กำแพงที่พังทลาย

"คุณบอกว่าดารินไม่ได้อยู่บนรถคันนั้น... แล้วตกลงผู้หญิงที่ถูกยิงตายต่อหน้าต่อตาผมเมื่อวานคือใครกันแน่ รินรดา?" ศิลาวางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดัง *กริ๊ก* แม้ท่าทางจะดูสงบนิ่ง แต่แววตาของเขาที่จ้องมองหญิงสาวตรงหน้ากลับคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับคมมาอย่างดี ภายในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสนิท กลิ่นซิการ์จางๆ ผสมกับความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศทำให้บรรยากาศดูน่าอึดอัดขึ้นไปอีกหลายเท่า รินรดาไม่ตอบในทันที เธอค่อยๆ วางแฟ้มเอกสารสำคัญลงบนโต๊ะ ลมหายใจของเธอราบเรียบราวกับกระแสน้ำที่ซ่อนคลื่นใต้น้ำไว้มหาศาล เธอเงยหน้าขึ้น สบตากับคนตรงหน้าโดยไม่มีท่าทีสั่นคลอน "หุ่นเชิดค่ะ" เธอตอบสั้นๆ เสียงเรียบเย็น "ราชันย์เริ่มระแวงค่ะศิลา เขาไม่ได้ไว้ใจใครอย่างที่แสดงออก การที่เขาจงใจให้คนของคุณเห็น 'ดาริน' ตาย นั่นคือการประกาศสงครามประสาท เขาต้องการให้คุณเสียสติ แล้วทุ่มสุดตัวเพื่อแก้แค้น... ในขณะที่เขากำลังรอจังหวะเสียบมีดเข้ากลางหลังคุณจากมุมที่ไม่มีใครมองเห็น" ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ "เขากำลังเริ่มลนลานสินะ ถึงได้ต้องใช้แผนที่ดูถูกสติปัญญาผมขนาดนี้" "เปล่าเลยค่ะ... เขาไม่ได้ลนลาน แต่เขากำลัง 'กำจัดส่วนเกิน'" รินรดาโน้มตัวเข้ามาใกล้ เสียงกระซิบของเธอแฝงไปด้วยความหมายที่ซ่อนเร้น "พันธมิตรที่เคยภักดีกับเขาเริ่มมีคำถาม ตอนนี้กลุ่มทุนอสังหาริมทรัพย์และตัวแทนตระกูลเก่าแก่ที่หนุนหลังราชันย์กำลังเริ่มถอยห่าง เพราะพวกเขาได้กลิ่นความฉิบหายที่กำลังจะมาเยือน... กลิ่นที่ว่านั่น ก็คือกลิ่นจาก 'บัญชีลับ' ที่เราปล่อยออกไปเมื่อสองวันก่อนค่ะ" ศิลาขยับยิ้มที่มุมปาก ในที่สุด กำแพงที่เคยดูแข็งแกร่งดุจหินผาของราชันย์ก็เริ่มมีรอยร้าว และรอยร้าวนี้กำลังขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ จากแรงบีบคั้นที่เขาสร้างไว้ "คุณทำได้ดีมากรินรดา" ศิลาลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นแสงไฟในเมืองหลวงราวกับทะเลดาว "แล้วตอนนี้ ใครเป็นคนแรกที่เริ่มขยับ?" "คุณธันวาค่ะ... เขาเป็นคนแรกที่ถอนตัวออกจากโปรเจกต์ใหญ่และเริ่มขนทรัพย์สินออกนอกประเทศ แต่ดูเหมือนราชันย์จะรู้ตัวเสียก่อน" "น่าสนใจ..." ศิลากล่าวพึมพำ ก่อนจะหันกลับมามองหน้าคู่คิดของเขา "ถ้าอย่างนั้น เราก็ต้องเร่งจังหวะให้มันพังลงมาเร็วขึ้นกว่าเดิม เตรียมรถไว้ ผมจะไปพบคุณธันวาด้วยตัวเอง" ... คฤหาสน์ตระกูลธันวาในยามค่ำคืนเงียบเชียบจนน่าขนลุก ศิลาเดินผ่านโถงทางเดินที่ประดับด้วยภาพวาดล้ำค่า แต่ในใจเขารู้ดีว่าความมั่งคั่งเหล่านี้กำลังจะกลายเป็นเพียงเศษกระดาษ ภายในห้องรับรองลับ ธันวา ชายวัยกลางคนที่เคยเป็นดั่งมือขวาที่ซื่อสัตย์ที่สุดของราชันย์ กำลังนั่งสั่นเทาอยู่บนเก้าอี้หนัง เขารีบเงยหน้าขึ้นเมื่อเห็นศิลาเดินเข้ามา "คุณศิลา! คุณมาที่นี่ทำไม!" น้ำเสียงของธันวาสั่นพร่า "ถ้าราชันย์รู้... ผมตายแน่!" ศิลาไม่ตอบ เขาวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงตรงหน้าธันวา "ในนั้นคือหลักฐานการฟอกเงินที่คุณทำร่วมกับราชันย์เมื่อสามปีก่อน ถ้าเอกสารนี้ถึงมือตำรวจ หรือถึงมือกลุ่มพันธมิตรคนอื่นๆ... คิดว่าคุณจะเหลือทางรอดไหม?" ธันวาหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด เขาเปิดซองเอกสารดูแล้วมือก็เริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ "คุณต้องการอะไร..." "ผมไม่ได้ต้องการทำลายคุณธันวา" ศิลาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูชายแก่ เสียงของเขาเย็นเยียบและทรงพลัง "ผมต้องการให้คุณพูดความจริง... ความจริงที่ว่า ราชันย์ซ่อนดารินไว้ที่ไหน" ธันวาอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวขั้นสูงสุด เขาเหลือบมองไปที่ประตูห้องรับรองด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน "ผมบอกไม่ได้... ถ้าผมพูด ผมตายทันที ราชันย์เขามีหูมีตาอยู่ทุกที่ เขา—" *ปัง!* เสียงกระจกหน้าต่างด้านหลังแตกกระจายพร้อมกับเสียงปืนเก็บเสียงที่ดังขึ้นเพียงแผ่วเบา ร่างของธันวาทรุดลงกับพื้นทันที เลือดสีแดงฉานไหลนองบนพรมราคาแพง ศิลาไม่ได้ตกใจ เขาหันไปมองเงามืดที่วูบผ่านหน้าต่างไปอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ความรู้สึกหนึ่งแล่นเข้าสู่สมอง รินรดาที่ยืนอยู่ด้านหลังเขาค่อยๆ ชักปืนออกมาจากใต้เสื้อสูท แววตาของเธอเปลี่ยนไปเป็นความเย็นชาที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เธอไม่ได้เล็งไปที่หน้าต่างที่มือสังหารหนีไป แต่... ปากกระบอกปืนนั้นกลับเล็งตรงมาที่กลางหน้าอกของศิลา "เสียใจด้วยนะคะศิลา" รินรดากล่าว เสียงของเธอไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ "แต่ดารินตัวจริง... ไม่ได้ถูกซ่อนไว้ที่ไหนไกลหรอกค่ะ" เธอกดรีโมทในมือเพียงครั้งเดียว หน้าจอทีวีขนาดใหญ่ในห้องก็เปิดขึ้น ภาพที่ปรากฏคือห้องขังที่มืดมิด และร่างของผู้หญิงคนหนึ่งที่ถูกพันธนาการอยู่ ซึ่งใบหน้านั้น... คือใบหน้าของศิลาเองในวัยหนุ่ม! "เพราะคนที่คุณคิดว่าคือดาริน... แท้จริงแล้วก็คือคุณอีกคนหนึ่งที่ถูกสลับตัวมาตั้งแต่ตอนย้อนเวลา..." ศิลานิ่งงัน หัวใจเขาสั่นไหวรุนแรงเมื่อได้ยินประโยคนั้น ความทรงจำที่ขาดหายไปเริ่มย้อนกลับมาเหมือนภาพยนตร์ที่ถูกกรอด้วยความเร็วสูง รินรดาเหยียดยิ้มบางๆ ก่อนจะก้าวถอยหลังไปทางประตู "เชิญทำความรู้จักกับ 'ตัวคุณ' อีกคนเถอะค่ะ... เพราะหลังจากวินาทีนี้ไป เกมนี้จะไม่ใช่เกมแก้แค้น แต่มันคือเกมที่ต้องตัดสินว่า ใครกันแน่ที่เป็นเพียงตัวปลอม" เงียบแต่ฟาดเรียบขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและคอยสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ