หน้ากากที่เริ่มร้าว

เสียงปรบมือระรัวในห้องจัดเลี้ยงหรูหราใจกลางเมืองดังขึ้น พร้อมกับสายตานับร้อยที่พุ่งเป้ามายังจุดเดียวกัน รินรดาในชุดราตรีผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ราวกับนางฟ้าจำแลงกำลังยืนอยู่หน้าไมโครโฟน ใบหน้าหวานหยดนั้นประดับด้วยรอยยิ้มแสนเศร้าและหยาดน้ำตาคลอเบ้า ซึ่งเป็นคอมโบเซ็ตเรียกคะแนนความน่าสงสารที่เธอฝึกฝนมาเป็นอย่างดีจากบรรดานิยายน้ำเน่า "รินแค่อยากจะออกมาพูดความจริง... ในฐานะเพื่อนสนิทที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกับลินดาค่ะ" น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยถูกส่งผ่านลำโพงทรงพลัง ดึงดูดความสนใจจากแขกเหรื่อไฮโซในงานให้เงียบกริบ "รินเสียใจจริงๆ ที่เห็นลินดาหลงระเริงไปกับเงินทอง จนถึงขั้น... ไปหยิบยืมเงินกองทุนการกุศลของมูลนิธิเด็กกำพร้ามาใช้ส่วนตัว รินพยายามเตือนแล้ว แต่ลินดาไม่ฟังแถมยังขู่จะฟ้องรินด้วยค่ะ" เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นทันทีราวกับผึ้งแตกรัง บรรดาสังคมชั้นสูงเริ่มกระซิบกระซาบ สายตาที่มองมาทางลินดาเปลี่ยนจากความชื่นชมในความสวยเฉี่ยวเมื่อครู่ เป็นความรังเกียจเดียดฉันท์และสมเพชเวทนา ลินดากลั้วหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบจนคนใกล้เคียงถึงกับสันหลังวาบ เธอไม่ได้รีบร้อนแก้ตัว หรือแสดงท่าทีตื่นตระหนกอย่างที่รินรดาคาดหวัง มือเรียวบางภายใต้ถุงมือลูกไม้สีดำค่อยๆ ยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบรสชาติเย็นเฉียบอย่างใจเย็น สายตาคู่คมกริบกวาดมองใบหน้าตื่นตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากผู้ถูกกระทำของรินรดา ช่างเป็นการแสดงที่น่าขันเสียจริง... นึกว่านางเอกผู้แสนดี แต"แท้จริงก็แค่นักแสดงเกรดต่ำที่จำบทมาจากละครหลังข่าวเท่านั้นนะคะ "พูดจบหรือยังคะ รินรดา" ลินดาก้าวเท้าช้าๆ ออกมาจากเงามืดของเสาหินอ่อน ท่าทางการเดินราชาศัพท์อันสง่างามและเปี่ยมด้วยอำนาจทำให้ผู้คนรอบข้างต้องถอยร่นโดยอัตโนมัติ รัศมีบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวเธอกดดันให้ห้องจัดเลี้ยงทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง รินริดาหน้าถอดสีไปวูบหนึ่ง แต่ก็รีบปรับสีหน้าให้กลับมาน่าสงสารดังเดิม "ลินดา... รินรู้ว่าเธอกำลังโกรธ แต่ความจริงก็คือความจริงนะคะ หลักฐานทางบัญชีมันฟ้องอยู่" "หลักฐานเหรอคะ?" ลินดายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้รินรคารู้สึกหนาวเยือกไปถึงไขสันหลัง นิ้วเรียวกดหน้าจอแท็บเล็ตหรูในมือ ส่งสัญญาณบางอย่างไปยังจอภาพยักษ์กลางห้องประชุมทันที พรึบ! ภาพบนจอแอลอีดีขนาดใหญ่ที่เคยฉายภาพหน้าหวานๆ ของรินรดา กลับถูกแทนที่ด้วยเอกสารทางกฎหมายและเส้นทางการเงินดิจิทัลที่มีตราประทับรับรองอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ตัวเลขจำนวนเงินมหาศาลถูกไฮไลต์ด้วยสีแดงฉาน พร้อมชื่อบัญชีผู้รับปลายทางที่ชัดเจนแจ่มแจ้ง "บัญชีธนาคารต่างประเทศที่มียอดเงินโอนเข้าออกอย่างไร้ที่มาที่ไป... ยอดเงินบริจาคของมูลนิธิเด็กกำพร้าสามล้านบาท ถูกโอนเข้าบัญชีส่วนตัวของ 'คุณรินรดา เดชบดินทร์' เมื่อวันที่สิบห้าเดือนก่อน และตามด้วยการซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมรุ่นLimited Edition สองใบ รวมถึงคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองอีกหนึ่งห้องในสัปดาห์ถัดมา" เสียงหวานใสแต่เฉียบคมราคมมีดโกนของลินดาดังชัดเจนทุกถ้อยคำ เธอเดินเข้าไปหยุดยืนตรงหน้ารินรดา ระยะห่างเพียงแค่ก้าวเดียว แต่มันกลับกว้างใหญ่ไพศาลราวฟ้ากับเหว "อุ๊ย ตายจริง..." ลินดาแสร้งยกมือปิดปากด้วยความตกใจ ทั้งที่แววตากลับพกพาความสะใจแบบเต็มพิกัด "เงินบริจาคของเด็กๆ กลายมาเป็นค่าผ่อนกระเป๋าให้เธอหิ้วมาอวดฉันในงานนี้เองหรอคะ? ช่างเป็นจิตใจที่งดงามและเสียสละเสียจริง... เสียสละเงินคนอื่นเข้ากระเป๋าตัวเองนี่แหละค่ะ" ใบของรินรดาซีดเผือดไร้สีเลือด หยาดน้ำตาที่เคยเรียกคะแนนความน่าสงสารตอนนี้กลายเป็นเหงื่อกาฬที่ผุดพรายเต็มกรอบหน้า เธออ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ สมองตื้อตันจนคิดคำแก้ตัวไม่ออก เมื่อหลักฐานมัดตัวแน่นหนาจนดิ้นไม่หลุด สายตาของแขกเหรื่อรอบงานที่เคยพุ่งเป้ามาที่ลินดา กลับแปรเปลี่ยนเป็นความดูถูกเหยียดหยามและเสียงซุบซิบสาปแช่งที่พุ่งเข้าใส่รินรดาราวกับลูกศรนับร้อยดอก "นี่มัน... หมายความว่ายังไงรินรดา!" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาสมทบ ธันวา ประธานอาณาจักรเทคโนโลยีผู้ทรงอิทธิพล ปรากฏตัวขึ้นพร้อมรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก เขายกมือโอบไหล่บางของลินดาไว้อย่างปกป้อง สายตาที่มองรินรดานั้นเย็นชาไร้ความปรานีราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่ง รินรดาล้มพับลงไปกองกับพื้นอย่างไร้ศักดิ์ศรี มือไม้สั่นเทาพยายามควชายกระโปรงของธันวา แต่กลับถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยด้วยการก้าวถอยหลังอย่างรังเกียจ "อย่าเอาสกปรกมาโดนตัวภรรยาผมครับ" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทรงพลังจนรินรดาตัวสั่นสะท้าน เธอรู้ดีว่าอนาคตในสังคมไฮโซของเธอได้พังทลายลงในพริบตาเดียวแล้ว ด้วยฝีมือของผู้หญิงที่เธอเคยเหยียบย่ำ ลินดาก้มมองศัตรูตัวฉกาจที่กำลังคุกเข่าร้องไห้โฮด้วยความสมเพช เธอแค่นเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหมุนตัวเตรียมเดินออกจากห้องจัดเลี้ยง ท่ามกลางความตื่นตะลึงของทุกคนในงาน แต่ทว่า... ในวินาทีที่เธอก้าวเท้าไปได้เพียงสองก้าว เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าคลัตช์หรูของเธอก็สั่นครืดขึ้นมา หน้าจอแสดงยอดเงินคงเหลือในบัญชีดำระดับอัลตร้าลิมิเต็ดที่เพิ่งถูกโอนเข้ามาเพิ่มเติมจากระบบปริศนา พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ... *“ยินดีด้วยค่ะคุณลินดา ภารกิจตบหน้าตัวร้ายสำเร็จลุล่วง ระบบได้ทำการโอนกรรมสิทธิ์หุ้นทั้งหมดของตระกูลเดชบดินทร์เข้าสู่บัญชีของคุณเรียบร้อยแล้ว และตอนนี้... มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญกำลังเดินทางมาถึงลานจอดรถเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวบนดาดฟ้าแล้วค่ะ”* ลินดาชะงักฝีเท้าลงทันที ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ เมื่อประตูลิฟต์แก้วส่วนตัวที่เชื่อมตรงจากดาดฟ้าเปิดผางออก เสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนที่ทุกคนในเมืองหลวงต่างเกรงกลัวกำลังก้าวพ้นขอบประตูลงมา พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่ทำให้หัวใจของลินดาเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางตบหน้าพวกตัวร้ายไปพร้อมกับความรวยระดับล้นฟ้าของลินดานะคะ!