สายลับสองหน้า

“ท่านคิดจริงๆ หรือคะว่าความลับที่ถูกขยำทิ้งลงถังขยะ จะไม่มีวันได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีก?” น้ำเสียงหวานใสทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งราดรดลงบนแผ่นหลังของราชันย์ เขาชะงักค้าง มือที่ถือกระดาษยับย่นในมือสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกลิลลี่ที่คุ้นเคยโชยมาแตะจมูกพร้อมกับไออุ่นจากลมหายใจที่รดอยู่ข้างใบหู ราชันย์ไม่ได้หันกลับไปมอง เขาเพียงแค่สูดหายใจเข้าลึก พยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้หัวใจจะเต้นรัวราวกับกลองรบ “รินรดา...” เขาส่งเสียงเรียกชื่อนั้นแผ่วเบา “เธอเข้ามาในห้องนี้ได้อย่างไร โดยที่ไม่มีใครแจ้งข้าสักคำ?” รินรดาไม่ได้ตอบคำถามนั้น เธอเพียงแต่ก้าวเท้าส้นสูงสีดำขลับเดินอ้อมไปหยุดอยู่เบื้องหน้าเขา ดวงตาคู่สวยที่เคยดูไร้เดียงสาในสายตาเขากลับเต็มไปด้วยประกายคมกริบดุจมีดโกน เธอกวาดสายตามองกระดาษในมือราชันย์ด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ดูเยาะหยัน “ห้องทำงานของท่านช่างแน่นหนาไปด้วยระบบรักษาความปลอดภัยนะคะ... แต่น่าเสียดาย ที่คนสร้างระบบเหล่านี้ คือคนที่ข้าจ่ายเงินซื้อตัวมาตั้งแต่เมื่อสามเดือนก่อนแล้ว” ราชันย์กำกระดาษในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาขบกรามแน่นจนนูนเด่น “เธอหักหลังข้า... ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอแกล้งทำเป็นภักดี ทั้งหมดนั่นคือการแสดงงั้นสินะ?” “การแสดงงั้นหรือคะ?” รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและน่าสะพรึงกลัว “ท่านต่างหากที่แสดงเป็นเพื่อนรักของศิลามานานหลายปี ท่านทรยศเขา แทงข้างหลังคนที่ไว้ใจท่านที่สุด แล้วเหตุใดท่านถึงคิดว่า คนอย่างข้าจะต้องจงรักภักดีกับปีศาจในคราบนักบุญอย่างท่านด้วยล่ะคะ?” บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวของราชันย์กดดันจนแทบหายใจไม่ออก แสงไฟสีส้มสลัวกระทบเข้ากับใบหน้าของทั้งคู่ รินรดาไม่รอให้เขาได้ตั้งตัว เธอขยับเข้าไปใกล้จนแทบจะชิดตัวเขา กลิ่นหอมของเธอกลายเป็นกรงขังที่บีบให้ราชันย์จนมุม “ท่านกำลังจะหนีไปต่างประเทศในคืนนี้ ข้อมูลในกระดาษแผ่นนี้คือบัญชีธนาคารลับและเส้นทางการหลบหนีที่ศิลาเฝ้าตามหามาตลอด...” รินรดาลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ “และท่านรู้ไหมคะ... ทำไมข้าถึงปล่อยให้ท่านอ่านมันจนจบ?” ราชันย์ช้อนสายตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความหวาดระแวงเป็นครั้งแรกในชีวิต เขาเห็นเพียงความว่างเปล่าและความมุ่งมั่นที่ไร้ความปรานีในดวงตาคู่สวยนั้น “เพราะเธอต้องการให้ข้าตายด้วยมือของศิลา?” “ไม่ค่ะ” รินรดาส่ายหน้าช้าๆ “ศิลาไม่ฆ่าท่านหรอก... เขาใจอ่อนเกินไปสำหรับคนอย่างท่าน แต่ข้าไม่” รินรดาล้วงมือเข้าไปในเสื้อคลุมตัวนอกของเธอ หยิบเครื่องบันทึกเสียงขนาดเล็กออกมาแล้วกดหยุด ก่อนจะเก็บมันเข้าที่อย่างใจเย็น ราชันย์เบิกตากว้างเมื่อตระหนักว่าตลอดบทสนทนานี้ ทุกถ้อยคำสารภาพความผิดของเขาถูกบันทึกไว้หมดสิ้นแล้ว “ท่านวางแผนจะกำจัดศิลาด้วยการโยนความผิดให้กลุ่มพันธมิตรคนอื่นๆ... แต่วันนี้ ท่านคือคนที่กำลังจะกลายเป็นแพะรับบาปเสียเอง ท่านราชันย์คะ เกมนี้มันจบลงแล้ว และตัวหมากอย่างท่าน ก็หมดประโยชน์บนกระดานนี้ตั้งแต่วินาทีที่ท่านคิดจะหักหลังข้าแล้ว” “เธอเป็นใครกันแน่ รินรดา...” ราชันย์เค้นเสียงถาม ทั้งโกรธแค้นและสงสัยในความไร้หัวใจของเธอ “ข้าคือเงาของศิลา และเป็นตราบาปที่ท่านจะไม่มีวันลบเลือนได้” รินรดาถอยห่างออกมาหนึ่งก้าว ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปที่ประตู “อ้อ... เกือบลืมไป ในห้องนอนของท่านน่ะ มีของขวัญชิ้นเล็กๆ ที่ข้าเตรียมไว้ให้ท่านวางอยู่บนเตียงนะคะ หวังว่าท่านจะชอบมัน เพราะมันจะช่วยให้การเดินทางของท่าน... จบลงเร็วกว่าที่คิด” ราชันย์รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เขาผลักรินรดาออกแล้ววิ่งไปที่ประตูห้องนอนที่เปิดอ้าอยู่ สิ่งที่เขาเห็นกลางเตียงสีขาวสะอาดตาไม่ใช่สิ่งของมีค่า แต่เป็นร่างของชายชุดดำที่เขาเพิ่งจ้างมาให้สังหารศิลาในคืนนี้ นอนจมกองเลือดอยู่บนผ้าปูที่นอน พร้อมกับจดหมายที่เขียนด้วยลายมือของเขาเองวางทับอยู่บนหน้าอก วินาทีนั้น เสียงไซเรนตำรวจดังระงมไปทั่วคฤหาสน์ ราชันย์หันกลับมามองรินรดาที่ยืนอยู่ตรงกรอบประตูด้วยแววตาสิ้นหวัง เขาเพิ่งเข้าใจว่าตนไม่ได้ถูกแค่หักหลัง แต่เขาถูก 'ต้อน' เข้าสู่กรงขังที่ถูกสร้างขึ้นอย่างประณีตมานานแรมปีโดยหญิงสาวคนนี้ “จบแล้วสินะคะ” รินรดาเอ่ยทิ้งท้ายพร้อมรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็น ก่อนที่เธอจะก้าวถอยหลังออกไปสู่ความมืดมิดของทางเดินทิ้งให้เขารอรับโทษทัณฑ์ที่เขาสร้างขึ้นเอง เสียงปืนนัดหนึ่งดังขึ้นจากด้านนอกห้อง แสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปของนักข่าวและเสียงตะโกนของเจ้าหน้าที่ดังกระชั้นเข้ามาถึงหน้าห้องทำงาน ราชันย์ทรุดเข่าลงกับพื้น มือสั่นเทาหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาดูอีกครั้ง แต่แล้วเขาก็ต้องตัวแข็งทื่อ เมื่อพบว่ากระดาษที่เขาถืออยู่นั้น... ไม่ใช่บันทึกเส้นทางการหนีอย่างที่เขาคิด แต่เป็นจดหมายสารภาพผิดที่เขายังไม่ได้เขียน และมันมีลายเซ็นของเขาประทับอยู่ข้างล่างอย่างสมบูรณ์แบบ! เขามองไปที่ประตูที่ปิดตาย และเงามืดที่ทอดผ่านช่องว่างใต้ประตู เขาไม่ได้สู้กับแค่ศิลา แต่เขากำลังสู้กับปีศาจที่เขาสร้างขึ้นด้วยมือของเขาเอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามการหักเหลี่ยมเฉือนคมของรินรดานะคะ!