เส้นทางสู่ระดับประเทศ

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะกระจกนิรکاریราคาเจ็ดหลักดังสะท้อนก้องห้องประชุมใหญ่ของสมาคมอสังหาริมทรัพย์แห่งประเทศไทย รินรดาจงใจกดน้ำหนักมือลงบนสัญญาซื้อขายที่ดินแปลงทองคำย่านสุขุมวิท เพื่อส่งสัญญาณข่มขวัญผู้หญิงตรงหน้า รอยยิ้มหวานหยดย้อยที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดีถูกประดับไว้บนใบหน้า ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความสะใจและริษยาที่ปิดไม่มิด "เสียใจด้วยนะคะคุณลินดา ที่ดินแปลงหัวมุมถนนอโศก-สุขุมวิทตรงนั้น ทางกลุ่มทุนของเราเซ็นสัญญาจะซื้อจะขายเรียบร้อยแล้วค่ะ มูลค่าเจ็ดร้อยล้านบาท... เกรงว่าคนที่มีงบประมาณจำกัดอย่างคุณ คงทำได้แค่มองตาปริบๆ สินค้าเกรดไฮเอนด์แบบนี้ มันไม่ได้มีไว้สำหรับคนที่เพิ่งฟื้นตัวจากคดีฉ้อโกงหรอกนะคะ" เสียงฮือฮาจากบรรดานักลงทุนและผู้ทรงอิทธิพลในแวดวงอสังหาริมทรัพย์ดังระงมขึ้นทันที สายตานับสิบคู่มองตรงมาที่ลินดาด้วยความสมเพชเวทนาและดูแคลน บางคนถึงกับกระซิบกระซาบถึงข่าวฉาวในอดีตที่ตระกูลเก่าของเธอเคยถูกขับไล่ออกนอกสังคมเซเลบ ลินดายังคงนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม เปลือกตาแต่งแต้มด้วยอายแชโดว์สีทองประกายมุกกะพริบช้าๆ รอยยิ้มมุมปากของเธอบ่งบอกถึงความขบขัน มากกว่าความโกรธเกรี้ยว เธอยกถ้วยชาเซรามิกเนื้อดีขึ้นจิบเบาๆ ราวกับเสียงเห่าหอนของสุนัขข้างถนนพวกนั้นไม่มีค่าพอให้เธอต้องใส่ใจ "เจ็ดร้อยล้านบาท..." ลินดาทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลังจนห้องประชุมทั้งห้องเงียบกริบลงทันที "รินรดาคะ หนูยังจำไม่ได้หรือคะว่าตอนเด็กๆ เวลาหนูอยากได้ของเล่นราคาแพง หนูต้องไปอ้อนวอนขอให้ใครซื้อให้? การเอาเงินแค่เจ็ดร้อยล้านมาอวดเบ่งกลางวงสังคมไฮโซ มันไม่ได้ทำให้หนูดูรวยขึ้นหรอกนะคะ มันทำให้คนอื่นรู้ต่างหากว่า... เพดานบินของตระกูลหนูมันสั้นแค่ไหน" ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มของรินรดาบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความโกรธ "ปากดีไปเถอะค่ะ! ของจริงเขาดูกันที่ตัวเลขในบัญชี ไม่ใช่ลมปาก!" รินรดาตบโต๊ะเสียงดังลั่น ในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษของธันวาปรากฏขึ้นท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน นัยน์ตาคมกริบกวาดมองผู้คนที่จับจ้องมาก่อนจะก้าวเข้ามาหยุดยืนข้างเก้าอี้ของลินดา มือหนาวางลงบนพนักพิงเบาๆ ท่าทีแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน ธันวาไม่ได้เอ่ยคำพูดใดๆ ออกมาในทันที เขาดึงสมาร์ทโฟนรุ่นพิเศษหน้าจอพับได้ออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท ก่อนจะเลื่อนหน้าจอส่งให้ประธานกรรมการสมาคมอสังหาริมทรัพย์ดู "รบกวนตรวจสอบเอกสารชุดนี้ให้หน่อยครับ" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่ากดดันจนประธานสมาคมถึงกับเหงื่อตก เมื่อสายตาของประธานสมาคมกวาดผ่านตัวเลขบนหน้าจอ ดอลลาร์สหรัฐและบาทไทยสลับซับซ้อน ลมหายใจของชายวัยกลางคนก็สะดุดกึก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบถลนออกมาจากเบ้า "ทะ... ธะ... ธนาคารกลางอนุมัติวงเงินสินเชื่อพิเศษ... หนึ่งหมื่นล้านบาทถ้วน! สำหรับโครงการ 'The Imperial Sanctuary' อภิมหาโปรเจกต์อสังหาริมทรัพย์ระดับซูเปอร์ลักชัวรี... โอ้พระเจ้า!" ประธานสมาคมอุทานเสียงหลง มือที่ถือแท็บเล็ตสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ บรรยากาศในห้องประชุมนิ่งสนิทราวกับถูกแช่แข็ง ทุกสายตาหันขวับกลับมามองลินดาและธันวาเป็นตาเดียว รินรดาหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ สีเลือดบนใบหน้าหายวับไปจนหมดสิ้น เธอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ลินดาลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างระหงในชุดเดریسแบรนด์ดังระดับโลกเดินเข้าไปใกล้รินรดาที่กำลังตัวสั่นเทา เธอโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน "ที่ดินแปลงที่หนูเพิ่งเซ็นสัญญาไปเมื่อกี้... ฉันเพิ่งกว้านซื้อที่ดินรอบข้างทั้งหมดแปดแปลงรวดในราคาพรีเมียม และตอนนี้... ทางโครงการไฮเอนด์ของฉันกำลังจะสร้างทางเข้า-ออกหลักทับเส้นทางเดียวของหนูพอดีค่ะรินรดา หนูคิดว่า... โครงการเจ็ดร้อยล้านของหนู จะมีค่าเท่าไหร่ทันทีที่ประตูเข้า-ออกถูกปิดตายคะ?" รินรดาเบิกตากว้าง อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ความจริงอันโหดร้ายกระแทกเข้าหน้าอย่างจังจนเธอแทบยืนไม่อยู่ ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงลงจนทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นพรมต่อหน้าลินดา ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่มองมาด้วยความสมเพช ธันวาหยิบการ์ดสีดำขลิบทองอร่าม ยื่นให้เลขา个人的ส่วนตัวของลินดาก่อนจะเอ่ยเบาๆ แต่ดังก้องไปทั่วห้อง "รูดค่าใช้จ่ายทั้งหมดสำหรับโครงการนี้ด้วยบัตรใบนี้ได้เลยครับ... ไม่จำกัดวงเงิน" เสียงสัญญาณแจ้งเตือนจากเครื่องรูดบัตรอิเล็กทรอนิกส์เครื่องใหญ่กลางโต๊ะประชุมดังขึ้น *ติ๊ด!* ตามด้วยไฟสีเขียวสว่างวาบ เป็นอันยืนยันว่าธุรกรรมมูลค่าหมื่นล้านบาทผ่านฉลุยในเสี้ยววินาที รินรดาเงยหน้าขึ้นมองภาพตรงหน้าด้วยความสิ้นหวัง น้ำตาแห่งความอับอายไหลอาบแก้ม ขณะที่ลินดาก้มมองเธอนิ่งๆ ด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น ทว่า... ในจังหวะที่ทุกคนกำลังตะลึงงันกับความมหาศาลนั้น ประตูห้องประชุมอีกด้านหนึ่งกลับเปิดผางออก พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทและแว่นตากันแดดที่เดินตรงดิ่งเข้ามาหาลินดาโดยไม่สนใจการรักษาความปลอดภัยใดๆ ทั้งสิ้น บุคคลนั้นดึงแว่นตากันแดดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้ลมหายใจของลินดาต้องสะดุดกึก รอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้าของเธอหายวับไปในพริบตาเมื่อได้ยินประโยคแรกที่อีกฝ่ายเอ่ยออกมา "คุณหนูลินดาคะ... ในที่สุดดิฉันก็หาตัวคุณพบ... ตามคำสั่งเสียสุดท้ายของท่านประธานใหญ่... คุณคือทายาทผู้มีสิทธิ์ขาดเพียงคนเดียวใน 'กองทุนลับระดับโลก' ที่มีมูลค่ามากกว่าทรัพย์สินทั้งหมดในประเทศไทยรวมกันค่ะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางตบหน้าพวกอวดดีไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!