สามีนายทหารกลับบ้านมาพร้อมความงุนงง

"คุณหลี่จวิน! คุณเหมยหลิน! แย่แล้วครับ! ที่ตลาดมืดตอนนี้..." เสียงตะโกนแหบแห้งของเฉินโม่ดังแว่วมาแต่ไกล พร้อมกับร่างผอมเกร็งที่วิ่งหน้าตั้งฝุ่นตลบเข้ามาในเขตบ้านพักข้าราชการทหาร ท่าทางลนลานจนเกือบสะดุดรากไม้ข้างทางล้มคว่ำ ทว่ายังไม่ทันที่เจ้าตัวจะวิ่งมาถึงประตูรั้วไม้ไผ่ที่เหมยหลินเพิ่งซ่อมแซมใหม่ ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่เพิ่งก้าวลงจากรถจี๊ปคันเก่งก็ยกมือขึ้นขวางไว้เสียก่อน หลี่จวินขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าคมคายเคร่งขรึมขึ้นทันตาเห็น ดวงตาคมปลาวาฬกวาดมองสภาพหอบแฮกของพ่อค้าตลาดมืดด้วยความระแวดระวง สัญชาตญาณของนายทหารผู้ผ่านสนามฝึกโหดมาโชกโชนทำให้เขารับรู้ได้ทันทีว่า "ต้องมีเรื่องไม่ปกติเกิดขึ้นที่บ้านหลังนี้" แน่นอน "มีเรื่องอะไร หายใจให้ทั่วท้องก่อนแล้วค่อยพูด" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น หลี่จวินเพิ่งกลับมาจากภารกิจฝึกซ้อมภาคสนามนานถึงสองสัปดาห์เต็ม ในหัวของเขาตอนนั่งรถกลับมามีเพียงภาพของภรรยาจอมขี้เกียจที่ชอบสร้างหนี้สิน อาละวาดอาละวาดทุบตีข้าวของ และคอยแต่จะรีดไถเงินเดือนทหารของเขาไปปรนเปรอญาติฝั่งแม่สามีจอมปลอม เขากำลังเตรียมใจรับมือกับบ้านที่รกเรื้อ สภาพข้าวของกระจัดกระจาย และเสียงบ่นด่าตอกหน้าทันทีที่ก้าวเท้าเข้าบ้าน แต่สิ่งที่ปรากฏตรงหน้า... กลับผิดคาดไปไกลลิบลับ กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศย่างไฟและน้ำซุปกระดูกหมูเคี่ยวเคี่ยวจนเข้มข้น ลอยอบอวลเตะจมูกตั้งแต่ยังไม่ทันพ้นประตูรั้ว มันไม่ใช่กลิ่นอาหารธรรมดา แต่เป็นกลิ่นหอมเย้ายวนชวนน้ำลายสอที่แม้แต่ในโรงอาหารของค่ายทหารระดับผู้บัญชาการก็ยังไม่เคยได้กลิ่นนี้มาก่อน! "คุณ... คุณหลี่จวิน รีบเข้าไปดูเถอะครับ!" เฉินโม่หอบหายใจตัวโยน มือไม้สั่นเทาชี้ไปทางห้องครัว "ภรรยาของคุณ... คุณเหมยหลิน เธอ... เธอกว้านซื้อแป้งสาลีและเนื้อหมูสามชั้นเกรด A ไปครึ่งตลาดมืด แล้วยังเอาผักหน้าตาประหลาดกลิ่นหอมหวนพวกนั้นไปวางขายจนเกลี้ยงแผงในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง! ตอนนี้พวกแม่ค้าในตลาดกำลังรวมหัวกันจะมาเอาเรื่องเพราะพวกเขาล้มละลายกันเป็นแถบๆ แล้วครับ!" หลี่จวินชะงักกึก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่นยิ่งกว่าเดิม "เหมยหลินเนี่ยนะ? ซื้อของในตลาดมืด? แถมยังเอาผักไปขายจนคนอื่นเดือดร้อน?" ภาพจำของภรรยาที่เอาแต่แบมือขอเงินแล้วนอนอืดอยู่บนเตียงผุดขึ้นมาในหัว มันช่างสวนทางกับคำบอกเล่าของเฉินโม่ราวฟ้ากับเหว ผู้หญิงคนนั้นทำอาหารเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่? ไปเอาเงินมาจากไหนมากมายขนาดไปกว้านซื้อของในตลาดมืด? และที่สำคัญที่สุด... ผักหน้าตาประหลาดอะไรนั่นมาจากไหนกัน? ชายหนุ่มไม่รอช้า เขาสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งทันที ขายาวก้าวฉับๆ ผ่านหน้าเฉินโม่ ผลักประตูรั้วไม้ไผ่ที่เปิดแง้มไว้เข้าไปข้างในด้วยความรวดเร็ว บรรยากาศภายในบ้านพักทหารที่เคยรกร้างและเต็มไปด้วยหยากหยาดไย่ บัดนี้กลับสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบเรียบร้อย พื้นไม้ขัดจนเงาวับ หน้าต่างถูกเปิดรับลมธรรมชาติ ผ้าม่านเก่าๆ ถูกซักจนสะอาดสะอ้านส่งกลิ่นหอมแดดอ่อนๆ และที่สำคัญที่สุดคือ... เสียงเพลงฮัมเบาๆ อย่างอารมณ์ดีดังมาจากทางห้องครัวหลังบ้าน หลี่จวินก้าวเท้าเดินย่องเข้าไปใกล้ห้องครัวอย่างเงียบเชียบราวกับเสือดาวกำลังล่าเหยื่อ เขาหยุดยืนชิดวงกบประตูแล้วกวาดสายตามองเข้าไปด้านใน ภาพที่เห็นทำให้หัวใจของนายทหารหนุ่มกระตุกวาบอย่างแรง ร่างระหงของหญิงสาวในชุดเสื้อผ้าสะอาดสะอ้าน ผมยาวสลวยถูกถักเปียหลวมๆ ไว้ด้านข้าง ผิวพรรณที่เคยซีดเซียวแห้งกร้านจากการไม่ดูแลตัวเอง บัดนี้กลับเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลราวกับคุณหนูในตระกูลใหญ่ แก้วตากลมโตฉายแววเฉลียวฉลาดและมั่นอกมั่นใจ มือเรียวเล็กกำลังคล่องแคล่วในการหั่นหมูสามชั้นชิ้นพอดีคำ เสียงมีดกระทบเขียงไม้ดัง "ตับๆๆ" เป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสดงถึงทักษะการทำครัวที่ยอดเยี่ยมจนน่าตกใจ เหมยหลินกำลังฮัมเพลงอย่างสบายใจ เธอกำลังเคี่ยวหมูตุ๋นน้ำแดงสูตรลับเฉพาะจากมิติพิเศษ น้ำตาลเคี่ยวจนเป็นสีอำพันเคลือบชิ้นเนื้อหมูมันวาวส่งกลิ่นหอมหวานยั่วยวนจนคนยืนมองนอกห้องครัวถึงกับเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่โดยไม่รู้ตัว "อ้าว กลับมาแล้วเหรอคะ สามี?" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นลอยๆ โดยไม่ต้องหันมามอง ราวกับมีตาหลัง หลี่จวินสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าตัวเองถูกจับได้แล้ว ร่างสูงจึงก้าวพ้นขอบประตูเข้าไปเต็มตัว ยืนกอดอกพิงผนังห้องครัว สายตาคมกริสำรวจภรรยาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกซับซ้อน ทั้งแปลกใจ ระแวง และ... ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่กำลังตีรวนอยู่ในอก "คุณรู้ได้ยังไงว่าผมยืนอยู่ตรงนั้น" หลี่จวินเอ่ยถาม น้ำเสียงเข้มงวดเจือความระแวงระวังตัว "แล้วนี่มันเรื่องอะไรกัน เหมยหลิน? คุณไปเอาเงินมาจากไหนไปซื้อของพวกนี้? แล้วไอ้เรื่องที่เฉินโม่บอกว่าคุณไปปั่นป่วนตลาดมืด มันหมายความว่ายังไง?" เหมยหลินวางมีดในมือลง เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับสามีหนุ่มเต็มตา รอยยิ้มพราวเสน่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก เรียวปากอิ่มเอิบยกย่องขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่เขาโดยไม่มีทีท่าหวาดกลัวหรือลนลานเหมือนแต่ก่อนแม้แต่น้อย หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้เขาช้าๆ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าจากตัวเหมยหลินลอยเข้าแตะจมูกหลี่จวิน ทำให้เขาเผลอสูดหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว เหมยหลินหยุดยืนห่างจากเขาเพียงแค่คืบ เงยหน้าขึ้นสบตาพยัคฆ์ของสามีด้วยรอยยิ้มเย้ายวน "สามีคะ... สามีเพิ่งกลับมาจากค่ายเหนื่อยๆ ยังไม่ทันได้ล้างหน้าล้างตา ก็เปิดฉากสอบสวนภรรยาชุดใหญ่เลยอย่างนั้นเหรอคะ?" เหมยหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงลากยาวอย่างหยอกเย้า นิ้วเรียวเล็กยื่นไปแตะที่กระดุมเสื้อเครื่องแบบทหารเม็ดบนสุดของเขาเบาๆ อย่างถือวิสาสะ "เรื่องเงินน่ะเหรอคะ... ก็มาจากน้ำพักน้ำแรงและการค้าขายอันชาญฉลาดของฉันยังไงล่ะคะ ส่วนเรื่องตลาดมืด... ฉันแค่ไปสอนมารยาทให้พวกพ่อค้าหน้าเลือดที่ชอบเอาเปรียบชาวบ้านเท่านั้นเองค่ะ" หลี่จวินก้มมองมือนุ่มนิ่มที่กำลังซุกซนอยู่บนอกเสื้อของเขา หัวใจที่เคยแข็งกระด้างกลับเต้นรัวขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ภรรยาคนนี้... เปลี่ยนไปจริงๆ ไม่ใช่แค่กิริบท่าทาง แต่เป็นออร่าความมั่นใจและแววตาคู่นั้น มันเต็มไปด้วยเสน่ห์ดึงดูดใจอย่างประหลาดจนเขาแทบจะลืมคำถามทั้งหมดที่เตรียมไว้ "คุณเปลี่ยนไปมากนะ เหมยหลิน" หลี่จวินกระซิบเสียงพร่า มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้เพื่อถามให้รู้เรื่อง ทว่า... ในวินาทีนั้นเอง เสียงทุบประตูดังปัง! พร้อมกับเสียงโวยวายดังลั่นบ้านพักก็พังทลายบรรยากาศเงียบสงบลงในพริบตา! "เหมยหลินนังตัวดี! แกกล้าดียังไงมาแย่งลูกค้าแผงหมูของฉัน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นฉันจะพังบ้านแกให้ราบคาบแน่!" เสียงแหลมปรี๊ดของ "แม่สามีจอมสูบ" หรือนางจางผู้เป็นแม่แท้ๆ ของหลี่จวินดังแผดขึ้นจากหน้าบ้าน ตามมาด้วยเสียงทุบประตูรัวๆ อย่างเกรี้ยวกราด และเสียงสมุนของแม่สามีที่พากันฮือฮาอยู่ด้านนอก หลี่จวินหน้าตึงเครียดทันที เขาหันขวับไปมองหน้าภรรยา เตรียมจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง ทว่าเหมยหลินกลับยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ ดวงตาคู่สวยประกายแสงวาววับอย่างท้าทายและสะใจ "มาพอดีเลยค่ะ..." เหมยหลินกระซิบข้างหูสามีด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราวกับใบมีด "สามีคะ... ยืนดูเฉยๆ นะคะ เดี๋ยววันนี้ภรรยาคนนี้จะโชว์ลีลา 'ซัดหน้าญาติ' ให้ดูเป็นขวัญตาเองค่ะว่าคำว่า 'สะใภ้สายเปย์สโลว์ไลฟ์' เขาจัดการกับคนน่ารังเกียจกันยังไง!" ชาเขียวแก้วร้ายขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความแซ่บนี้ด้วยนะคะ!