ความโดดเดี่ยวของราชันย์

"ฝ่าบาท... ตราประทับหายไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ" เสียงของขันทีคนสนิทสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ราชันย์เงยหน้าขึ้นจากเอกสารกองโต ดวงตาที่เคยคมปลาบดั่งเหยี่ยวบัดนี้กลับฉายแววว่างเปล่าและสับสน เขาปัดถาดหมึกบนโต๊ะไม้โอ๊กหรูหราจนคว่ำระเนระนาด น้ำหมึกสีดำสนิทไหลนองราวดั่งรอยเลือดที่ค่อยๆ แผ่ขยายลามไปบนแผ่นกระดาษยุทธศาสตร์ที่เขาใช้เวลาวางแผนมานานแรมปี "เจ้าว่าอย่างไรนะ?" ราชันย์เค้นเสียงถาม ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นความโกรธแค้นที่พุ่งพล่านจนถึงขีดสุด "บัญชีลับในธนาคารเหนือ ข้อมูลเส้นทางการเงินของกลุ่มพันธมิตร... ทั้งหมดถูกดึงออกไปจนเกลี้ยงบัญชีภายในชั่วข้ามคืน และที่สำคัญ... แม่ทัพภาคที่สามเพิ่งส่งนกพิราบมาแจ้งว่า พวกเขาไม่รับคำสั่งจากฝ่าบาทอีกต่อไปแล้วค่ะ" รินรดาที่ยืนอยู่มุมมืดของห้องเอ่ยแทรกขึ้นมา น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับคมกริบราวกับมีดที่ปาดเข้าที่ขั้วหัวใจของราชันย์ ชายหนุ่มผู้เคยถือครองอำนาจล้นฟ้าลุกขึ้นยืนจนเก้าอี้ไม้ล้มตึง เขาพุ่งตรงไปกระชากคอเสื้อรินรดา แต่เธอกลับไม่แม้แต่จะกะพริบตา แววตาของเธอว่างเปล่าและเย็นชาจนน่าขนลุก "แก... แกเป็นคนทำใช่ไหม รินรดา!" ราชันย์แผดเสียงก้อง "ดิฉันเป็นแค่หมากตัวหนึ่งค่ะฝ่าบาท แต่น่าเสียดายที่หมากตัวนี้... ดันรู้จักวิธีเดินกลับไปหาเจ้าของที่แท้จริงเสียแล้ว" เธอแสยะยิ้มบางๆ ก่อนจะก้าวถอยหลังออกมาอย่างสง่างาม ในขณะที่ประตูบานใหญ่ของห้องทรงงานถูกผลักออกอย่างแรง ศิลาก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าที่สงบนิ่งราวกับผู้ชนะที่เดินอยู่บนยอดเขาสูง สายตาของเขาไม่ได้มีความโกรธแค้นเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันมีเพียงความสมเพช... ความรู้สึกเดียวที่ราชันย์เกลียดชังที่สุด "ตกใจหรือที่เห็นข้า?" ศิลาเอ่ยพลางลากเก้าอี้มานั่งลงตรงข้ามกับราชันย์ที่ยืนหอบหายใจอยู่ข้างโต๊ะ "ความโดดเดี่ยวที่เจ้ากำลังสัมผัสอยู่นี้... มันเป็นอย่างไรบ้าง? รู้สึกเหมือนตอนที่เจ้าแทงข้างหลังข้าในวันนั้นไหม?" "เจ้ามันปีศาจ! เจ้าทำลายทุกอย่างที่ข้าสร้างมากับมือ!" ราชันย์กัดฟันกรอด พยายามจะหยิบกริชที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะ แต่เขากลับพบว่าที่ปลายด้ามกริชนั้น... ไม่มีคมโลหะอยู่แล้ว มันถูกสับเปลี่ยนตั้งแต่วินาทีที่เขาไม่ทันสังเกต "ข้าไม่ได้ทำลายสิ่งใด ราชันย์" ศิลาประสานมือวางบนโต๊ะ "ข้าแค่คืนทุกอย่างกลับสู่ที่ที่มันควรอยู่ เจ้าไม่เคยเป็นเจ้าของอำนาจเหล่านั้น เจ้าเป็นเพียงคนขี้ขลาดที่อาศัยบารมีของคนอื่น เพื่อสร้างบัลลังก์ที่สร้างขึ้นจากคำลวง" ราชันย์ทรุดเข่าลงกับพื้นอย่างหมดแรง ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เขาตระหนักได้ในวินาทีนั้นว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาไม่ได้ก้าวเดินอยู่บนทางสายอำนาจ แต่เขากำลังเดินอยู่ในเขาวงกตที่ศิลาขุดไว้ให้ตั้งแต่วันที่เขาฟื้นคืนชีพกลับมา "เจ้าวางแผนมานานแค่ไหน..." ราชันย์พึมพำ น้ำตาแห่งความอัปยศหยดลงบนพื้นพรมราคาแพง "ตั้งแต่ตอนที่เจ้าสั่งประหารครอบครัวข้า" ศิลาลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหยุดที่หน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปเห็นกองกำลังทหารล้อมพระราชวังไว้ทุกด้าน "วันนั้นข้าสาบานว่า หากข้าได้ลมหายใจคืนมา ข้าจะทำให้เจ้าลิ้มรสความพ่ายแพ้ที่เจ็บปวดกว่าความตาย... และวันนี้ก็มาถึงแล้ว" ศิลาหันกลับมามองเพื่อนเก่าที่ตอนนี้กลายเป็นเพียงซากปรักหักพังของมนุษย์ "ข้าจะไม่ฆ่าเจ้าในตอนนี้ เพราะความตายมันง่ายเกินไปสำหรับคนอย่างเจ้า... จงนั่งอยู่อย่างนี้ นั่งดูอำนาจที่เจ้าหลงใหลค่อยๆ ละลายหายไปต่อหน้าต่อตาจนกว่าจะไม่มีใครจดจำชื่อของเจ้าได้อีกต่อไป" ศิลาหันหลังเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ราชันย์จมอยู่กับความมืดมิดและเสียงสะท้อนของความล้มเหลว รินรดามองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะเดินตามศิลาออกไป แต่ก่อนที่เธอจะพ้นประตู เธอหยุดกึกแล้วหันมามองราชันย์ที่เงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "ฝ่าบาทคะ..." รินรดากระซิบเบาๆ "ของขวัญชิ้นสุดท้ายที่ท่านยังไม่ได้รับ... อยู่ในจดหมายที่ท่านได้รับเมื่อเช้านี้ ลองเปิดดูอีกครั้งสิคะ แล้วท่านจะรู้ว่า... ใครกันแน่ที่ทรยศท่านจริงๆ ในนาทีสุดท้าย" ราชันย์รีบคว้าจดหมายที่ขยำทิ้งไว้ในถังขยะขึ้นมาคลี่ออก มือที่สั่นเทาของเขาไล่อ่านลายมือที่คุ้นเคยบนกระดาษแผ่นนั้น ดวงตาของเขาเบิกโพลงกว้างเมื่ออ่านจบจนประโยคสุดท้าย... เพราะคนที่เขาไว้ใจที่สุดในกลุ่มพันธมิตรที่เหลืออยู่ คือคนคนเดียวกันกับที่ส่งข้อมูลลับทั้งหมดให้ศิลาในวินาทีที่เขากำลังจะหนีออกนอกประเทศ เงียบแต่ฟาดเรียบขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาถึงตอนที่ 20 นะคะ