ช่วยชีวิตคนเจ็บกลางตลาด

"ประกาศราชโองการจากเมืองหลวง! ลู่ชิงฮวา นางมารร้ายผู้กบฏต่อตระกูลและฝ่าฝรียธรรมเนียม... จงคุกเข่ารับโทษ!" เสียงแหลมสูงของขันทีเฒ่าดังแทรกเข้ามาท่ามกลางความจอแจของตลาดค้าส่งสมุนไพรประจำเมืองชายแดน กลิ่นอายของความตื่นตระหนกแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ผู้คนต่างถอยร่นเว้นระยะห่างราวกับลู่ชิงฮวาเป็นโรคระบาดร้ายแรง ใบหน้าของนางในยามนี้มิได้มีความหวาดกลัวเจืออยู่แม้แต่น้อย ดวงตาคู่คมกวาดมองราชสาส์นในมือขันทีด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน ช่างเป็นหมากตัวเดิมที่องค์ชายรองส่งมาเล่นซ้ำซากในกระดานเดิมๆ เสียจริง ลู่ชิงฮวาปัดฝุ่นที่ชายเสื้อเบาๆ นางไม่ได้คุกเข่าลงตามรับสั่ง แต่กลับเชิดหน้าขึ้นสบตาขันทีเฒ่าตรงๆ อย่างไม่เกรงกลัว "โทษประหารงั้นหรือ? ช่างน่าขันนัก ข้าแต่งออกจากตระกูลลู่มาเป็นสะใภ้ตระกูลหลี่นานแล้ว กฎมณเฑียรบาลข้อใดระบุว่าคนนอกตระกูลต้องรับโทษแทนพวกคนหน้าหนาที่จ้องจะฮุบสมบัติของชาวบ้านกันเจ้าคะ?" วาจาฉาดฉานและน้ำเสียงเยือกเย็นทำเอาขันทีเฒ่าหน้าถอดสี มือที่ถือราชสาส์นสั่นเทาด้วยความโกรธ ทว่า ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงดั่งขุนเขาและกลิ่นอายคาวเลือดจางๆ ของสนามรบก็พุ่งเข้าแทรกกลางวงล้อม หลี่เฉิงหยวนก้าวเข้ามาขวางภรรยาตัวน้อยไว้เบื้องหลัง ร่างกายกำยำแผ่รังสีสังหารอันน่าสะพรึงกลัวจนทหารองครักษ์จากเมืองหลวงต้องชะงักฝีเท้า มือหนาของสามีเอื้อมมาจับมือเรียวของนางไว้แน่น สัมผัสอุ่นซ่านส่งผ่านความมั่นคงมาให้ ชายหนุ่มไม่ได้เอ่ยคำขู่ใดๆ ทว่าแววตาดุดันคู่นั้นกลับทำเอาทุกคนในที่นั้นไม่กล้าหายใจแรง "ภรรยาข้า ข้าเป็นคนดูแล ใครหน้าไหนกล้าแตะนาง ต้องก้าวผ่านศพข้าไปก่อน" หลี่เฉิงหยวนเอ่ยเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง ในจังหวะที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดก็ดังแหวกอากาศขึ้นที่แผงสมุนไพรฝั่งตรงข้าม ร่างท้วมใหญ่ของเฒ่าแก่จู พ่อค้าคนสำคัญผู้ผูกขาดการค้าสมุนไพรรายใหญ่ที่สุดในสามมณฑลทรุดฮวบลงกับพื้น ใบหน้าเขียวคล้ำ ริมฝีปากม่วงช้ำ มือทั้งสองข้างกุมหน้าอกแน่น อาการ "ลมปราณตีย้อนกลับและพิษกำเริบ" แสดงออกมาอย่างชัดเจน บรรดาบ่าวไพร่ต่างแตกตื่นร้องโวยวายกันระงับ "ท่านผู้เฒ่า! ท่านผู้เฒ่าเป็นอะไรไป! ตามหมอเร็วเข้า!" ขันทีเฒ่าและทหารหลวงต่างถอยกรูดด้วยความกลัวความซวยที่จะเข้ามาเยือน หากพ่อค้าใหญ่ตายที่นี่ ความวุ่นวายจะลามไปถึงคลังหลวงแน่ ลู่ชิงฮวาหรี่ตาลงเล็กน้อย สมองอัจฉริยะประมวลผลอย่างรวดเร็ว นี่คือโอกาสทอง! นางสะบัดมือหลุดจากการกุมชั่วคราวเพื่อก้าวไปข้างหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว แม้หลี่เฉิงหยวนจะขมวดคิ้วมุ่นด้วยความเป็นห่วง แต่นางก็ส่งสายตาส่งสัญญาณบอกสามีว่านางเอาอยู่ "ถอยไป!" หญิงสาวเอ่ยเสียงเฉียบขาด นางพุ่งตัวเข้าไปคุกเข่าข้างร่างที่กำลังชักดิ้นชักงอของเฒ่าแก่จูทันที "เจ้าจะทำอะไร! อย่ามาแตะต้องนายท่านข้าบ้านะ นังสารเลว!" บ่าวสนิทของเฒ่าแก่จูพยายามจะเข้ามาผลักไส แต่นางตวัดสายตาดุดันใส่จนอีกฝ่ายชะงักงัน "ถ้าไม่อยากให้เจ้านายของพวกเจ้าตายคาที่ ก็หุบปากแล้วดูให้ดี!" ในมิติลับของนาง ลู่ชิงฮวาส่งจิตเข้าไปหยิบ "เข็มเงินสวรรค์" และ "ลูกกลอนหิมะพันปี" ออกมาอย่างรวดเร็วผ่านร่มผ้า อาศัยจังหวะชุลมุนดึงเข็มออกมาปักลงที่จุดชีพจรสำคัญบนหน้าอกและลำคอของเฒ่าแก่จูอย่างแม่นยำ ทุกท่วงท่าเปี่ยมด้วยความมั่นใจและเชี่ยวชาญราวกับเซียนแพทย์โอสถกลับชาติมาเกิด *ฟรึบ!* เข็มเงินเล่มสุดท้ายถูกกดลงไป พร้อมกับที่นางยัดลูกกลอนกลิ่นหอมเย็นเข้าปากพ่อค้าใหญ่ บรรยากาศรอบด้านเงียบกริบ ทุกสายตานับร้อยคู่จ้องมองมาที่นางเป็นตาเดียวด้วยความระทึกใจ ขันทีเฒ่าอ้าปากค้าง ลุ้นระทึกว่านางจะรักษาหรือทำให้ตายสนิท ผ่านไปอึดใจใหญ่ๆ... ร่างที่กำลังชักเกร็งของเฒ่าแก่จูก็ค่อยๆ สงบลง สีหน้าที่เคยเขียวคล้ำกลับมีเลือดฝาดขึ้นมา ลมหายใจที่ขาดห้วงกลับมาสม่ำเสมอ และในวินาทีต่อมา... พ่อค้าใหญ่ก็สำลักโลหิตดำคล้ำออกมาคำโต กลิ่นเหม็นเน่าจางๆ ลอยคละคลุ้ง แต่สีหน้าของเขากลับแจ่มใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาที่เคยขุ่นมัวค่อยๆ ลืมขึ้นมองผู้มีพระคุณตรงหน้า "ข้า... ข้าหายใจออกแล้ว?" เฒ่าแก่จูหอบหายใจถี่กระชั้น ก่อนจะมองหญิงสาวโฉมงามที่ช่วยชีวิตเขาไว้ด้วยความซาบซึ้งและตื่นตะลึง ลู่ชิงฮวายกยิ้มมุมปากอย่างงดงาม นางใช้ผ้าเช็ดมืออย่างไม่เร่งรีบ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานน่าฟัง "พิษจากหญ้าหนามเหมันต์ฝังอยู่ในร่างท่านมาสามปีแล้วเฒ่าแก่จู หากมาช้ากว่านี้อีกเคียนเดียว แม้แต่เทวดาก็ยื้อชีวิตท่านไม่ได้หรอกนะเจ้าคะ" เฒ่าแก่จูพยายามพยุงกายลุกขึ้นด้วยความช่วยเหลือของบ่าวไพร่ เขาคุกเข่าลงครึ่งหนึ่งต่อหน้าลู่ชิงฮวาด้วยความนับถืออย่างสุดซึ้ง "คุณหนูลู่... พระคุณนี้ดั่งเกิดใหม่! นับแต่นี้เป็นต้นไป สมุนไพรและเส้นทางการค้าของตระกูลจูทั่วหล้า จะอยู่ภายใต้การตัดสินใจของท่านแต่เพียงผู้เดียว!" คำประกาศกร้าวท่ามกลางตลาดสดทำให้ผู้คนอ้าปากค้าง การันตีถึงอำนาจทางการค้าที่ลู่ชิงฮวาเพิ่งครอบครองในกำมือ ขันทีเฒ่าหน้าซีดเผือกเมื่อรู้ว่าตนเองกำลังหาเรื่องกับบุคคลที่มีผู้มีอิทธิพลหนุนหลังถึงขนาดนี้ ทว่า ท่ามกลางเสียงฮือฮาชื่นชมและความสำเร็จก้าวแรกของอาณาจักรการค้า สายตาคมกริบของลู่ชิงฮวากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนกอดอกมองมานางจากมุมตึกสูง ใบหน้าครึ่งหนึ่งหลบอยู่ใต้เงาหมวกสาน รอยยิ้มมุมปากที่เหยียดขึ้นอย่างเยือกเย็นและคุ้นเคย ทำให้นางขนลุกซู่ นั่นคือ... องค์ชายรองเฉินโม่ ที่ตามมาดูผลงานของนางถึงที่นี่ด้วยตัวเอง! และก่อนที่นางจะได้ทันขยับตัวทำอะไร เสียงทุ้มต่ำอันตรายก็กระซิบติดริมหูจากด้านหลัง พร้อมกับวงแขนแข็งแกร่งที่โอบกอดเอวบางไว้แน่นจนแทบจมหายไปในอกของสามี "ดูเหมือนว่า... แมลงวันน่ารำคาญจากเมืองหลวง จะไม่ได้มาแค่คนเดียวเสียแล้วล่ะนะ ฮวาเอ๋อร์ของพี่" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเติบโตของลู่ชิงฮวามาโดยตลอดนะคะ!