แผนลอบสังหาร

"ถ้าคิดจะจบชีวิตฉันด้วยวิธีเดิมๆ ก็นับว่าราชันย์ประเมินความสามารถของเพื่อนเก่าต่ำไปหน่อยนะคะ" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย นัยน์ตาคมกริบจ้องมองเงาตะคุ่มที่เคลื่อนไหวอยู่บนเพดานห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องให้เห็นประกายโลหะของปลายมีดสั้นที่สะท้อนวับวาว เขาไม่ได้หันไปมองกลุ่มนักฆ่าทั้งสี่ที่ค่อยๆ หย่อนตัวลงมาจากช่องระบายอากาศ แต่กลับจิบไวน์ในแก้วอย่างใจเย็น ราวกับว่าเสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินนั้นเป็นเพียงเสียงแมลงรบกวนยามค่ำคืน "จัดการมันซะ อย่าให้เหลือแม้แต่ซาก" เสียงแหบพร่าของหัวหน้านักฆ่าดังขึ้นผ่านอุปกรณ์สื่อสารที่ราชันย์ส่งมาให้ ร่างในชุดดำทะยานลงมาจากความมืดพร้อมกันราวกับฝูงอีกา ทว่าศิลาไม่ได้ขยับตัวหนีแม้แต่น้อย เขาวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะไม้สักด้วยจังหวะที่นุ่มนวล ทันใดนั้น ร่างของเขาก็หมุนตัวหลบการโจมตีแรกด้วยท่วงท่าที่สง่างามเกินกว่าจะเป็นการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด ศิลาเตะก้านคอของนักฆ่าคนแรกจนร่างนั้นกระเด็นไปกระแทกตู้หนังสือโบราณล้มคว่ำลงมา เสียงข้าวของแตกกระจายดังสนั่น แต่ชายหนุ่มยังคงรอยยิ้มเย็นเยียบไว้ที่มุมปาก "ราชันย์คงจ่ายค่าจ้างพวกคุณไม่อั้นสินะ ถึงได้กล้าบุกเข้ามาในที่ที่ระบบรักษาความปลอดภัยถูกเปลี่ยนไปหมดแล้วแบบนี้" ศิลาหยิบรีโมทขนาดเล็กขึ้นมาคลึงไว้ในมือ "แกพูดเรื่องอะไร!" หัวหน้านักฆ่าตวาด ก่อนจะพุ่งดาบซามูไรเข้ามาหวังจะปักอกศิลาให้มิดด้าม ศิลาไม่ได้หลบ แต่เขากลับก้าวเข้าไปหาจุดตายนั้นอย่างจงใจ มือข้างที่ว่างคว้าข้อมือของนักฆ่าไว้แน่น แรงบีบมหาศาลทำให้กระดูกข้อมือของฝ่ายตรงข้ามส่งเสียงลั่นผิดรูป ก่อนที่ศิลาจะดึงร่างนั้นเข้ามาแล้วใช้มันเป็นโล่กำบังกระสุนที่ถูกรัวยิงมาจากสมุนอีกสองคนที่เหลือ ปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนเก็บเสียงดังต่อเนื่อง ทว่าเป้าหมายไม่ใช่ศิลา แต่เป็นเหล่าพวกพ้องของนักฆ่าที่ศิลาใช้เทคนิค 'จับวาง' สลับตำแหน่งไปมาอย่างคล่องแคล่ว เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นไปทั่วพรมราคาแพง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปในอากาศ ศิลาผลักร่างไร้วิญญาณของนักฆ่าคนสุดท้ายทิ้งราวกับขยะ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับหัวหน้านักฆ่าที่เหลืออยู่เพียงคนเดียว "ขอบคุณที่นำทางมานะ... แต่คนที่จะต้องจบชีวิตในคืนนี้ ไม่ใช่ฉัน" ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกอย่างแรง รินรดาเดินนวยนาดเข้ามาในห้อง ในมือของเธอถือแท็บเล็ตที่แสดงกราฟการไหลเวียนของเงินตราทั่วทั้งบริษัทของราชันย์ เธอกดยืนยันคำสั่งครั้งสุดท้ายด้วยปลายนิ้วที่เคลือบเล็บสีแดงสด ก่อนจะหันมาสบตาศิลาด้วยความสะใจ "ระบบป้องกันการฟอกเงินของราชันย์พังทลายลงแล้วค่ะศิลา ตอนนี้เส้นทางการเงินมืดของเขาถูกส่งตรงถึงกรมสอบสวนคดีพิเศษเรียบร้อยแล้ว ตำรวจกำลังล้อมบ้านพักตากอากาศของเขาในอีกสิบนาทีข้างหน้า" นักฆ่าที่เหลืออยู่ชะงักงัน เขาหันมองจอภาพที่แสดงผลความพินาศของเจ้าของงานผ่านสมาร์ทโฟนของตัวเองก่อนที่มันจะดับวูบลง ศิลาเดินเข้าไปใกล้ กระซิบข้างหูของมันด้วยน้ำเสียงที่ดุจน้ำแข็งที่กำลังกัดกร่อนหัวใจ "บอกเจ้านายแกด้วยว่า... นี่แค่จุดเริ่มต้นของการชำระแค้น" ศิลาไม่ได้ลงมือฆ่ามัน แต่เขากดปุ่มเรียกหน่วยรักษาความปลอดภัยส่วนตัวที่เขาซุ่มเตรียมไว้ให้เข้ามาลากตัวนักฆ่าที่บาดเจ็บสาหัสออกไป ในวินาทีที่ความวุ่นวายสงบลง ศิลาเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปสู่ยามราตรีที่เต็มไปด้วยแสงไฟของเมืองที่เขากำลังจะยึดครองกลับมา รินรดาเดินเข้ามาหยุดข้างๆ มือเรียวบางแตะลงบนแขนของเขาอย่างแผ่วเบา "ดูเหมือนราชันย์จะรู้ตัวแล้วว่าใครเป็นคนเล่นงานเขา... เขาเพิ่งส่งข้อความทิ้งท้ายไว้ในฐานข้อมูลของเราค่ะ" ศิลาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะคว้าแท็บเล็ตมาเปิดดู ดวงตาของเขาหรี่ลงเมื่อเห็นภาพที่ปรากฏบนหน้าจอ มันคือรูปถ่ายของเขาในวัยเด็กที่ถ่ายคู่กับบุคคลที่เขาไม่เคยนึกฝันว่าจะยังมีชีวิตอยู่ พลันความเยือกเย็นที่เคยมีก็สั่นคลอนไปชั่วขณะ รินรดาตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นรูปนั้น เธออุทานออกมาด้วยความตื่นตระหนก "ศิลา... นั่นมันแม่ของคุณที่ตายไปตั้งแต่สิบปีก่อนไม่ใช่เหรอคะ! แล้วทำไมในภาพนี้ ท่านถึงยืนอยู่ข้างๆ ราชันย์ด้วยรอยยิ้มแบบนั้น!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานทันที ศิลาจ้องมองภาพถ่ายนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ได้ ความแค้นที่เคยเป็นเข็มทิศชีวิตเริ่มบิดเบี้ยว เมื่อเขารู้ตัวว่าเกมการเมืองที่เขาคิดว่าคุมได้ทั้งหมด กำลังมีตัวละครที่คาดไม่ถึงก้าวเข้ามาเปลี่ยนทิศทางของหายนะในครั้งนี้ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของศิลามาจนถึงจุดพลิกผันนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ