ชัยชนะยกแรก

“คุณหนูคะ... ยอดเงินโอนเข้าบัญชีตอนนี้ ทะลุเพดานระบบการตรวจสอบของธนาคารกลางไปสามรอบแล้วค่ะ!” เสียงปลายสายจากเลขาส่วนตัวในระบบอัจฉริยะสั่นเครือด้วยความตื่นตระหนก ทว่าลินดากลับยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือชั้น นิ้วเรียวยาวกดตัดสายอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะกวาดสายตาคมกริบราวกับพญาเหยี่ยวไปยังร่างของบรรดาบอร์ดบริหารตระกูลเดิมที่กำลังหน้าซีดเผือดจนแทบไม่เหลือสีเลือด ภายในห้องประชุมใหญ่ที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเยาะหยัน บัดนี้กลับเงียบกริบราวกับป่าช้า แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวของลินดาและธันวา ผู้ชายที่ยืนโอบเอวบางของเธอไว้ด้วยความทะนุถนอมราวกับเธอคือไข่ในหิน—ไข่ในหินที่พร้อมจะระเบิดเป็นโกโก้ครั้นช์แหลกสลายพวกมันให้ไม่เหลือแม้แต่เศษซาก “เป็นไปไม่ได้...” เสียงของประธานอาวุโสแห่งตระกูลสั่นระรัว ริมฝีปากแห้งผากขยับพะงาบๆ ราวกับปลาขาดน้ำ เมื่อหน้าจอโปรเจกต์เตอร์กลางห้องประชุมถูกแฮกโดยระบบปริศนา เผยให้เห็นตัวเลขสินทรัพย์สุทธิที่พุ่งทะยานแซงหน้าบริษัทของพวกเขาไปไกลลิบลิ่ว ชนิดที่ต่อให้พวกมันเอาสมองมารวมกันร้อยชาติก็ไม่มีทางตามทัน ลินดาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและทรงพลัง เธอค่อยๆ ก้าวเท้าส้นสูงสีดำสนิทเดินเข้าไปใกล้โต๊ะประชุมไม้สักทองทีละก้าว เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง *‘ก๊อก... ก๊อก...’* ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังวาระสุดท้ายของพวกไร้สมอง “ตกใจอะไรกันคะ?” ลินดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าเยียบเย็นจนคนฟังต้องขนลุกซู่ “นี่เพิ่งเป็นแค่ ‘ชัยชนะยกแรก’ เท่านั้นเองนะคะ... พวกคุณยังไม่ได้เห็นตอนที่ฉันถอนทุนคืนจนพวกคุณต้องไปนั่งขอทานข้างถนนเลยด้วยซ้ำ” รินรดาที่นั่งตัวสั่นอยู่มุมห้อง ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มใสซื่อบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและริษยาจนแทบเสียทรง เธอจิกเล็บลงบนฝ่ามือจนเลือดซึม แต่กลับไม่กล้าแม้แต่จะสบตาคมกริบของลินดา เพราะในเวลานี้ อำนาจเงินในมือของลินดานั้นมีมากพอที่จะซื้อตระกูลของพวกเธอได้ทั้งโคตรโดยไม่ต้องกระพริบตาด้วยซ้ำ ธันวาปรายตามองกลุ่มคนที่เคยเหยียดหยามภรรยาของตนด้วยแววตาเหยียดหยาม เขายกมือขึ้นจัดปกเสื้อสูทราคาแพงให้ลินดาอย่างทะนุถนอม ก่อนจะกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ดังพอให้ทุกคนในห้องได้ยิน “ที่รักครับ... อยากให้ผมกว้านซื้อหุ้นที่เหลือของพวกมันเลยไหมครับ หรือจะปล่อยให้พวกมันดิ้นรนจนมุมเหมือนสุนัขจนตรอกดีล่ะ?” “ใจเย็นก่อนค่ะคุณสามี...” ลินดายิ้มหวานหยาดเยิ้มให้ธันวา ก่อนจะหันกลับมามองเหยื่อทั้งหลายด้วยสายตาราวกับนางพญา “ความสนุกมันเพิ่งเริ่มต้นต่างหากค่ะ ฉันอุตส่าห์ใจดีให้เวลาพวกคุณหายใจต่ออีกสักห้านาที... ใช้เวลาช่วงสุดท้ายนี้ให้คุ้มค่าก่อนที่หมายศาลและประกาศอายัดทรัพย์สินจะเดินทางมาถึงนะคะ” สิ้นคำพูดนั้น ลินดาก็ไม่รอให้ใครได้เอ่ยแก้ตัว เธอหมุนตัวกลับอย่างสง่างาม มือเรียวควงกุญแจรถซูเปอร์คาร์คันหรูที่เพิ่งถอนออกมาสดๆ ร้อนๆ ธันวาเดินเคียงข้างโอบเอวเธอไว้อย่างมั่นคง ท่ามกลางสายตานับร้อยที่มองตามด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง ทว่า... ในวินาทีที่ทั้งคู่กำลังจะก้าวพ้นประตูบานใหญ่เพื่อไปรับความสุขบนความพินาศของศัตรู โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของลินดาก็สั่นเตือนขึ้นมาอีกครั้ง หน้าจอแสดงผลหมายเลขโทรเข้าปริศนาที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ แต่กลับเป็นรหัสผ่านลับระดับสูงที่เชื่อมต่อกับ ‘บุคคลในอดีต’ ที่เธอคิดว่าชาตินี้ไม่มีวันจะได้ยินเสียงอีก ลินดาชะงักกึก ฝ่ามือที่กำลังจะผลักประตูลดลงช้าๆ หัวใจกระตุกวูบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน “มีอะไรหรือเปล่าครับที่รัก?” ธันวาเอ่ยถามด้วยความกังวล เมื่อเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปชั่วขณะของภรรยา ลินดากดรับสาย ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะมีเสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยเอ่ยลอดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ลมหายใจของเธอต้องสะดุด *(‘เกมที่เธอเล่นอยู่... สนุกดีนี่ ยัยตัวร้าย... แต่ถ้ารู้ว่าฉันกลับมาแล้ว เธอยังจะกล้าหัวเราะแบบนี้อยู่อีกไหม?’)* บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งในพริบตา รอยยิ้มมั่นใจเมื่อครู่เลือนหายไปจากใบหน้าของลินดา เหลือเพียงแววตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ! -------------------------------------------------------------- *ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมสะใจไปกับความฟินระดับพรีเมียมในตอนนี้ด้วยนะคะ!*