ความรวยไม่รอใคร

“เพล้ง!” เสียงแก้วคริสตัลราคาแพงระยับร่วงกระทบพื้นหินอ่อนจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ไม่ต่างจากภาพลักษณ์ผู้ดีจอมปลอมของรินรดาในตอนนี้ ร่างระหงของนางเอกนิยายน้ำเน่าสั่นเทาจากความโกรธและหวาดกลัวจนแทบยืนไม่อยู่ เมื่อสัญลักษณ์ ‘X’ สีเลือดบนจอภาพยักษ์กลางงานประมูลการกุศลแห่งปี สะท้อนเข้าสู่ดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ไม่มีใครในงานกล้าส่งเสียงหายใจดังด้วยซ้ำ บรรยากาศหรูหราที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนาอันโอ้อวดเมื่อครู่ มลายหายไปในพริบตา ราวกับความตายกำลังย่างกรายเข้ามาเยือนทีละน้อย ลินดายืนไขว่ห้างอยู่บนระเบียงชั้นลอยวีไอพี รอยยิ้มมุมปากของเธองملดงามราวกับปีศาจสาวผู้ถือครองสิทธิ์ขาดแห่งนรกภูมิ แสงไฟนีออนจากจอภาพกระทบกับใบหน้าเรียวสวยที่เชิดขึ้นอย่างถือดี ปลายนิ้วเรียวเคาะเบาๆ บนแก้วแชมเปญทรงสูงอย่างใจเย็น ขณะที่สายตาดั่งพญาเหยี่ยวจับจ้องไปยังร่างของรินรดาที่กำลังยืนแข็งค้างอยู่เบื้องล่าง “คิดจะเหยียบย่ำฉันเพื่อสร้างบันไดให้ตัวเองขึ้นไปยืนจุดสูงสุดเหรอคะ รินรดา... น่าเสียดายจังนะยะ ที่บันไดกิ่งนั้นมันผุกร่อนจนรับน้ำหนักความโลภของเธอไม่ไหวเสียแล้ว” ลินดาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมบาดลึกถึงขั้วหัวใจ ทันใดนั้น เสียงฮือฮาก็ดังระเบิดขึ้นอีกระลอก เมื่อระบบรักษาความปลอดภัยของงานประมูลส่งสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความประกาศจากส่วนกลางที่ปรากฏขึ้นบนทุกจอภาพ [ระบบตรวจพบการทำธุรกรรมวงเงินสูงสุด: ‘Black Card’ ไร้ขีดจำกัดถูกเปิดใช้งาน] [เจ้าของบัญชี: คุณลินดา และคุณธันวา] รินรดาหันขวับมามองบนชั้นลอยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยาและไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง อดีตคุณหนูตกอับที่เธอเคยเหยียบย่ำและขับไล่ออกตระกูลอย่างไร้เยื่อใย บัดนี้กลับยืนอยู่เบื้องสูงพร้อมกับชายหนุ่มผู้กุมอำนาจทางเทคโนโลยีที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศอย่างธันวา “เป็นไปไม่ได้! ยัยนั่นมันตัวไร้ค่า! มันไม่มีทางมีเงินซื้อ ‘สร้อยคอราชินีรัตติกาล’ ชิ้นนั้นได้หรอก!” รินรดาแผדเสียงกรีดร้องออกมาอย่างหมดมาดนางเอกผู้แสนดี ปรปรักษ์รอบตัวเริ่มถอยร่นออกห่างจากเธอทีละก้าวด้วยความหวาดกลัวในความสติแตกนั้น ธันวาที่ยืนซ้อนหลังลินดาอยู่ โอบเอวบางไว้ด้วยสัมผัสอันมั่นคงและอบอุ่น ดวงคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดตามองฝูงชนเบื้องล่างด้วยแววตาสمเพช เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ใบหูของหญิงสาว กระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่แฝงความคลั่งไคล้อยู่ในที “ที่รักคะ... ของเล่นชิ้นโปรดของคุณดูเหมือนจะเริ่มดิ้นรนน่าสนุกแล้วนะ จะให้ผมกว้านซื้อหุ้นบริษัทของตระกูลเธอมาเผาทิ้งเล่นตอนนี้เลยไหมคะ หรือจะรอให้เธอกลานเป็นขอทานข้างถนนเสียก่อนดีล่ะ” ลินดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตราย เธอวางแก้วแชมเปญลงบนโต๊ะกระจกเสียงดัง ‘กริ๊ง’ ก่อนจะก้าวเดินช้าๆ ไปยังขอบระเบียง ทอดสายตามองลงไปยังหญิงสาวผู้กำลังดิ้นรนด้วยความสิ้นหวัง “อย่าใจร้อนสิคะธันวา การทำลายความหวังของคนที่คิดว่าตัวเองเหนือกว่าทีละนิด มันสะใจกว่าการตัดหัวเขารวดเดียวจบตั้งเยอะไม่ใช่เหรอคะ” ลินดาปรายตามองไปยังพิธีกรบนเวทีที่กำลังเหงื่อตกในมือถือไมโครโฟนสั่นเทา เธอเอ่ยเสียงใสผ่านไมโครโฟนไร้สายที่เชื่อมต่อกับระบบเสียงทั่วทั้งงาน น้ำเสียงทรงอำนาจก้องกังวานไปทั่วฮอลล์จนทุกคนต้องสงบปากสงบคำ “ฉันขอเสนอราคาประมูลสร้อยคอเส้นนั้น... สิบล้านเหรียญดอลลาร์ค่ะ และถ้ายังไม่พอ... ฉันยินดีเพิ่มให้อีกสิบเท่าสำหรับเศษเงินทอน” ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงสูดหายใจเฮือกใหญ่จะดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งห้อง ฮือ... สิบล้านดอลลาร์! นั่นมันมูลค่าเทียบเท่ากับบริษัทขนาดกลางทั้งบริษัทเลยนะ! ลินดาบ้าไปแล้วหรือไร หรือเธอร่ำรวยจนแทบจะซื้อประเทศนี้ได้ทั้งประเทศกันแน่? รินรดาล้มพับลงไปกองกับพื้นอย่างไร้ศักดิ์ศรี มือเรียวที่เคยสวมแหวนเพชรราคาแพงจิกทึ้งลงบนพรมราคาแพง น้ำตาแห่งความคับแค้นไหลพรากอาบสองแก้ม เมื่อรู้ตัวแล้วว่าเธอกำลังเล่นอยู่กับปีศาจสวมรอยนางฟ้า ที่ไม่เพียงแต่ฉลาดเป็นกรด แต่ยังพกเงินสดมาตบหน้าเธอจนชาไปทั้งแถบ ลินดาก้าวลงมาจากชั้นลอยช้าๆ ท่วงท่าการเดินสง่างามราวกับราชินีผู้เสด็จมารับบรรณาการ ฝูงชนต่างพากันแหวกทางให้เธอและธันวาเดินผ่านโดยอัตโนมัติ ไม่มีใครกล้าสบตา ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง เมื่อลินดาเดินมาหยุดยืนตรงหน้าของรินรดาที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น เธอโน้มตัวลงเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง “จำไว้นะคะรินรดา... ของบางอย่าง ต่อให้เธอพยายามตะเกียกตะกายไขว่คว้าแค่ไหน ถ้าไม่ใช่ของเธอก็ไม่มีวันได้ครอบครอง... เหมือนกับความรวย และความสุขบนหยาดเหงื่อของฉันยังไงล่ะคะ” รินรดากัดริมฝีปากจนเลือดซึม เงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาอาฆาตมาดร้าย “แก... นังสารเลว แกไปเอาเงินมหาศาลนี่มาจากไหน! แกมันก็แค่ผู้หญิงที่ถูกเขี่ยทิ้ง!” ลินดายิ้มเยาะให้กับความโง่เขลาที่ไม่ยอมรับความจริงของอีกฝ่าย เธอปัดเศษฝุ่นที่มองไม่เห็นออกจากเสื้อสูทหรูหรา ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำลายสติส่วนสุดท้ายของรินรดาให้พังทลายลงในพริบตา “ก็มาจากความโง่เง่าของพวกคุณที่ยกสมบัติครึ่งหนึ่งให้ฉันตอนไล่ฉันออกยังไงล่ะคะ... อ้อ ลืมบอกไป ตอนนี้บริษัทที่คุณพ่อคุณรักนักรักหนากำลังจะล้มละลาย เพราะฉันเพิ่งซื้อหนี้ทั้งหมดของพวกเขาไว้ในราคา ‘หนึ่งบาท’ ถ้วนค่ะ” ร่างของรินรดากระตุกเกร็ง ดวงตาเบิกโพลงค้างราวกับคนใกล้ตาย ลินดาหันหลังกลับอย่างไม่ใยดี ควงกุญแจรถซูเปอร์คาร์รุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นในมือเล่นอย่างสบายอารมณ์ โดยมีธันวายืนยิ้มภูมิใจเคียงข้างไม่ห่าง ทว่า... ท่ามกลางความโกลาหลนั้น เสียงปรบมือช้าๆ และน่าขนลุกก็ดังขึ้นมาจากมุมมืดด้านหลังประตูทางออกฉุกเฉิน “เก่งมาก... หลานสาวของฉัน เธอเติบโตขึ้นจนจำแทบไม่ได้เลยนะ” เสียงแหบพร่าอันคุ้นเคยที่ลินดาคิดว่าชาตินี้ไม่มีวันอยากได้ยินอีกดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของชายแก่ในชุดสูทสีดำสนิทผู้สวมแหวนประจำตระกูลที่เธอสาบานว่าจะเหยียบย่ำให้จมดิน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางตบหน้าพวกตัวร้ายไปพร้อมกับความรวยระดับล้นฟ้าของลินดานะคะ!