การแข่งขันทำอาหารประจำเมือง

"หากฝีมือการทำอาหารของตระกูลลู่เป็นได้เพียงแค่เศษเนื้อติดเขียง เจ้าของภัตตาคารหรูอย่างพวกเจ้า คงต้องเอาปี๊บคลุมหัวเดินออกจากลานประลองแล้วกระมัง?" ซูเฉิงฮุ่ย หัวหน้าพ่อครัวมือหนึ่งแห่งภัตตาคารจินหลิง หัวเราะเสียงดังลั่นจนหนวดแพะบนริมฝีปากกระตุกไหว เขากวาดสายตามองวัตถุดิบตรงหน้าด้วยแววตารังเกียจเดียดฉันท์ ก่อนจะจงใจเตะตะกร้าไม้ไผ่ที่บรรจุเห็ดหอมป่าของลู่ชิงฮวาจนกลิ้งหลุดมือไปชนกับขาโต๊ะ บรรยากาศรอบลานแข่งขันทำอาหารประจำเมืองอื้ออึงไปด้วยเสียงซุบซิบนินทาของชาวเมืองและเหล่าพ่อค้าคหบดีที่มารุมล้อมดูเหตุการณ์ ผู้คนต่างรู้ดีว่าการแข่งขันประจำปีนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของรสชาติ แต่มันคือสนามรบทางการค้าที่เดิมพันด้วยชื่อเสียงและสิทธิ์ในการผูกขาดวัตถุดิบเกรดพรีเมียมทั่วทั้งภูมิภาค ลู่ชิงฮวา ไม่ได้แสดงอาการโกรธเกรี้ยวหรือตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางเพียงแค่ก้มลงมองเห็ดหอมป่าที่กลิ้งออกมาจากตะกร้า ก่อนจะค่อยๆ ย่อกายลงหยิบมันขึ้นมาปัดฝุ่นออกอย่างเบามือ ท่าทางเยือกเย็นและรอยยิ้มมุมปากของนางทำให้ซูเฉิงฮุ่ยชะงักไปชั่วขณะ "เห็ดหอมป่าจากยอดเขาอวิ๋นหลิง ที่เก็บเกี่ยวในช่วงเวลาที่น้ำค้างยังไม่ระเหย... พ่อครัวซูตาถึงเพียงนี้ ไฉนจึงมองไม่อออกเล่าเจ้าคะว่าของสิ่งนี้ ต่อให้เอาทองคำมากองแลกก็ยังประเมินค่าไม่ได้ หรือเป็นเพราะสายตาของท่านฝ้าฟางไปตามสังขารเสียแล้ว?" เสียงหวานใสแต่เฉียบคมราายกับใบมีดอาบยาพิษตอกกลับทันควัน เรียกเสียงฮือฮาจากฝูงชนได้ทันที อาเป่าที่ยืนถือกระทะเหล็กอยู่ข้างหลังแอบชูนิ้วโป้งให้เจ้านายสาวด้วยความสะใจ "ปากดีนักนะนังตัวดี! คอยดูเถอะว่ากรรมการจะตัดสินอย่างไร เมื่อถึงเวลาที่อาหารของเจ้าไม่มีแม้แต่กลิ่นหอมที่จะเรียกน้ำย่อยได้!" ซูเฉิงฮุ่ยกัดฟันกรวด สะบัดแขนเสื้อหันไปจัดการกับปลาหลี่ว์นึ่งซีอิ๊วสูตรลับของตนเอง ลู่ชิงฮวาหาได้ใส่ใจสุนัขที่เห่าหอนไม่ นางหันกลับมาสนใจโต๊ะเตรียมอาหารของตนเอง ดวงตากลมโตเป็นประกายเจิดจ้าเมื่อจิตใจเชื่อมโยงกับ "มิติลับ" ในห้วงความคิด ชั่วพริบตานั้น เมล็ดพริกไทยเสฉวนเกรดทิพย์และรากโสมร้อยปีที่ถูกเก็บรักษาไว้ในสภาพสดใหม่ราวกับเพิ่งเด็ดจากต้นก็ปรากฏขึ้นในอุ้งมือภายใต้ร่มเงาของโต๊ะบัง นางแอบซ่อนมันลงในอ่างผสมอย่างแนบเนียน การแข่งขันเริ่มต้นขึ้นด้วยเสียงฆ้องกังวาน! กลิ่นอายของการแข่งขันตลบอบอวลไปด้วยควันไฟและกลิ่นเครื่องเทศ พ่อครัวจากทั่วสารทิศต่างงัดกลยุทธ์เด็ดออกมาประชันกันอย่างดุเดือด ฝั่งซูเฉิงฮุ่ยเลือกใช้ "เป็ดพะโล้ตุ๋นยาจีนแปดประการ" กลิ่นหอมของเครื่องเทศราคาแพงโชยฟุ้งไปทั่วบริเวณ เรียกเสียงชื่นชมจากกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์สูง ทว่า ลู่ชิงฮวากลับเลือกเมนูที่เรียบง่ายแต่ซับซ้อนด้วยเทคนิคและวัตถุดิบ—"ไก่ผัดพริกเสฉวนกระทะเหล็กสูตรพิเศษ" นางเริ่มจากการตั้งกระทะเหล็กหล่อที่เผาจนร้อนจัด เสียงน้ำมันพืชชั้นดีกระทบกับผิวเหล็กดังฉ่า สะท้อนจังหวะการเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วและงดงามราวกับร่ายรำ มือเรียวบางตวัดตะหลิวผัดเนื้อไก่บ้านที่หมักด้วยน้ำซุปกระดูกมิติพิเศษจนส่งกลิ่นหอมหวลตลบอบอวล ทันทีที่นางโปรยพริกไทยเสฉวนคั่วและรากโสมสับละเอียดลงไป กลิ่นหอมเผ็ดร้อนแต่กลมกล่อมก็พวยพุ่งทะลักทะลาย ทะลวงผ่านจมูกของทุกคนในรัศมีร้อยเมตรจนผู้คนต่างต้องสูดปากด้วยความอยากรู้อยากเห็น "กลิ่นนี่มัน... อะไรกันเนี่ย? ช่างหอมเย้ายวนใจเสียจริง!" หนึ่งในคณะกรรมการผู้เฒ่าขยับจมูกฟุดฟิด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของลานประลอง หลี่เฉิงหยวน ที่เพิ่งเสร็จภารกิจลาดตระเวนชายแดนและควบม้ามาถึงพอดี ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะทหารเต็มยศยืนนิ่งสงบอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีทอดมองร่างระหงของภรรยาที่กำลังงดงามและทรงพลังที่สุดในยามนี้ มุมปากหนาหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มภาคภูมิใจ สายตาที่เขามองนางเต็มไปด้วยความหลงใหลและรักใคร่จนคนรอบข้างไม่กล้าเข้าใกล้ ซูเฉิงฮุ่ยที่ยืนอยู่โต๊ะข้างๆ ถึงกับหน้าถอดสี เมื่อกลิ่นอายเป็ดพะโล้ของตนถูกกลบหายไปจนสิ้นกระแสความด้วยกลิ่นหอมเย้ายวนของไก่ผัดกระทะเหล็กจากฝั่งนางร้ายกลับใจผู้นี้ ลู่ชิงฮวาตักอาหารสีสันน่ารับประทานลงในจานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตา ตกแต่งด้วยยอดผักชีเขียวขจีอย่างประณีต นางเงยหน้าขึ้นสบตากับคณะกรรมการด้วยรอยยิ้มมั่นใจ พร้อมที่จะส่งมอบจานเด็ดนี้ให้พวกเขาตัดสิน ทว่า... ก่อนที่กรรมการจะทันได้หยิบตะเกียบขึ้นมาลิ้มลอง จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าหนักแน่นพร้อมเสียงประกาศก้องดังแทรกขึ้นมาจากทางด้านหน้าประตูทางเข้าลานประลอง "ช้าก่อน! องค์ชายรองเสด็จ—!" ร่างสูงโปรสง่าในอาภรณ์หรูหราปักลายมังกรเงินก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เฉินโม่กวาดสายตาคมปลาบมาที่ลู่ชิงฮวา ก่อนจะหยุดสายตาลงที่จานอาหารตรงหน้าของนางด้วยแววตาเป็นประกายแปลกประหลาด "ชิงฮวา... เจ้าช่างทำให้เราประหลาดใจไม่เว้นแต่ละวันจริงๆ อาหารจานนี้ คงไม่ได้มีไว้แค่ให้กรรมการกินหกระมัง?" ความเงียบเข้าปกคลุมลานแข่งขันในพริบตาเดียว ลู่ชิงฮวาหรี่ตามองอดีตคู่หมั้นผู้มากเล่ห์กล รอยยิ้มบนใบหน้าของนางเย็นเยียบลงทันที ขณะที่เงาร่างของหลี่เฉิงหยวนเริ่มก้าวเท้าออกจากเงาไม้ด้วยรัศมีสังหารที่แผ่ซ่านออกมาอย่างเงียบเชียบ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ดัชเชสโพดำเสมอมานะคะ!