ลืมตาตื่นในยุค 80 ที่โคตรจะรันทด

"ถ้าพวกแกยังกล้าเหยียบเข้ามาในบ้านหลังนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะเอาส V สาดหน้าพวกแกให้เน่าเฟะกันไปข้างหนึ่งเลย!" เสียงแหลมเล็กที่แหบแห้งแต่เต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงคับแคบของบ้านดินเก่าๆ กลิ่นอับชื้นของฝุ่นผงและกลิ่นสาบโคลนลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นเหงื่อไคลในบรรยากาศที่ชวนอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เหมยหลินกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้า ภาพความทรงจำอันกระจัดกระจายและปวดร้าวไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก หล่อนไม่ใช่เชฟระดับมิชลินสตาร์ผู้ครอบครองอาณาจักรอาหารมูลค่าหลายพันล้านในศตวรรษที่ 21 อีกต่อไปแล้ว แต่หล่อนคือ 'เหมยหลิน' สะใภ้รองแห่งตระกูลหลี่ หญิงสาวผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นนางร้ายไร้ค่า สะใภ้จอมผลาญเงิน และภาระที่ไม่มีใครต้องการในยุค 1980 อันแร้นแค้นแห่งนี้ "นังตัวดี! แกกล้าดียังไงมาขึ้นเสียงใส่แม่ของฉันฮะ!" เสียงแผดกร้าวของ 'หลี่เจียว' น้องสามีตัวแสบดังสวนขึ้นมาทันควัน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว สองมือเท้าสะเอวพลาดยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนแทบจะชนจมูก ด้านหลังของเธอยังมี 'สะใภ้ใหญ่' พี่สะใภ้ผู้มีใบหน้าเหลี่ยมจัดและแววตากะล่อนยืนกอดอกยิ้มเยาะเย้ย ส่งสายตารังเกียจเดียดฉันท์มาให้ราวกับหล่อนเป็นเศษขยะเปียกบนพื้นถนน ส่วนผู้เป็นแม่สามีอย่าง 'นางจ้าว' นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ตัวเดียวในห้อง ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยเชิดขึ้นสูงด้วยความหยิ่งผยอง ริมฝีปากบางเฉียบขยับกล่าวด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นและเหยียดหยาม "เหมยหลิน แกอย่ามาทำเป็นสำออย! เงินค่าข้าวสามสิบหยวนที่ฉันให้แกยืมไปเมื่อเดือนก่อน ถึงกำหนดคืนตั้งแต่เมื่อวานแล้ว อย่าคิดว่าสามีแกไปเข้าค่ายทหารแล้วแกจะทำเป็นทองไม่รู้ร้อน ชักดาบหนี้สินได้นะ นังเด็กไม่มีพ่อมีแม่สั่งสอน!" คำพูดที่เจือด้วยความดูถูกเหยียดหยามพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย ในโลกยุค 80 นี้ เงินสามสิบหยวนไม่ใช่จำนวนน้อยๆ มันคือค่าใช้จ่ายของครอบครัวคนงานธรรมดาได้เกือบครึ่งเดือน แต่ทว่า... ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เงินจำนวนนั้นไม่ได้ถูกนำมาผลาญกินเที่ยวอย่างที่พวกมันกล่าวหาเลยสักนิด แต่มันถูกนางจ้าวและครอบครัวฝั่งสามีสูบฉีดไถออกไปเพื่อเอาไปเป็นสินสอดแต่งงานให้หลี่เจียว และซื้อแป้งสาลีชั้นดีให้ลูกชายคนโปรดกินจนอ้วนพีต่างหาก! รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากของเหมยหลิน หล่อนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความเดือดดาลที่พลุ่งพล่านอยู่ในอก เลือดนักสู้และวิญญาณเจ้าแม่สายเปย์ผู้เคยพลิกฟื้นธุรกิจจากติดลบจนกลายเป็นมหาเศรษฐีตื่นตัวขึ้นอย่างเต็มพิกัด หล่อนไม่ใช่สะใภ้หัวอ่อนที่ยอมให้ใครมารุมทึ้งเนื้อหนังอีกต่อไปแล้ว เหมยหลินค่อยๆ ยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ร่างกายนี้จะผอมแห้งแรงน้อยจากการอดมื้อกินมื้อ แต่แววตาคู่คมกริบที่กวาดมองคนทั้งสามกลับเต็มไปด้วยพลังกดดันบางอย่างจนนางจ้าวถึงกับชะงักไปชั่วขณะ "เงินสามสิบหยวนงั้นเหรอคะ..." เหมยหลินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานชัดเจนและเยือกเย็นจนน่าขนลุก "พวกท่านมีความละอายใจหลงเหลืออยู่บ้างไหมคะ ถึงกล้าเดินมาทวงเงินกับคนที่ไม่มีแม้แต่ข้าวจะกรอกหม้อ?" "แก! นังสะใภ้อกตัญญู!" นางจ้าวตบโต๊ะเสียงดังปัง ใบหน้าเหี่ยวย่นแดงก่ำด้วยความโกรธจัดที่ถูกเด็กกว่าย้อนถาม "แกกล้าด่าแม่สามีเหรอ! หลี่เจียว ไปรื้อค้นดูซิ นังนี่มันต้องแอบซ่อนเงินไว้แน่ๆ ข้าวของในบ้านนี้เป็นของตระกูลหลี่ ถ้ามันไม่มีเงินจ่าย ก็ยึดข้าวสารครึ่งถุงสุดท้ายกับกระทะเหล็กนั่นไปซะ!" หลี่เจียวได้ยินดังนั้นก็ตาเป็นประกายด้วยความโลภ เธอรีบพุ่งตัวตรงไปยังตู้ไม้เก่าริมผนังทันทีโดยไม่รอช้า หมายจะกอบโกยทุกอย่างที่มีค่าติดมือกลับไป *เปรี้ยง!* เสียงตบโต๊ะอย่างแรงดังสนั่นหวั่นไหว เหมยหลินก้าวเท้าเข้าไปขวางหน้าตู้ไม้ไว้ด้วยความเร็วที่ทำเอาหลี่เจียวสะดุ้งโหยงถอยหลังกรูด แววตาของหญิงสาววาวโรจน์ราวกับเสือสาวที่กำลังปกป้องอาณาเขต "ใครกล้าแตะต้องของในบ้านหลังนี้แม้แต่ชิ้นเดียว ฉันจะหักแขนมันตรงนี้แหละ ลองดูสิว่ามือเน่าๆ ของเธอยังจะได้ใช้หยิบจับอะไรอีกไหม!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันตาเห็น หลี่เจียวหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจกลัวจนพูดไม่ออก ส่วนสะใภ้ใหญ่ที่ยืนดูอยู่รีบเข้ามาดึงแขนสามีตัวดีแล้วส่งเสียงแหลมปนหวาดระแวง "แม่ดูมันสิคะ! นังนี่มันเสียสติไปแล้ว มันกล้าขู่พวกเราด้วย!" นางจ้าวยันกายลุกขึ้นยืนด้วยความโมโหโทโสจนตัวสั่นเทา แกage ที่เหี่ยวย่นกระตุกด้วยความเกลียดชัง "ดี! ดีมาก! ในเมื่อแกแข็งข้อขนาดนี้ วันนี้ถ้าแกไม่เอาเงินสามสิบหยวนมาคืนฉัน อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุขในหมู่บ้านนี้เลย ฉันจะไปฟ้องหัวหน้าหมู่บ้านให้มาขับไล่สะใภ้ชั่วอย่างแกออกจากตระกูลหลี่ซะ!" เหมยหลินแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยหวานที่ตอนนี้ฉายแววดุดันอย่างหาได้ยาก "เชิญเลยค่ะ! ไปตามหัวหน้าหมู่บ้านมาเลยดีไหมคะ? หรือจะให้ฉันช่วยตะโกนเรียกชาวบ้านทั้งหมู่บ้านมาร่วมเป็นสักพยานด้วยดี ว่าตลอดสามปีที่สามีฉันส่งเงินเดือนทหารกลับมาคร่าวๆ เกือบพันหยวน มันหายไปอยู่ในกระเป๋าของแม่สามีและบ้านใหญ่จนหมดเกลี้ยง แม้แต่เกลือสักเม็ดฉันก็ยังต้องไปขอยืมชาวบ้านกิน!" คำพูดประโยคเดียวพุ่งชนจุดตายของนางจ้าวและสะใภ้ใหญ่อย่างจัง ใบหน้าของคนทั้งสองซีดเผือดลงทันทีในพริบตา ความลับเรื่องการรีดไถเงินเดือนทหารของหลี่จวินเป็นสิ่งที่พวกเธอพยายามปิดบังมาตลอด หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ชื่อเสียงที่สั่งสมมาในหมู่บ้านย่อมพังทลายไม่เหลือชิ้นดี "แก... แกพูดจาเหลวไหลอะไร!" นางจ้าวเสียงสั่นด้วยความร้อนรน กลบเกลื่อนพิรุธด้วยการชี้หน้าด่ากราด "เหลวไหลหรือเรื่องจริง ท่านรู้อยู่แก่ใจดีค่ะ!" เหมยหลินก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวนางจ้าวทีละก้าว สายตากดดันจนคนแก่กว่าต้องผถอยหลังหนี "จำไว้ให้ดีนะคะ เงินสามสิบหยวนที่พวกท่านหน้าด้านมาทวงวันนี้... ฉันไม่ให้! และของในบ้านนี้ แม้แต่เศษผงสักชิ้นพวกท่านก็ไม่มีสิทธิ์เอาไปทั้งนั้น ไสหัวออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้!" "นัง... นังตัวดี แกกล้าไล่ฉันเหรอ!" นางจ้าวอกจะแตกตายด้วยความแค้น ยกมือขึ้นหมายจะตบหน้าสะใภ้สาว ทว่าในวินาทีที่ฝ่ามือเหี่ยวย่นกำลังจะพุ่งเข้ามาปะทะแก้ม เหมยหลินกลับคว้าข้อมือนั้นไว้ได้อย่างแม่นยำ แรงบีบที่หนักหน่วงราวกับคีมเหล็กทำให้แม่สามีร้องโอดครวญออกมาด้วยความเจ็บปวด ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุดและไม่มีใครยอมใครนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน พร้อมกับเสียงเคาะประตูสามครั้งที่ทรงพลังจนบานไม้ผุๆ สั่นสะเทือน *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* "เหมยหลิน... พี่กลับมาแล้ว เกิดอะไรขึ้นที่นี่?" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจแต่เจือด้วยความกังวลดังขึ้น ประตูบ้านถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันและหยาดเหงื่อ 'หลี่จวิน' สามีหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความคลั่งรักและดุดัน ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น สายตาคมกริบกวาดมองคนในบ้านก่อนจะหยุดลงที่ร่างของภรรยาและรอยแผลแดงที่ข้อมือของแม่สามี! ชาเขียวแก้วร้ายขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนนี้นะคะ