แผนซ้อนแผนที่โรงน้ำชา

“ตราประทับนี้... มันของปลอมค่ะศิลา” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าดวงตาคมกริบของเธอจ้องเขม็งไปที่รอยประทับขี้ผึ้งสีชาดบนจดหมายฉบับนั้น มือเรียวบางของเธอหยิบแว่นขยายขึ้นส่องอย่างใจเย็น ในขณะที่ศิลานั่งนิ่งดุจรูปปั้นหิน ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมภายในห้องลับของโรงน้ำชาใจกลางย่านธุรกิจ ศิลาหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนคนฟังขนลุก “ของปลอมที่ส่งมาถึงมือฉันในวันที่บริษัทกำลังจะเซ็นสัญญาสัมปทานเหมืองแร่ล็อตใหญ่กับราชันย์เนี่ยนะ? ช่างเป็นจังหวะที่ประจวบเหมาะเหลือเกิน” เขาขยำจดหมายในมือจนยับยู่ยี่ ก่อนจะโยนลงในถ้วยชาที่เย็นชืด “มันไม่ได้ต้องการให้ฉันเชื่อ แต่มันต้องการ ‘ดึงความสนใจ’ ของฉันไปที่อดีต เพื่อให้ฉันละสายตาจากกระดานหุ้นที่กำลังจะผันผวนในอีกสามชั่วโมงข้างหน้า” “ราชันย์คงคิดว่าคุณจะเสียสมาธิเมื่อเห็นชื่อพ่อที่ตายไปแล้ว” รินรดาขยับกายเข้ามาใกล้ “เขาวางแผนจะทุ่มเงินก้อนโตปั่นหุ้นในกลุ่มอุตสาหกรรมหนัก เพื่อบีบให้บริษัทของคุณต้องยอมเทขายหุ้นส่วนใหญ่ให้เขาในราคาถูกๆ ก่อนที่ข่าวการยกเลิกสัญญากับต่างชาติจะหลุดออกมา” “งั้นเราก็ต้อง ‘ต้อนรับ’ การแสดงของเขาเสียหน่อย” ศิลาลุกขึ้นยืน แววตาที่เคยนิ่งสงบแปรเปลี่ยนเป็นประกายแห่งความกระหายเลือด “ริน... เตรียมบัญชีลับทั้งหมด แล้วกระจายข่าวเรื่องการค้นพบสายแร่ทองคำในพื้นที่สัมปทานของเขาล่วงหน้าไปในตลาดหุ้นเสีย” “แต่นั่นมันการปั่นหุ้นให้สูงขึ้นกว่าปกติสามเท่าเลยนะคะศิลา ถ้าทำแบบนั้น...” “ถ้าเขาคิดจะกลืนกินฉันทั้งเป็น ฉันก็จะจัดมื้อหนักให้เขาจนสำลักตายคามือตัวเอง” ศิลาและรินรดาเดินทางมาถึงหอการค้าใจกลางเมืองในเวลาไม่นาน สถานที่แห่งนี้คือสนามรบที่ไม่มีหยดเลือด แต่คนตายเกลื่อนกราดด้วยตัวเลขบนจอสีแดงและเขียว ราชันย์ยืนอยู่ตรงนั้น สวมชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบ เขายกแก้วแชมเปญขึ้นทักทายศิลาด้วยรอยยิ้มที่ดูเสแสร้งจนน่าคลื่นไส้ “ศิลา! ไม่คิดว่าจะเจอเธอที่นี่ วันนี้ตลาดหุ้นคงจะสนุกน่าดู จริงไหม?” ราชันย์เดินเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจาย “ฉันได้ข่าวว่าเธอกำลังกังวลเรื่อง ‘สมบัติเก่า’ ของพ่อเธออยู่ไม่ใช่หรือไง?” ศิลาหยุดเท้าลง สบตาอีกฝ่ายด้วยแววตาที่นิ่งเฉยยิ่งกว่าผืนน้ำ “ฉันขอบคุณสำหรับจดหมายนะราชันย์ มันทำให้ฉันรู้ว่าคนที่เป็น ‘เพื่อนสนิท’ กำลังวางแผนจะขายหุ้นทิ้งเพื่อหนีความล่มจมของบริษัทตัวเอง” รอยยิ้มของราชันย์ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน “เธอพูดอะไรของเธอน่ะ?” “ริน... กดปล่อยข่าวลือเรื่องสายแร่ทองคำออกไปให้ทั่วตลาด เดี๋ยวนี้” ศิลาออกคำสั่งเสียงเรียบแต่เฉียบขาด ไม่กี่วินาทีต่อมา หน้าจอขนาดใหญ่บนผนังหอการค้าเริ่มเปลี่ยนไป หุ้นในกลุ่มอุตสาหกรรมของราชันย์พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดด้วยแรงซื้อจากนักลงทุนที่หลงเชื่อข่าวลือ ราชันย์หน้าถอดสี มือที่ถือแก้วแชมเปญสั่นระริก “ศิลา! แกทำอะไรลงไป! หุ้นนั่นมัน... มันกำลังจะแตะเพดานเกินไปแล้ว!” “ฉันก็แค่ทำให้มันดู ‘น่าลงทุน’ จนพวกกองทุนขยะกระโจนเข้าใส่ไง” ศิลากระซิบข้างหูชายผู้ทรยศ “และทันทีที่ยอดซื้อแตะจุดสูงสุด พวกมันก็จะขายทำกำไรพร้อมกันแบบเทขายทิ้ง... ขอบคุณนะราชันย์ ที่ช่วยเป็นฐานรองรับแรงกระแทกให้ฉัน” สถานการณ์บนจอพลิกผันเพียงชั่วพริบตา กราฟหุ้นของราชันย์ที่เคยเป็นสีเขียวสดใส พลันดิ่งเหวเป็นเส้นสีแดงฉาน นักลงทุนต่างแตกตื่นเทขายหุ้นของราชันย์ทิ้งจนราคาแทบจะกลายเป็นศูนย์ ความมั่งคั่งที่ราชันย์สะสมมานับสิบปีมลายหายไปในเวลาไม่ถึงสิบห้านาที ศิลามองดูวินาศกรรมทางการเงินตรงหน้าด้วยความรู้สึกว่างเปล่า ทว่าภายในใจกลับเดือดพล่านด้วยความแค้นที่รอวันสะสาง “สนุกไหมราชันย์? นี่แค่น้ำจิ้มของความตายที่ฉันเคยได้รับจากแก” ศิลาหันหลังเตรียมจะเดินจากไป ทว่าจู่ๆ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของรินรดาก็ดังขึ้นพร้อมความเงียบที่เข้าปกคลุมทั่วทั้งโถงหอการค้า รินรดาหน้าซีดเผือด เธอหันมามองศิลาด้วยมือที่สั่นเทา “ศิลา... มีข้อความส่งเข้าเครื่องฉัน... มันมีรูปของพ่อคุณที่ยังมีชีวิตอยู่... กำลังนั่งดื่มไวน์อยู่ในห้องรับรองวีไอพีของที่นี่... ชั้นบนสุดค่ะ” ศิลาตัวแข็งทื่อ หัวใจของเขาเต้นรัวดั่งกลองรบเมื่อเงยหน้ามองขึ้นไปบนระเบียงชั้นบน เงาร่างที่คุ้นเคยในชุดสูทสีเทาเข้มกำลังจ้องมองลงมาที่เขาพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะแตกสลาย ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันโหดร้ายนี้ไปกับศิลานะคะ หวังว่าตอนหน้าทุกคนจะเตรียมใจรับแรงกระแทกไว้ให้ดีค่ะ