ข่าวลือที่แผ่ขยาย

"ถ้าอยากให้ข่าวนี้แพร่กระจายไปไกลกว่าเดิม ก็จงแน่ใจว่าแต่ละสำนักพิมพ์จะได้รับ 'เอกสาร' ที่มีตราประทับลับเฉพาะของตระกูลวรโชติเมธีครบทุกฉบับ รินรดา" ศิลาเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับไปมองคู่สนทนาที่ยืนอยู่มุมมืดของห้องทำงาน เขายังคงจรดปากกาเขียนตัวอักษรลงบนกระดาษหนังที่ดูเก่าคร่ำคร่า มือของเขาไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย ในขณะที่บรรยากาศรอบตัวกลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตายที่อบอวล "การทำลายตระกูลใหญ่ในคราวเดียว ไม่ใช่แค่เรื่องของกระดาษแผ่นเดียวหรอกนะคะศิลา แต่มันคือการเขย่าบัลลังก์ที่ราชันย์ภาคภูมิใจหนักหนา คนพวกนั้นเชื่อมั่นในความบริสุทธิ์ของสายเลือดจนหน้ามืดตามัว... พอมีรอยร้าวเพียงนิดเดียว พวกเขาจะฉีกทึ้งกันเองจนไม่เหลือซาก" รินรดาตอบกลับ เสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความสะใจ ศิลาวางปากกาลง เสียงกระทบของมันบนโต๊ะไม้ดูดังกังวานในความเงียบ เขาหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับรินรดา แววตาของเขาเย็นเยียบดั่งธารน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย "ราชันย์มันเป็นคนฉลาด มันรู้ว่าใครทำ แต่ถ้าฉันทำให้คนทั้งเมืองรุมสาปแช่งชื่อของมัน... ต่อให้มันเก่งแค่ไหน ก็ทำได้เพียงนั่งมองอาณาจักรที่สร้างมากับมือค่อยๆ พังทลายลงเหมือนปราสาททราย" ในห้องโถงกว้างของคฤหาสน์ตระกูลวรโชติเมธี บรรยากาศไม่ได้มีความสุขสงบอย่างที่ใครควรจะเป็น ข่าวลือเรื่องการคอรัปชันและการสมคบคิดขายความลับของชาติแล่นไปตามหน้าหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง ราชันย์ยืนอยู่หน้าหน้าต่างบานสูง มือที่กำขอบหน้าต่างแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ใบหน้าที่เคยฉาบไปด้วยความใจดีบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น "ท่านครับ! สำนักพิมพ์ทุกแห่งพร้อมใจกันตีพิมพ์เรื่องนี้โดยไม่มีการเซ็นเซอร์... มีคนส่งข้อมูลมาให้พวกเขาโดยไม่เปิดเผยตัวตน" เสียงลูกน้องที่คุกเข่าอยู่ด้านหลังสั่นเครือ ราชันย์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่สูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมสติที่กำลังกระจัดกระจาย "ศิลา... นายต้องการจะเล่นเกมนี้ใช่ไหม" เขาพึมพำชื่อนี้ออกมาด้วยความอาฆาตมาดร้าย ในใจของเขามีเพียงความสงสัยที่ค้างคาใจตั้งแต่บทก่อนหน้า—ความตายในอดีตที่เขาเชื่อว่าจัดการไปอย่างไร้ร่องรอย ทำไมบัดนี้ถึงย้อนกลับมาหลอกหลอนราวกับเงาตามตัว ขณะเดียวกัน ในร้านน้ำชาที่ผู้คนพลุกพล่านที่สุดของเมือง ศิลานั่งจิบชาอย่างใจเย็น เขาเห็นรอยร้าวที่เกิดขึ้นในสังคม ผู้คนเริ่มวิพากษ์วิจารณ์ตระกูลวรโชติเมธีด้วยสายตาดูแคลน ทุกคำพูดที่หลุดออกมาจากปากชาวบ้านคือมีดที่กรีดลงบนเกียรติยศของราชันย์โดยตรง "คุณคิดว่าเขาจะตอบโต้อย่างไรคะ?" รินรดาถามขณะวางแก้วชาลง "ราชันย์ไม่เคยอยู่นิ่ง ถ้าเขารู้ว่าโดนโจมตี เขาจะกระโจนเข้าหาศัตรูทันทีโดยไม่สนว่าจะพลาดท่า" ศิลาแสยะยิ้มที่มุมปาก "และนั่นคือตอนที่เขาจะเผยจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดออกมา... จุดอ่อนที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ว่ามันคือความตายที่รอคอยอยู่" ในค่ำคืนที่ลมหนาวพัดผ่านเงียบงัน ราชันย์ตัดสินใจบุกไปยังที่พำนักของศิลาเพียงลำพัง เขาเชื่อมั่นว่าด้วยฝีมือของตนจะสามารถบีบเค้นความจริงจากชายที่ชื่อศิลาได้ แต่เมื่อเขาก้าวเท้าเข้ามาในห้องโถงไร้แสงเงา กลิ่นกำยานที่คุ้นเคยกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนหยุดหายใจ บนโต๊ะกลางห้องมีกล่องไม้ใบเก่าตั้งอยู่ ราชันย์เดินเข้าไปใกล้ด้วยความระแวง ก่อนจะเปิดกล่องนั้นออก แสงจากเทียนไขที่ริบหรี่เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ภายใน—มันคือเข็มกลัดประจำตระกูลของเขาเอง... เข็มกลัดที่เขาเคยสวมใส่ในคืนที่เขาผลักคนคนหนึ่งให้ตกจากหน้าผาในชาติภพที่แล้ว "แก... แกเอาสิ่งนี้มาจากไหน!" ราชันย์ตะโกนก้อง เสียงของเขาแตกพร่าด้วยความหวาดกลัว ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากมุมมืด แสงเงาพาดผ่านใบหน้าที่เฉยเมยของศิลา เขาก้าวเข้ามาใกล้จนลมหายใจของทั้งคู่ปะทะกัน ศิลาขยับเข้าไปกระซิบข้างหูของชายผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยเรียกเขาว่าเพื่อนรัก "เพราะความตายในอดีตมันยังไม่พอไงล่ะ ราชันย์... วันนี้ฉันไม่ได้จะทวงแค่บัลลังก์ แต่ฉันจะทวงเอาชีวิตที่แกเคยพรากไปจากฉันเมื่อชาติก่อนคืนมาด้วย" สิ้นคำพูดของศิลา ประตูห้องก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของทหารหลวงที่ถือหมายจับในข้อหากบฏที่ราชันย์ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่ามันจะย้อนมาหาตัวเอง ราชันย์มองไปที่ศิลาด้วยแววตาที่เบิกกว้าง เขาเพิ่งรู้ตัวในเสี้ยววินาทีนั้นว่า ชายตรงหน้าไม่ใช่ศิลาที่เขาเคยรู้จัก... แต่เป็นปีศาจที่กลับมาจากขุมนรกเพื่อลากเขาลงไปอยู่เป็นเพื่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในแผนพิฆาตครั้งนี้ไปด้วยกันนะคะ หวังว่าความเข้มข้นในตอนนี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นจนหยุดอ่านไม่ได้ค่ะ