คว้าชัยชนะอันงดงาม

“เจ้ากล้าดียังไงถึงมาปรากฏตัวที่นี่ ท่านองค์ชายรอง?” น้ำเสียงของลู่ชิงฮวาเรียบสนิท ทว่ากลับกรีดลึกราวกับคมมีดที่เคลือบด้วยยาพิษ นางไม่ได้แม้แต่จะหันไปมองร่างสูงโปร่งของอดีตคู่หมั้นที่เพิ่งก้าวเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลัง แต่สายตาของนางยังคงจับจ้องอยู่ที่กระทะเหล็กใบยักษ์ตรงหน้า ซึ่งกำลังส่งเสียง ‘ฉ่า’ เร้าอารมณ์ ขณะที่เปลวไฟโชนแสงจากเตาฟืนเต้นระบำอยู่ในดวงตาที่วาวโรจน์ของนาง หลี่เฉิงหยวนที่ยืนอยู่อีกฝั่งของซุ้มครัวขยับกายเพียงเล็กน้อย ทว่ารัศมีสังหารที่กดดันจนอากาศรอบข้างดูจะหนักอึ้งขึ้นมาทันตาเห็น มือหนาของเขาแตะอยู่ที่ด้ามกระบี่ข้างเอวโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องมององค์ชายรองราวกับจะฉีกร่างอีกฝ่ายออกเป็นชิ้นๆ หากมีการขยับตัวที่สุ่มเสี่ยงเพียงนิด “ชิงฮวา... เจ้าเปลี่ยนไปมากนะ” เฉินโม่เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มที่พยายามสร้างความคุ้นเคย ทว่าดวงตาของเขากลับเหลือบมองเมนูอาหารบนโต๊ะที่นางกำลังเตรียมการด้วยความละโมบ “ข้าแค่มาดูว่า ‘ว่าที่แชมป์’ ของงานเทศกาลอาหารหลวงปีนี้ กำลังทำอะไรให้ข้าประทับใจบ้าง” “ประทับใจหรือคะ?” ลู่ชิงฮวาแค่นหัวเราะในลำคอ นางสะบัดตะหลิวอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นหอมฉุนกึกของเครื่องเทศลึกลับจากมิติลับของนางฟุ้งกระจายออกมาจนคนรอบข้างต้องสูดลมหายใจเข้าลึก “ข้าคิดว่าท่านควรเอาเวลาไปใส่ใจกับเหล่านางสนมที่แย่งชิงความโปรดปรานในวังหลวงมากกว่าจะมาที่ซุ้มอาหารต่ำต้อยของข้า อีกอย่าง... สิ่งที่ข้าปรุงอยู่ตอนนี้ ไม่ใช่สิ่งที่คนมักมากอย่างท่านจะคู่ควรได้รับประทานหรอกค่ะ” ฉับพลันนั้น ลู่ชิงฮวาหยิบขวดกระเบื้องสีหม่นออกมาจากชายแขนเสื้อ—ภายในนั้นคือ ‘น้ำมันหมูเห็ดทรัฟเฟิลสีทอง’ ที่นางเพาะพันธุ์ขึ้นจากมิติลับ กลิ่นหอมล้ำลึกที่ไม่มีอยู่บนโลกใบนี้พวยพุ่งออกมาทันทีที่นางหยดมันลงในกระทะ เสียงซู่ซ่าของน้ำมันกระทบผักป่าสีมรกตทำให้ลานแข่งขันเงียบกริบลงถนัดตา กรรมการและผู้เข้าแข่งขันคนอื่นต่างชะงักงัน กลิ่นหอมนี้สะกดจิตใจผู้คนจนลืมเลือนความขัดแย้งตรงหน้าไปชั่วขณะ “สามีคะ” ลู่ชิงฮวาเรียกขานโดยไม่หันไปมอง “ช่วยจัดการแขกที่ไม่ได้รับเชิญนี่ที ข้าไม่ชอบให้กลิ่นเหม็นเน่าของความทะเยอทะยานมาทำลายรสชาติอาหารของข้าค่ะ” หลี่เฉิงหยวนก้าวออกมาข้างหน้าเพียงก้าวเดียว แรงกดดันมหาศาลจากร่างกายที่ผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วนก็บีบให้องค์ชายรองต้องถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนมุมปากของนายทหารหนุ่ม “ท่านองค์ชาย... ทางเดินกลับวังไปทางนั้น หากท่านยังขวางหูขวางตาภรรยาข้า ข้าเกรงว่าแม้แต่รัชทายาทก็อาจจะคุ้มครองท่านไม่ได้” เฉินโม่ขบกรามแน่น ความอับอายแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้า เขาปรายตามองลู่ชิงฮวาที่กำลังตักอาหารใส่จานกระเบื้องเคลือบด้วยท่าทีสง่างามราวกับราชินี ก่อนจะสะบัดชายเสื้อเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงไอสังหารที่ยังคงอบอวลอยู่จางๆ ลู่ชิงฮวาไม่สนใจอดีตคู่หมั้นอีกต่อไป นางบรรจงวาง ‘ไก่ตุ๋นโสมหิมะและผักสมุนไพรทิพย์’ ลงบนโต๊ะตัดสิน รสสัมผัสที่นุ่มละมุนลิ้น ผสานกับกลิ่นหอมที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณความหิวโหยของกรรมการทุกคน จนเมื่อคำแรกผ่านลำคอของหัวหน้ากรรมการไป ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นทันที “นี่มัน... รสชาติสวรรค์บันดาลชัดๆ!” เสียงประกาศชัยชนะดังก้องไปทั่วลานประลอง ชื่อของ ‘ลู่ชิงฮวา’ ถูกจารึกไว้ในฐานะแชมป์ประจำปี เสียงปรบมือเกรียวกราวและเสียงร้องเรียกหาอาหารจากร้านของนางดังระงม อาเป่าที่ยืนยิ้มแป้นอยู่ข้างๆ รีบจัดการจดบันทึกยอดสั่งซื้อที่ไหลเข้ามาไม่ขาดสายราวกับเขื่อนแตก ทว่าในความสำเร็จนั้น ลู่ชิงฮวากลับรู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติ นางกวาดสายตามองไปรอบๆ จนกระทั่งสบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งในเงามืดของอัฒจันทร์ฝั่งตะวันออก—เป็นดวงตาที่เย็นชาและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด นางรีบหันไปกระซิบกับหลี่เฉิงหยวน “เฉิงหยวน... คืนนี้พวกเราอาจจะไม่ได้นอนพักผ่อนอย่างที่คิดแล้วล่ะค่ะ” “เกิดอะไรขึ้นหรือ?” หลี่เฉิงหยวนถามพลางคว้ามือภรรยามากุมไว้แน่น ความอบอุ่นจากมือหนาส่งผ่านถึงนาง “มีคนส่งสารลับมาให้ข้า ในจานอาหารที่ข้าเพิ่งทำเสร็จ...” ลู่ชิงฮวายกแผ่นกระดาษม้วนเล็กที่ติดมากับฐานจานอาหารขึ้นมาให้เขาดู แสงไฟจากคบเพลิงส่องกระทบตัวอักษรบนนั้นจนชัดเจน *‘ข้าพบที่ซ่อนของสมบัติที่ท่านตามหาแล้ว... จงมาพบข้าที่หอคอยร้างหลังร้านอาหารในคืนนี้ หากไม่อยากให้ความลับเรื่องมิติลับของเจ้าถูกเปิดโปง!’* ดวงตาของลู่ชิงฮวาหรี่ลง ความเย็นเยียบแล่นเข้าสู่หัวใจ นางไม่เพียงแต่คว้าชัยชนะได้สำเร็จ แต่ดูเหมือนว่าชัยชนะครั้งนี้จะกลายเป็นเหยื่อล่อให้ศัตรูที่ซ่อนตัวอยู่เงยหน้าขึ้นมาเผชิญหน้ากับนางเสียแล้ว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความสำเร็จที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อและเล่ห์เหลี่ยมของข้านะคะ หวังว่าตอนหน้าพวกคุณจะยังอยู่เคียงข้างดัชเชสโพดำคนนี้ค่ะ