ในเงามืดของเมือง

“ถ้าคุณคิดว่าตัวเองกำลังถือไพ่เหนือกว่าเพียงเพราะวางระเบิดไว้ในมือฉัน… คุณก็ประเมินค่าตัวเลขบนนาฬิกานับถอยหลังต่ำไปหน่อยนะคะ ศิลา” เสียงหวานเย็นเยียบของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องใต้ดินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นและคราบเลือดเก่าเก็บ ศิลาไม่ได้ขยับเขยื้อน เขายืนนิ่งอยู่หลังเสาหินขนาดใหญ่ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองเงาร่างของหญิงสาวที่ยืนอยู่อีกฝากหนึ่ง มือของเขาไม่ได้จับปืน แต่กลับวางอยู่บนแผงควบคุมระบบไฟฟ้าของคฤหาสน์หลังนี้ “การหักหลังในจังหวะที่สวยงามที่สุด คือความบันเทิงที่ฉันโปรดปรานค่ะ” ศิลาตอบกลับ เสียงของเขาราบเรียบไร้ความรู้สึก ทว่าในความมืดนั้น เขากำลังคำนวณทิศทางลมและแรงระเบิดที่อาจเกิดขึ้น “แต่รินรดาคะ... คุณลืมไปหรือเปล่าว่าคนที่สอนวิธีปลดล็อกกลไกพวกนี้ให้คุณ ก็คือฉัน” รินรดาหัวเราะเบาๆ เสียงนั้นกังวานน่าขนลุก เธอขยับกายเข้ามาในระยะแสงสลัวจากช่องระบายอากาศ เผยให้เห็นดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยความทะเยอทะยาน “คนที่สอน... ไม่ได้หมายความว่าจะแก้เกมได้ทุกครั้งนะคะ ราชันย์จ้างฉันมาด้วยราคาที่สูงกว่าความภักดีที่คุณเคยให้ฉันเป็นเบี้ยล่าง การตายที่นี่... คือทางออกเดียวที่สะอาดที่สุดสำหรับเราสองคนค่ะ” ศิลาไม่รอช้า เขาดีดตัวออกจากหลังเสา พุ่งเข้าหาหญิงสาวด้วยความเร็วราวกับเสือชีตาห์ รินรดาชักมีดพกสั้นออกมาหมายจะกรีดเข้าที่ลำคอของเขา แต่นิ้วของศิลาไวกว่า เขาคว้าข้อมือเธอไว้แล้วบิดจนมีดหลุดมือ ก่อนจะรวบตัวเธอเข้าหาอกพร้อมกับใช้มืออีกข้างกดลงบนอุปกรณ์สื่อสารที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋ากางเกงของเธอ “นั่นไม่ใช่ระเบิดสังหาร... แต่มันคือเครื่องส่งสัญญาณแจ้งพิกัด ให้กับทีมสังหารของราชันย์ที่กำลังล้อมเราอยู่ข้างนอก ใช่ไหมคะ?” รินรดาชะงักไปชั่วครู่ แววตาของเธอสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาดุร้ายดั่งเดิม “คุณฉลาดเกินไปค่ะศิลา และนั่นคือเหตุผลที่ราชันย์ไม่มีวันปล่อยคุณไว้” “งั้นเรามาลองดูไหมคะว่า... ใครกันแน่ที่จะได้ออกไปจากที่นี่” ศิลากระชากตัวเธอไปที่หน้าต่างบานแคบที่มองเห็นลานกว้างเบื้องล่าง เขาผลักเธอให้หลบหลังกำแพงหนา ก่อนจะควักระเบิดควันลูกจิ๋วออกมาแล้วขว้างออกไปนอกหน้าต่างทันที แรงระเบิดที่ควรจะคร่าชีวิตเขากลายเป็นชนวนจุดระเบิดควันหนาทึบที่ปกคลุมไปทั่วอาณาเขต ทำให้กองกำลังของราชันย์ที่กำลังซุ่มอยู่ในความมืดสับสนและเปิดฉากยิงใส่กันเองท่ามกลางความชุลมุน “ตอนนี้แหละ!” ศิลาตะโกนบอกรินรดาที่ตอนนี้เปลี่ยนสีหน้าเป็นความหวาดระแวง “ถ้าอยากรอด ก็ต้องเลือกว่าจะเป็นหมาของราชันย์ หรือเป็นพันธมิตรของฉันอีกครั้ง!” รินรดากัดริมฝีปากแน่น ความเย่อหยิ่งในแววตาถูกแทนที่ด้วยการตัดสินใจที่เฉียบขาด เธอหยิบกุญแจสำคัญที่ซ่อนอยู่ในรองเท้าบูทออกมาแล้วโยนให้ศิลา “นี่คือรหัสผ่านเข้าถึงฐานข้อมูลลับของราชันย์ที่ตัวประกันเก็บไว้... ฉันไม่ได้หักหลังคุณจริงๆ ศิลา แต่ฉันต้องแสดงละครตบตาพวกมันเพื่อเข้าถึงสิ่งนี้!” ศิลารับกุญแจนั้นมา แววตาของเขาไม่ได้มีความยินดี มีเพียงความเยือกเย็นที่มากขึ้นกว่าเดิม “ละครของคุณทำได้ดีมากจนฉันเกือบจะเชื่อแล้วจริงๆ นะคะ รินรดา” ทั้งคู่พุ่งตัวออกจากห้องใต้ดิน มุ่งหน้าสู่ห้องคุมขังตัวประกันสำคัญ ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังระงมไปทั่วคฤหาสน์ พวกเขาฝ่าด่านองครักษ์ที่โผล่ออกมาไม่หยุดหย่อน ศิลาใช้ความชำนาญในพื้นที่จู่โจมจุดอ่อนของศัตรูอย่างเลือดเย็น ในขณะที่รินรดาใช้ไหวพริบจัดการกับระบบล็อคอัตโนมัติ หน้าห้องขังชั้นใต้ดินระดับห้า... ศิลาผลักประตูบานเหล็กหนักอึ้งออกไป สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาไม่ใช่เพียงตัวประกันที่เป็นนักวิทยาศาสตร์อาวุโส แต่คือร่างของ 'ราชันย์' ที่นั่งรออยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ พร้อมกับแก้วไวน์ในมือ ราวกับรู้ล่วงหน้าว่าพวกเขาต้องมาที่นี่ “ยินดีต้อนรับครับเพื่อนเก่า” ราชันย์แสยะยิ้ม “แผนที่เธอวางมาตลอดสามปี... สรุปแล้วมันก็แค่บันไดให้ฉันก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดเท่านั้นเอง” ศิลาหยุดชะงัก ทันใดนั้น รินรดาที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาก็ชักปืนจ่อไปที่ขมับของศิลา มือของเธอสั่นระริก แต่เสียงของเธอกลับนิ่งสนิทราวกับหุ่นยนต์ “ขอโทษทีนะคะศิลา... แต่ลูกชายของฉันอยู่ในมือของเขา” ศิลาไม่ได้โกรธแค้น เขาเพียงแค่แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ขณะที่เงาในเงามืดด้านหลังราชันย์เริ่มขยับไหว “รินรดาคะ... คุณพลาดไปอย่างหนึ่ง สิ่งที่ราชันย์กุมไว้ ไม่ใช่ลูกชายของคุณ แต่มันคือศพของคนรับใช้ที่แต่งตัวเลียนแบบลูกคุณต่างหาก” ราชันย์ชะงัก หน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อศิลาชูมือถือขึ้นมา บนหน้าจอมีภาพวิดีโอสดของลูกชายรินรดาที่กำลังนั่งเล่นของเล่นอยู่ในเซฟเฮาส์ของศิลาอย่างปลอดภัย “เกมนี้เพิ่งจะเริ่มขึ้นนะคะ... ราชันย์” ศิลาพูดจบพร้อมกับเหนี่ยวไกปืนที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ เสียงปืนดังลั่นสนั่นไปทั่วชั้นใต้ดิน แต่กระสุนกลับไม่ได้พุ่งไปที่ราชันย์ หรือรินรดา แต่มันกลับพุ่งไปที่เพดาน... ทำให้แผงวงจรควบคุมระบบก๊าซพิษที่ราชันย์ติดตั้งไว้พังทลายลงมาทันที! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันของบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ