แขกคนสำคัญที่ไม่คาดฝัน

"เพล้ง!" เสียงแก้วคริスタルราคาแพงกระทบพื้นหินอ่อนจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เรียกสายตาทุกคู่ในงานกาล่าการกุศลสุดหรูให้หันมามองเป็นตาเดียว รินรดาแสร้งทำเป็นยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาคล้ายลูกกวางน้อยผู้บริสุทธิ์ ทว่ามุมปากที่กระตุกยิ้มเยาะเพียงเสี้ยววินาทีนั้น ไม่หลุดพ้นไปจากเรดาร์ความสังเกตของลินดาแม้แต่น้อย "อุ๊ย... ตายจริง ลินดาคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้น้องลินดาตกใจนะคะ ถึงแม้ว่าเสื้อผ้าชุดนี้... จะดูเก่าไปสักหน่อยสำหรับงานระดับนี้ก็เถอะค่ะ" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น่าสงสาร จนบรรดาไฮโซรอบข้างเริ่มส่งเสียงซุบซิบและมองมาที่ลินดาด้วยสายตาสมเพชและดูแคลน ลินดากลอกตาช้าๆ อย่างเหนื่อยหน่าย เธอไม่ได้ขยับตัวหนีเศษแก้วที่กระเด็นมาโดนปลายรองเท้าส้นสูงแม้แต่น้อย ร่างระหงในชุดราตรีสีดำสนิทขับผิวผ่องให้ออร่าความเย่อหยิ่งเปล่งประกายยิ่งกว่าเดิม ใบหน้าสวยเฉี่ยวนิ่งสงบราวกับกำลังชมละครลิงราคาถูก "เก่าเหรอคะ?" ลินดาเอ่ยทวนคำ เสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอดังขึ้นอย่างเย้ยหยัน "แปลกจังนะคะ ทั้งที่ชุดนี้สั่งตัดพิเศษจากมิลาน ราคาเจ็ดหลักถ้วน แต่ถ้าคุณรินรดาความจำสั้นจนจำไม่ได้ว่าดีไซเนอร์คนไหนเป็นคนออกแบบ... เดี๋ยวฉันจะส่งบิลย้อนหลังไปให้ช่วยจ่ายค่าซักแห้งดีไหมคะ เผื่อว่าเงินในบัญชีของคุณจะพอมีเหลือจ่ายเศษเงินแค่นี้" บรรยากาศในงานเงียบกริบลงทันที รินรดาหน้าซีดเผือด สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแต่ต้องกลั้นไว้เพื่อรักษาภาพลักษณ์ "นางเอกผู้แสนดี" ของตัวเอง การปะทะคารมแบบตาต่อตาฟันต่อฟันทำให้รินรดาคาดไม่ถึงว่าผู้หญิงที่เคยโง่เง่าคนนี้จะกลายร่างเป็นพญาเสือดาวที่พร้อมขย้ำได้ทุกเมื่อ ทว่า ก่อนที่สงครามประสาทจะได้ดำเนินไปมากกว่านั้น เสียงฮือฮาจากโถงทางเข้าด้านหน้าก็ดึงดูดความสนใจของทุกคนไปเสียก่อน บอดี้าร์ดในชุดสูทสากลสีดำสนิทหกคนเดินเรียงแถวเข้ามาอย่างเป็นระเบียบ แหวกทางให้ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในวงการเทคโนโลยีและเศรษฐกิจก้าวเข้ามา ออร่าความเยือกเย็น ทรงพลัง และสายตาคมกริบราวกับพญาอินทรีที่มองเหยื่อ ทำให้ทุกคนในงานถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง ธันวา... ประธานหนุ่มผู้กุมอาณาจักรเทคโนโลยีมูลค่าหลายแสนล้าน ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเข้าถึงยากที่สุด เย็นชาที่สุด และไม่เคยชายตาแลผู้หญิงคนไหนในแวดวงไฮโซเลยแม้แต่คนเดียว รินรดาตาเป็นประกายทันที เธอยืดอกขึ้น จัดเตรียมรอยยิ้มที่คิดว่าหวานหยดย้อยที่สุดเพื่อต้อนรับเขา เพราะข่าวลือบอกว่าธันวากำลังมองหาพาร์ทเนอร์ทางธุรกิจรายใหม่ และเธอ... รินรดาผู้เพียบพร้อมจะต้องเป็นคนๆ นั้น ทว่า ก้าวแรกของธันวาไม่ได้มุ่งตรงไปที่เวทีกลาง หรือเดินไปหาบรรดานักธุรกิจอาวุโสที่รอต้อนรับ เขากลับสาวเท้ายาวๆ ตรงดิ่งมายังมุมที่ลินดายืนอยู่! หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามส่งสายตาหวานเชื่อมไปให้ แต่ธันวากลับเดินผ่านเธอไปอย่างไร้เยื่อใย ราวกับเธอเป็นเพียงธาตุอากาศ ธันวาหยุดยืนห่างจากลินดาเพียงก้าวเดียว กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยแตะจมูก ร่างสูงก้มลงมองเศษแก้วที่แตกกระจายบนพื้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากลีบดอกไม้คู่สวยของลินดา มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่คาดเดาไม่ได้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ "ทำของเสียหายมูลค่ามหาศาลในงานของผมแบบนี้... คุณจะรับผิดชอบยังไงดีครับ คุณลินดา" เสียงทุ้มนุ่มน่าฟังเอ่ยขึ้น ทว่าแฝงความหยอกเย้าเอาไว้เต็มเปี่ยม ลินดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างแปลกใจ แต่สีหน้ายังคงความเย่อหยิ่งไว้ไม่เสื่อมคลาย เธอมองหน้าชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลอย่างไร้ความเกรงกลัว "ถ้าฉันจะบอกว่า แก้วใบนี้คุณภาพต่ำเกินกว่าจะรับน้ำหนักความสวยของฉันล่ะคะ คุณธันวาจะให้ฉันจ่ายค่าเสียหาย หรือจะให้ฉันเซ็นเช็คซื้อโรงงานผลิตแก้วนี้ไปเลยดีคะ?" สิ้นคำพูดนั้น เสียงสูดหายใจเข้าลึกๆ ของแขกในงานก็ดังขึ้นระงม รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจและอิจฉาริษยาจนแทบคลั่ง กล้าดียังไงถึงไปพูดจาท้าทายประธานธันวาแบบนั้น! ยัยบ้านั่นต้องโดนไล่ตะเพิดออกจากงานแน่ๆ! ทว่า... สิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงกลับเกิดขึ้น ธันวาไม่ได้โกรธ หรือแสดงสีหน้าเย็นชาใส่ เปล่าเลย... ชายหนุ่มกลับหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่อบอุ่นและกวนประสาทในเวลาเดียวกัน นัยน์ตาคมกริบพินิจพิเคราะห์ผู้หญิงตรงหน้าด้วยความสนใจใคร่รู้ที่ปิดไม่มิด "ซื้อโรงงานเลยงั้นเหรอครับ..." ธันวาโน้มใบหน้าลงมากระซิบใกล้ใบหูของลินดา จนคนตัวเล็กต้องเผลอกลั้นหายใจ "ดูเหมือนว่าผมจะประเมินคุณต่ำไปหน่อยนะ... คุณหนูลินดา ความกวนประสาทของคุณนี่มันน่าสนใจกว่าผลประกอบการไตรมาสนี้ของบริษัทผมเสียอีก" ลินดาเบี่ยงตัวออกเล็กน้อยเพื่อรักษาระยะห่าง แต่รอยยิ้มท้าทายยังคงประดับอยู่บนใบหน้า "ความสนใจของคุณไม่ได้มีไว้ขายหรอกนะคะ ยกเว้นเสียแต่ว่า... คุณจะมีข้อเสนอที่ดีพอ" ธันวาหรี่ตามองเธอนิ่ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากหนา ก่อนที่มือหนาจะควักกระเป๋าเสื้อสูท หยิบการ์ดสีดำขลิบทองอร่ามที่บ่งบอกถึงอภิสิทธิ์ไร้ขีดจำกัดออกมา แล้วยื่นไปตรงหน้าเธอช้าๆ "งั้นเรามาลองทำธุรกิจร่วมกันสักตั้งไหมล่ะครับ วงเงินในบัตรนี้... พร้อมให้คุณถล่มงานกาล่านี้ให้ราบคาบได้ตามใจชอบเลย" ชาเขียวแก้วร้ายขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมคอมเมนต์ให้กำลังใจกันมาโดยตลอดนะคะ!