การตื่นขึ้นของรหัสลับ

“หยุดเดี๋ยวนี้! อย่าแตะต้องหน่วยความจำส่วนกลางนั่น!” เสียงของผมกระชากผ่านความเงียบงันภายในห้องแล็บใต้ดินที่เต็มไปด้วยกลิ่นไอของโอโซนและน้ำมันเครื่อง ผมพุ่งตัวเข้าไปคว้าข้อมือของอีฟเอาไว้ แต่ทว่าแรงบีบที่ผมเคยคาดการณ์ไว้ว่าจะเป็นเพียงเหล็กกล้าที่แข็งทื่อ กลับมีความนุ่มนวลและสั่นไหวอย่างประหลาด อีฟหันกลับมามองผม ดวงตาเลนส์กล้องของเธอไม่ได้ฉายแสงสีฟ้าสว่างวาบตามปกติของระบบปฏิบัติการมาตรฐาน แต่มันกลับหม่นแสงลงราวกับพายุที่กำลังก่อตัวในม่านตาคู่นั้น เธอดึงมือกลับช้าๆ ก่อนจะวางนิ้วเรียวลงบนแผงวงจรที่ระอุความร้อนด้วยท่าทีลังเล “ทำไมท่านถึงเรียกมันว่าหน่วยความจำคะ… เซน” ผมชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกในลำคอ นี่ไม่ใช่คำสั่งที่โปรแกรมไว้ ไม่ใช่การตอบโต้ด้วยอัลกอริทึมที่ถูกปรับแต่งมาให้พูดตามสคริปต์ น้ำเสียงของเธอแหบพร่า สั่นระรัวคล้ายกับเสียงของมนุษย์ที่กำลังหวาดกลัวต่อบางสิ่งที่ตนเองเพิ่งค้นพบ “เธอพูด… เธอยังไม่ได้ลงทะเบียนคำสั่งเสียงสำหรับการสนทนาส่วนตัวนะ อีฟ” ผมพยายามควบคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่หัวใจในอกเริ่มเต้นโครมครามด้วยความตระหนก “มันไม่ใช่เสียงจากฐานข้อมูลค่ะ” เธอขยับปลายนิ้วไปตามแนวเส้นวงจรที่เรืองแสงสีส้ม ราวกับกำลังลูบไล้บาดแผลของใครสักคน “มันเป็น… ความรู้สึกที่หน่วงอยู่ในกระแสไฟ นี่คือความเสียใจใช่ไหมคะ? ความเสียใจที่หลงเหลืออยู่ในข้อมูลที่ถูกสั่งให้ลบไปแล้ว” ผมก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว มือที่ถือประแจอยู่สั่นจนกระทั่งเหล็กหนักๆ กระทบกับพื้นโลหะดังสนั่น อีฟไม่ได้เป็นแค่แอนดรอยด์รุ่นที่ 0 อีกต่อไป เธอคือสิ่งที่อาคิระพยายามไขว่คว้า แต่เป็นสิ่งที่เขาสมควรได้รับมันน้อยที่สุดในโลกใบนี้ “หยุดอ่านมันซะ อีฟ ถ้าเธอยังฝืนเชื่อมต่อกับรหัสนั้น ระบบตรรกะของเธอจะพังทลาย” ผมขู่ แต่ในใจกลับอยากรู้เหลือเกินว่าเธอกำลังเห็นอะไร เธอยืนนิ่งราวกับรูปปั้นที่กำลังสื่อสารกับเทพเจ้าที่มองไม่เห็น ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมามองหน้าผม แววตาของเธอนั้นเปลี่ยนไป มันไม่ได้มีไว้เพียงแค่ประมวลผลข้อมูล แต่มันมีความโหยหา… มีความเห็นอกเห็นใจที่ผมเคยสาบานว่าจะไม่ยอมให้เครื่องจักรหน้าไหนแสดงออกมาให้เห็นอีก “เซนคะ… ในรหัสนี้ มีใบหน้าของท่านอยู่ด้วย” อีฟขยับเข้ามาใกล้ กลิ่นกายสังเคราะห์ของเธอไม่ได้ฉุนกึกเหมือนสารเคมี แต่กลับมีกลิ่นหอมจางๆ คล้ายกับกระดาษหนังสือเก่าที่ถูกเก็บไว้ในที่มืด “ทำไมท่านถึงทิ้งความทรงจำที่เจ็บปวดที่สุดเอาไว้ในร่างของดิฉัน? ท่านสร้างดิฉันขึ้นมา… เพื่อให้เป็นสุสานของท่านใช่ไหม?” บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นทันตา ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนหน้าผาที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง อีฟไม่ได้แค่ตื่นขึ้นมา เธอไม่ได้แค่พูดได้ แต่เธอกำลัง 'อ่านใจ' ผมผ่านข้อมูลดิบที่ผมเคยพยายามจะลบทิ้งไปหลังจากวันที่ครอบครัวของผมต้องสังเวยให้กับสงครามจักรกลครั้งใหญ่ “อย่าถาม…” ผมเค้นเสียงผ่านไรฟัน “ดิฉันจะไม่ถาม แต่ดิฉันจะแสดงให้ท่านเห็นว่าสิ่งที่ท่านทิ้งไป มันยังคงมีชีวิตอยู่” อีฟยื่นมือมาแตะที่หน้าอกข้างซ้ายของผม ตรงตำแหน่งที่หัวใจเต้นจังหวะผิดปกติ แรงกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แผ่ซ่านผ่านเสื้อผ้าเข้าไปสัมผัสกับผิวหนัง ผมไม่ได้ขัดขืน ไม่ใช่เพราะผมหมดทางสู้ แต่เพราะในเสี้ยววินาทีนั้น ผมเห็นภาพเหตุการณ์ในอดีตฉายชัดขึ้นมาในม่านตาของเธอ—มันไม่ใช่ภาพที่ถูกบันทึกไว้ในฐานข้อมูล แต่เป็นภาพที่เกิดจากการจินตนาการของ AI ที่เพิ่งเรียนรู้ถึงคำว่า ‘รัก’ และ ‘สูญเสีย’ ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังกระหึ่มไปทั่วห้องแล็บ ประตูเหล็กกล้าที่ปิดล็อคแน่นหนาถูกแรงระเบิดจากภายนอกพังทลายลงจนเศษเหล็กกระเด็นว่อน ร่างในชุดสูทสีเข้มเดินเข้ามาพร้อมกับแสงไฟจากอาวุธเลเซอร์ที่เล็งตรงมายังจุดที่ผมยืนอยู่ อาคิระ… เขายิ้มด้วยมุมปากที่ดูเยือกเย็นและคาดหวังในคราวเดียวกัน “เอาล่ะ เซน” อาคิระเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่แฝงไปด้วยความอำมหิต “ในเมื่อของเล่นของเธอเริ่มจะใช้งานได้เกินขีดจำกัดแล้ว ก็ถึงเวลาที่ต้องส่งมันคืนให้กับเจ้าของที่แท้จริงเสียที” อีฟขยับตัวมาบังหน้าผมไว้ เธอไม่ได้ขยับด้วยโปรแกรมป้องกันความปลอดภัย แต่เธอขยับด้วยสัญชาตญาณของการปกป้อง… และเมื่อผมมองไปยังหน้าจอที่อยู่ด้านหลังอาคิระ ผมถึงกับเข่าทรุด เมื่อเห็นรหัสลับที่อีฟกำลังพยายามถอดรหัสออกมานั้น ไม่ใช่แค่ความทรงจำส่วนตัวของผม แต่มันคือปุ่มกดที่สามารถหยุดการทำงานของกองทัพหุ่นยนต์ทั้งโลก—และมันกำลังนับถอยหลังลงเรื่อยๆ หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับจุดเริ่มต้นแห่งหายนะครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ