แลกด้วยชีวิต

"วางมันลงซะ รินรดา... ก่อนที่ข้าจะลืมไปว่ามิตรภาพที่เราเคยมีมันเคยหมายถึงอะไร" เสียงทุ้มต่ำของราชันย์สั่นพร่าด้วยแรงโทสะ ดวงตาที่เคยฉายแววเมตตาบัดนี้กลับกลายเป็นหลุมลึกที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด เขาก้าวเท้าเข้ามาในห้องลับใต้ดินช้าๆ ราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม ปลายกระบี่ในมือของเขาสั่นระริกสะท้อนแสงไฟสลัว รินรดาไม่ตอบ เธอทำเพียงแค่กระชับสร้อยคอเส้นนั้นไว้ในกำมือแน่นจนนิ้วซีดขาว เลือดซึมออกมาจากฝ่ามือตามแรงกดที่เธอใช้ปกป้องความลับชิ้นสุดท้าย ดวงตาคู่สวยของเธอจ้องมองชายที่เธอเคยหลงรักและเคารพด้วยความสมเพชปนเวทนา "สร้อยเส้นนี้... เป็นหลักฐานชิ้นเดียวที่บอกว่าสิ่งที่ท่านทำเมื่อหลายปีก่อนไม่ใช่แค่เรื่องเล่าในตำนาน แต่มันคือความโสมมที่ท่านฝังไว้ใต้บัลลังก์เลือดของท่านเอง" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อย ศิลาที่ยืนอยู่ในเงามืดเบื้องหลังราชันย์กำหมัดแน่น เขาคำนวณระยะห่างในหัวอย่างรวดเร็ว แผนการที่เขาวางไว้คือการล่อให้ราชันย์เผยตัวตนที่แท้จริงออกมาต่อหน้าสภาขุนนาง แต่เขาไม่เคยคาดคิดว่ารินรดาจะเอาชีวิตของเธอเข้าแลกเพื่อเป็นตัวล่อเช่นนี้ "เจ้าคิดว่าความลับนี้จะเปลี่ยนโลกได้หรือ?" ราชันย์หัวเราะร่วน ดังก้องไปทั่วห้องโถงหินอับชื้น "ในเมื่อคนที่เป็นพยานปากเอกอย่างเจ้า กำลังจะกลายเป็นศพที่ไม่มีใครจดจำ" พรึ่บ! ไม่ทันขาดคำ ราชันย์ก็พุ่งตัวดุจสายฟ้าฟาด กระบี่เล่มคมพุ่งตรงเข้าสู่ตำแหน่งหัวใจของรินรดาโดยไม่มีความลังเล ศิลาที่ซุ่มรออยู่จำต้องเผยตัว เขาทิ้งแผนการดั้งเดิมแล้วพุ่งตัวออกไปหมายจะขวางทางดาบนั้น "อย่า!" ศิลาคว้าไหล่ของราชันย์ไว้ได้ทันท่วงที แต่แรงปะทะทำให้กระบี่เบี่ยงทิศทาง พุ่งเฉียดผ่านหน้าอกของรินรดาไปลึกจนเลือดสีสดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนใบหน้าของเธอ ร่างบางเซถลาล้มลงกับพื้น ศิลาไม่รอช้า เขาตวัดดาบเข้าใส่ราชันย์หมายเอาชีวิตในจังหวะที่อีกฝ่ายเสียหลัก แต่ราชันย์ก็นับว่าเก่งกาจสมเป็นปีศาจที่สวมหน้ากากนักบุญ เขาถอยฉากหลบได้อย่างหวุดหวิด "ศิลา... เจ้าเองสินะที่คอยบงการอยู่หลังม่าน" ราชันย์แสยะยิ้ม ทั้งที่มุมปากมีรอยเลือดจากการปะทะ "ดูสิ สหายรักของเจ้ากำลังจะขาดใจตายเพราะความดื้อรั้นของนางเอง" ศิลาไม่ตอบ เขาละความสนใจจากศัตรูชั่วขณะ รีบถลาเข้าไปประคองร่างที่อ่อนปวกเปียกของรินรดาขึ้นมาแนบอก กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความเจ็บปวดที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชาติภพนี้ "ทำไม... ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้" ศิลาถาม เสียงของเขาต่ำพร่า มือหนาพยายามกดแผลที่หน้าอกของหญิงสาวไว้แน่น รินรดายกยิ้มที่มุมปาก มือที่สั่นเทาของเธอแบออก เผยให้เห็นสร้อยคอเส้นนั้นที่เปื้อนคราบเลือดของเธอเอง เธอวางมันลงในมือของศิลาอย่างแผ่วเบา ดวงตาคู่เดิมที่เคยเข้มแข็งเริ่มพร่าเลือน "เพื่อที่จะให้ท่าน... ตัดสินใจได้เสียที" เธอขยับปากพูดอย่างยากลำบาก "ความแค้นของท่าน... ไม่ควรจบลงด้วยการเป็นเหมือนเขา... ปล่อยวางสร้อยเส้นนี้... แล้วก้าวไปข้างหน้า... เพื่อตัวท่านเอง... ไม่ใช่เพื่อเลือดที่นองพื้น" ราชันย์เห็นจังหวะที่ศิลาเผลอ เขาไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขาเหวี่ยงดาบเข้าใส่แผ่นหลังของศิลาหมายจะปิดฉากทั้งคู่ในคราวเดียว ศิลาสัมผัสได้ถึงกระแสลมที่พุ่งเข้าหา เขาหมุนตัวกลับมาในเสี้ยววินาที แต่ความเร็วของเขากลับช้าลงเพราะน้ำหนักของรินรดาในอ้อมแขน เคร้ง! เสียงเหล็กกระทบกันสนั่นหวั่นไหว ศิลาใช้ดาบรับแรงปะทะไว้ได้ แต่แรงส่งกลับมหาศาลทำให้เขากระเด็นไปกระแทกกับผนังหินเต็มแรง เลือดไหลซึมออกมาจากมุมปากของเขา รินรดากระอักเลือดออกมาอีกระลอกจนเปื้อนเสื้อผ้าของชายหนุ่มจนชุ่ม "วันนี้... ข้าจะส่งพวกเจ้าไปนรกด้วยกัน!" ราชันย์แผดเสียงก้อง พร้อมยกดาบขึ้นเหนือหัวเตรียมฟันลงมาซ้ำ ในวินาทีที่วิกฤตที่สุดนั้นเอง จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายสิบคู่ก็ดังก้องมาจากทางเดินลับด้านนอก แสงไฟจากคบเพลิงสว่างจ้าจนแยงตาคนในห้อง ราชันย์ชะงักฝีเท้าลงทันที เมื่อเห็นเงาร่างของชายชราผู้หนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมกับองครักษ์หลวงที่ควรจะถูกเขาสั่งกักบริเวณไปแล้ว "ท่านราชันย์... ดูเหมือนว่าความลับที่ท่านพยายามฝังไว้ใต้ดิน จะมีคนขุดขึ้นมามากกว่าที่ท่านคิดนะ" ชายชราผู้นั้นยิ้มบางๆ แล้วเบนสายตามาที่สร้อยคอในมือของศิลา ก่อนจะก้มลงกราบต่อหน้าสร้อยเส้นนั้นท่ามกลางความตะลึงงันของทุกคนในห้อง "ฝ่าบาท... ในที่สุดพระองค์ก็ทรงกลับมาทวงคืนสิ่งที่เคยถูกช่วงชิงไปแล้ว" ราชันย์หน้าถอดสี มือที่ถือดาบเริ่มสั่นระริกเมื่อพบว่าคนในห้องนี้ไม่ได้มีแค่ศิลา แต่มี 'ใครบางคน' ที่เขาเฝ้าหวาดกลัวมาตลอดชีวิตยืนตระหง่านอยู่ด้านหลังองครักษ์เหล่านั้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับแผนการล้างแค้นของศิลาในตอนนี้นะคะ