สงครามบนโซเชียล

“คุณคิดว่าการยัดเยียดข่าวเท็จใส่หัวคนทั้งประเทศ จะทำให้คุณดูสูงส่งขึ้นงั้นหรือคะ คุณลุง” เสียงของลินดาดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมห้องจัดเลี้ยงระดับหรู ใบหน้าของหญิงสาวเรียบเฉย ทว่าดวงตาคมกริบดุจมีดโกนนั้นจ้องมองชายสูงวัยบนเวทีไม่วางตา เขาคือ 'ท่านประธานสมชาย' ผู้ที่เคยสะบัดปากกาเนรเทศเธอเหมือนเศษขยะในชาติก่อน และตอนนี้เขากำลังยืนประกาศโครงการการกุศลบังหน้า เพื่อกลบข่าวอื้อฉาวเรื่องการฟอกเงินที่เขากำลังทำอยู่ สมชายชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน “พูดจาเพ้อเจ้ออะไรของคุณ คุณหนูตกอับ แขกเหรื่อในงานนี้ล้วนเป็นผู้ทรงเกียรติ อย่ามาทำตัวเป็นนางร้ายไร้การศึกษาที่นี่เลย” เสียงฮือฮาดังขึ้นจากรอบทิศทาง มือถือทุกเครื่องต่างบันทึกภาพเหตุการณ์นี้ไว้ แต่ลินดาไม่ได้สะทกสะท้าน เธอหยิบสมาร์ทโฟนรุ่นสั่งทำพิเศษขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวสัมผัสหน้าจอเพียงไม่กี่ครั้ง “เกียรติเหรอคะ? งั้นลองดูหน้าจอมือถือของทุกคนดูนะคะ ว่า 'ความจริง' ที่ฉันซื้อมาในราคาสามล้านดอลลาร์ในห้านาทีที่ผ่านมา มันน่าสนใจกว่าโครงการการกุศลจอมปลอมของคุณแค่ไหน” ทันใดนั้น หน้าจอยักษ์บนเวทีที่เคยแสดงภาพกราฟิกโครงการสวยหรูก็ดับวูบลง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยเอกสารเส้นทางการเงินและคลิปเสียงการเจรจาธุรกิจผิดกฎหมายของสมชายที่ชัดเจนในทุกรายละเอียด โซเชียลมีเดียทุกแพลตฟอร์มพร้อมใจกันลุกเป็นไฟ แฮชแท็กชื่อสมชายพุ่งทะยานขึ้นอันดับหนึ่งภายในเวลาเพียงสามสิบวินาทีด้วยพลังของ 'งบโฆษณาแบบก้าวกระโดด' ที่ลินดาทุ่มลงไป “นี่มันอะไรกัน! ใครสั่งให้เปิด! ปิดมันเดี๋ยวนี้!” สมชายหน้าถอดสี รีบกุลีกุจอลงจากเวที แต่ทว่า... พนักงานรักษาความปลอดภัยที่เคยเป็นลูกน้องเขากลับถอยห่าง เพราะได้รับข้อเสนอที่หอมหวานกว่าจาก 'ประธานอาณาจักรเทคโนโลยี' ผู้ที่ยืนกอดอกยิ้มบางๆ อยู่มุมมืดของงาน “ไงครับคุณลุง” ธันวาก้าวออกมาจากเงามืด รอยยิ้มของเขาดูสุภาพ ทว่าดวงตากลับเย็นเยียบ “พอดีว่าระบบโฆษณาของผมมันตรวจพบ ‘ขยะ’ ในโลกออนไลน์ เลยจัดโปรโมชันล้างบางให้ฟรีๆ น่ะครับ ถือว่าเป็นการต้อนรับการกลับมาของภรรยาผม” ลินดาเดินเข้าไปใกล้สมชายที่ตัวสั่นเทา เธอขยับเข้าไปกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่บาดลึก “ในชาติที่แล้ว คุณทิ้งฉันไว้กลางกองเพลิงเพื่อรักษาชื่อเสียงตระกูล... แต่ในชาตินี้ ฉันจะทำให้คุณเห็นว่า การตกนรกทั้งเป็นในขณะที่ยังมีลมหายใจมันเป็นอย่างไร” “แก... แกมันปีศาจ!” สมชายคำรามเสียงหลง “ปีศาจก็แค่ชื่อเรียกของคนที่ ‘รวยเกินกว่าจะยอมก้มหัวให้คนเลว’ เท่านั้นแหละค่ะ” ลินดาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะกดปุ่มส่งคำสั่งสุดท้ายผ่านระบบในมือถือ เพียงพริบตาเดียว ข่าวการอายัดทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลสมชายก็เด้งขึ้นบนฟีดข่าวทั่วโลก ธนาคารทุกแห่งปฏิเสธการทำธุรกรรม บัตรเครดิตทุกใบถูกอายัด การตบหน้าครั้งนี้ไม่ใช่แค่การตบที่ใบหน้า แต่มันคือการถอนรากถอนโคนศักดิ์ศรีของเขาให้แหลกคามือ! ทว่า ท่ามกลางความสะใจนั้นเอง ประตูห้องโถงใหญ่ก็ถูกเปิดออกผาง! รินรดาเดินเข้ามาด้วยชุดราตรีสีขาวบริสุทธิ์ราวกับนางฟ้าที่ลงมาโปรดสัตว์ เธอไม่ได้มาคนเดียว แต่ข้างกายคือชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบทางการทหารที่ดูทรงอำนาจยิ่งกว่าใครที่อยู่ในห้องนี้ ลินดาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของคนผู้นั้นชัดๆ เขาคืออดีตผู้ดูแลตระกูลลับที่เคยจงรักภักดีต่อพ่อของเธออย่างที่สุด แต่ทำไมวันนี้ถึงมากับรินรดา? “หยุดการกระทำป่าเถื่อนของคุณได้แล้ว ลินดา” รินรดาเอ่ยเสียงใสราวกับระฆังแก้ว แต่นัยน์ตากลับเต็มไปด้วยความอำมหิต “เพราะคนที่คุณกำลังเหยียบย่ำ... คือผู้ที่กุมความลับเรื่องที่แท้จริงของการ ‘เกิดใหม่’ ของคุณอยู่ ถ้าคุณไม่อยากให้เรื่องนี้หลุดไปถึงหูของคนทั้งโลก ก็จงคุกเข่าลงต่อหน้าเขาสะดีๆ” ลินดากำหมัดแน่น ธันวาที่ยืนอยู่ข้างๆ สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ จึงคว้ามือเธอไว้แน่น แต่ก่อนที่ลินดาจะตัดสินใจทำอะไรต่อ ชายในชุดทหารคนนั้นก็ยื่นเอกสารแผ่นหนึ่งมาให้เธอ ซึ่งเป็นตราประทับของตระกูลที่สาบสูญไปแล้ว... ตราประทับที่บ่งบอกว่า ตัวตนของลินดาในร่างนี้ อาจจะไม่ใช่คนของตระกูลนี้มาตั้งแต่ต้น! ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ลินดามองเอกสารในมือนิ่ง ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองรินรดาด้วยรอยยิ้มที่ทำให้คนทั้งงานต้องหยุดหายใจ “คุณมั่นใจแล้วใช่ไหมคะ ว่าจะเอาเรื่องนี้มาเล่นกับฉัน?” ชาเขียวแก้วร้ายขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นนี้มาจนถึงบรรทัดสุดท้ายนะคะ!