศาสตร์ความลำบากของบ้านรองได้จบลงตรงนี้แล้วค่ะ! เมื่อประตูห้องนอนปิดสนิทลง ตัดขาดจากความวุ่นวายภายนอก เหมยหลินก็สะบัดมือหลุดจากการโอบกอดของสามีหนุ่มเบาๆ ทำเอาหลี่จวินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบมองภรรยาด้วยความแปลกใจระคนน้อยใจ "หลินหลิน... เธอโกรธพี่เรื่องอะไรหรือเปล่า? หรือพี่กลับมาดึกเกินไป..." "เปล่าสักหน่อยค่ะ" เหมยหลินหัวเราะคิกคัก นางเดินไปนั่งลงบนเตียงไม้เก่าๆ ก่อนจะตบพื้นที่ว่างข้างตัวเบาๆ เป็นเชิงเรียกให้สามีมานั่งลง "พี่จวินเหนื่อยมามากแล้วใช่ไหมคะ? ไหนดูซิ... ผอมลงตั้งเยอะแน่ะ" มือนุ่มนิ่มเอื้อมไปสัมผัสใบหน้าคร่ำเครียดของสามีหนุ่มอย่างเบามือ ในขณะที่ดวงตาสุกใสเป็นประกายระยิบระยับด้วยแผนการชิ้นใหญ่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ทว่า ในวินาทีที่ปลายนิ้วของนางสัมผัสโดนผิวแก้วสากของสามีนั้นเอง จู่ๆ เสียงก้องกังวานใสราวกระดิ่งเงินก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของนางโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย! *[ติ๊ง! ตรวจพบคลื่นพลังงานจิตวิญญาณระดับสูง เชื่อม2ภพสำเร็จ!]* *[ระบบ 'ฟาร์มเศรษฐีมิติสโลว์ไลฟ์ยุค 80' ทำการปลดล็อกสมบูรณ์แบบ!]* เหมยหลินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง พลังงานอุ่นวาบพุ่งพล่านจากปลายนิ้วเข้าสู่กระแสเลือดในพริบตา ก่อนที่ภาพเบื้องหน้าจะบิดเบือนไปชั่วขณะ มิติสีขาวโพลนขนาดมหึมาปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของนาง มันคือผืนดินอุดมสมบูรณ์กว้างใหญ่ไพศาลที่แบ่งเป็นสัดส่วนอย่างชัดเจน ทั้งแปลงปลูกพืช เรือนกระจกวิเศษ และคลังสมบัติทองคำที่ส่องแสงระยิบระยับแสบตา! และที่สำคัญที่สุด... ตรงหน้าแปลงปลูกพืชวิเศษนั้น มีชั้นวางเมล็ดพันธุ์เรืองแสงลอยเด่นอยู่ พร้อมป้ายข้อความสีทองตัวโตๆ ที่เขียนเอาไว้ว่า: *['เมล็ดพันธุ์พืชเร่งโต x100 (โตไวในพริบตา เก็บเกี่ยวได้ภายใน 1 ชั่วโมง ผลผลิตเพิ่มมูลค่า 10 เท่า)']* "โอ้โห..." เหมยหลินเผลออุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตื่นตะลึง รอยยิ้มกว้างผุดขึ้นบนใบหน้านาม นางมองเมล็ดพันธุ์โสมป่าพันปีและสตรอเบอร์รี่หวานฉ่ำในมิติลับที่แค่คิดจะปลูก มันก็สั่นไหวราวกับรอเวลาให้เจ้าของเรียกใช้อย่างกระตือรือร้น หลี่จวินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นภรรยาเหม่อลอยไปชั่วขณะ "หลินหลิน? เธอเป็นอะไรไป? ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า หืม?" เหมยหลินดึงสติตัวเองกลับมา นางซุกตัวเข้าหาอ้อมอกอุ่นของสามี ก่อนจะหัวเราะคิกคักในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ "เปล่าเลยค่ะพี่จวิน... ฉันแค่วิเคราะห์ดูแล้วว่า เงินเก็บสามร้อยหยวนที่เหลืออยู่เนี่ย มันน้อยเกินไปสำหรับการใช้ชีวิตหรูหรา..." นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลดกระดุมเสื้อทหารของสามีออกสองเม็ดอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงยั่วยวนชวนฝัน "พรุ่งนี้เช้า... เรามาเริ่มปลูกผักรวยทางลัดกันเถอะค่ะ รับรองว่าตระกูลสามีตัวแสบของคุณแม่ จะต้องหน้าหงายคุกเข่าขอซื้อผักกำละสิบหยวนจากเราจนน้ำตาตกในแน่ๆ!" หลี่จวินมองประกายตาเจ้าเล่ห์ของภรรยาแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจยาวด้วยความเอ็นดู เขาไม่รู้หรอกว่าภรรยาไปเอาความมั่นใจมาจากไหน แต่ไม่ว่านางอยากจะทำอะไร... เขาก็พร้อมจะเปย์และกวาดล้างอุปสรรคให้ราบคาบทั้งสิ้น! ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและเต็มไปด้วยกลิ่นอายความมั่งคั่งที่กำลังจะมาถึงนั้นเอง จู่ๆ เสียงเคาะประตูก็จลังขึ้นรัวเร็วจากด้านนอก ตามด้วยเสียงทุบประตูปังๆ พร้อมเสียงตะโกนโวยวายด้วยความตื่นตระหนกของเพื่อนบ้านคนสนิทที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในเขตบ้าน! "คุณหลี่จวิน! คุณเหมยหลิน!แย่แล้วครับ! ที่ตลาดมืดตอนนี้..." ชาเขียวแก้วร้ายขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโดเนทหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้นะคะ!