จัดระเบียบใหม่

"วางกระบี่ลงเสีย ท่านเสนาบดี... เลือดบนพื้นนั่นน่ะ มันเริ่มจะทำความสะอาดลากยาวมาถึงปลายเท้าข้าแล้ว" เสียงของศิลาเรียบเรื่อยดั่งผิวน้ำที่ไร้กระแสลม ทว่าในห้องโถงกว้างแห่งสภาที่ปรึกษา กลับไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง อดีตขุนนางผู้ทรงอิทธิพลที่เคยค้ำบัลลังก์ทรราชไว้ด้วยเงินตราและแผนชั่วร้าย บัดนี้ทรุดเข่าลงกับพื้น หอบหายใจโรยริน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วอาณาบริเวณ ศิลาก้าวเดินช้าๆ รองเท้าบูทหนังของเขากระทบพื้นหินดังก้องเป็นจังหวะที่ข่มขวัญคนทั้งห้องให้สั่นสะท้าน มือเรียวยาวหยิบเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมาสะบัดเบาๆ ต่อหน้าคนเบื้องล่าง "รายชื่อขุนนางที่รับสินบนจากราชันย์... พร้อมลายเซ็นและบัญชีลับที่รินรดาไปกู้คืนมาจากห้องนิรภัยใต้ดินของท่าน ท่านคิดว่าหลักฐานนี้จะส่งท่านไปลงเอยที่ไหนดีคะ? ลานประหาร หรือคุกมืดที่ท่านเคยใช้ทรมานผู้บริสุทธิ์?" "เจ้า... เจ้ามันปีศาจ ศิลา!" ขุนนางเฒ่าเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาเบิกโพลงด้วยความแค้นที่ผสมกับความหวาดกลัว ศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตาของเขาไม่ได้มีความโกรธแค้นหลงเหลืออยู่เลย มันมีเพียงความเย็นชาของคนที่เห็น 'จุดจบ' ของละครฉากนี้มานานแล้ว "ปีศาจเหรอคะ? คำนี้ข้าขอมอบคืนให้เพื่อนสนิทของข้าที่นั่งอยู่บนบัลลังก์นู่นเถอะค่ะ ส่วนข้า... ก็แค่คนทำความสะอาดที่มาจัดระเบียบให้บ้านเมืองนี้มันเข้าที่เข้าทางเท่านั้นเอง" รินรดาที่ยืนอยู่เงามืดข้างเสาขยับตัวเข้ามาใกล้ เธอส่งสัญญาณมือเล็กน้อยให้กองกำลังลับที่ศิลาจัดตั้งขึ้นเข้าคุมสถานการณ์ ทุกการเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างเงียบเชียบและเฉียบขาด ไม่มีเสียงโต้เถียง ไม่มีเสียงปืน มีเพียงความเงียบที่ถูกใช้เป็นอาวุธกดดันให้ศัตรูจำนน "จำไว้ให้ดี" ศิลาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูขุนนางเฒ่า "ความยุติธรรมที่ล่าช้า คือความยุติธรรมที่ถูกปฏิเสธ แต่วันนี้... ข้าจะทำให้มันคืนสนองทุกอย่างที่พวกท่านเคยทำไว้" ศิลาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว เหล่าทหารองครักษ์ชุดดำก็กรูกันเข้ามาลากตัวเหล่าขุนนางที่เหลือออกจากห้องโถงไปอย่างไร้ความปรานี การจัดระเบียบโครงสร้างอำนาจครั้งนี้ไม่ได้ทำด้วยการประนีประนอม แต่มันทำด้วยการ 'โละ' รากเหง้าที่เน่าเฟะออกไปจนหมดสิ้น เขาก้าวเดินผ่านโถงทางเดินมุ่งหน้าสู่ใจกลางบัลลังก์ ทุกย่างก้าวคือการประกาศศักดา ราชันย์ที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านบังตาคงกำลังมองลงมาด้วยความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ ศิลารู้ดีว่าเขากำลังเล่นเกมกับคนที่มีเล่ห์เหลี่ยมพอๆ กัน แต่ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ ราชันย์มี 'ความกลัว' ที่จะเสียอำนาจ ส่วนศิลา... เขาสูญเสียทุกอย่างไปหมดแล้วตั้งแต่วันที่ถูกทรยศ ความตายไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวอีกต่อไปสำหรับเขา รินรดาเดินขนาบข้าง เธอพึมพำเสียงแผ่ว "จัดการที่สภาเสร็จแล้วค่ะศิลา แต่อีกฝ่ายเริ่มเคลื่อนไหวที่ชายแดนแล้ว ข่าวกรองบอกว่าราชันย์ส่งคนไปเปิดทางให้ทัพต่างเมืองเข้ามาตีโอบ... ดูเหมือนเขาจะเลือกทางเลือกสุดท้ายที่สิ้นคิดที่สุดแล้วนะคะ" ศิลาหยุดฝีเท้า ดวงตาคู่คมฉายแวววาวราวกับเพชรที่ถูกเจียระไนด้วยความแค้น "มันเลือกจะทำลายเมืองเพื่อรักษาบัลลังก์งั้นเหรอ? ช่างสมกับเป็นเพื่อนรักที่ข้าเคยรู้จักจริงๆ" เขาหันไปมองรินรดา สายตาที่อ่อนลงเพียงเสี้ยววินาทีเผยให้เห็นความเชื่อใจที่เขามีต่อเธอเพียงคนเดียว "เตรียมแผนขั้นสุดท้ายนะคะรินรดา เราจะทำให้ราชันย์ได้เห็นว่า บัลลังก์ที่เขาหวงแหนนักหนานั้น แท้จริงแล้วมันเป็นเพียงกองขยะที่ถูกวางเรียงรายไว้เพื่อรอวันเผาทำลายเท่านั้น" ในขณะที่ศิลากำลังจะก้าวเข้าสู่ห้องโถงบัลลังก์ ประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิทก็ค่อยๆ แง้มออกช้าๆ เสียงเอี๊ยดของบานพับโลหะบาดลึกเข้าไปในความเงียบ ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะทองคำประดับอัญมณีก้าวออกมาจากเงามืดของบัลลังก์ ไม่ใช่ราชันย์... แต่เป็นแม่ทัพใหญ่ที่ควรจะประจำการอยู่ชายแดน และในมือของเขากำลังถือศีรษะของทหารองครักษ์ของศิลาที่ถูกส่งไปทำภารกิจลับ แม่ทัพผู้นั้นยิ้มกว้าง แววตาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง "ศิลา... เจ้าคิดว่าการจัดระเบียบจะจบลงแค่นี้หรือ? เจ้าพลาดไปอย่างหนึ่ง... ในเมื่อเจ้าอยากให้เมืองนี้มีระเบียบใหม่ ข้าก็เลยพา 'กองทัพใหม่' มาให้เจ้าสับเปลี่ยนยังไงล่ะ" ทันใดนั้น เสียงแตรศึกจากนอกกำแพงวังก็ดังสนั่นหวั่นไหว ท้องฟ้าที่เคยสว่างกลับมืดมิดลงเพราะเถ้าถ่านจากหมู่บ้านรอบๆ ที่กำลังถูกเผาผลาญ ศิลาชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่ไม่ได้สัมผัสมานาน... ไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือความตื่นเต้นที่ความพินาศกำลังจะมาเยือนถึงหน้าประตู เงียบแต่ฟาดเรียบขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหยดเลือดและกลลวงในครั้งนี้กับดิฉันนะคะ