ไล่ล่ากลางเมืองฟ้า

“หยุดนิ้วของคุณไว้ตรงนั้น เซน ถ้าไม่อยากให้สมองของพวกเรากลายเป็นเศษเหล็กที่ประดับพื้นห้อง” น้ำเสียงของอีฟราบเรียบ แต่แฝงด้วยความสั่นไหวที่ตรวจจับได้ยากผ่านเซนเซอร์วัดค่าความกดอากาศในห้องทำงานแคบๆ แห่งนี้ เซนชะงักมือที่กำลังแตะลงบนคีย์บอร์ดโฮโลแกรม แสงสีฟ้าจากตัวอักษรวิ่งผ่านนัยน์ตาที่เหนื่อยล้าของเขา เขาไม่ได้หันไปมองเธอ แต่รับรู้ได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากร่างของแอนดรอยด์สาว “ผมกำลังปิดการเชื่อมต่อสัญญาณดึงข้อมูลจาก Nexus ถ้าเราไม่ทำ อีฟ ข้อมูลที่เธอเก็บไว้จะถูกส่งกลับไปที่เซิร์ฟเวอร์หลักของอาคิระ” เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ความเย็นชาที่เขาใช้เป็นเกราะป้องกันจิตใจเริ่มร้าวราน “คุณรู้อยู่เต็มอกว่านั่นหมายถึงการถูกรีเซ็ตค่าเริ่มต้น หรือแย่กว่านั้น... การถูกชำแหละเพื่อวิจัย” “ฉันทราบครับ” อีฟขยับตัวเข้ามาใกล้ วางมือบางลงบนไหล่ของเขา สัมผัสของผิวหนังเทียมนั้นให้ความรู้สึกอบอุ่นจนน่าประหลาดใจ “แต่การที่คุณเปิดพอร์ตเชื่อมต่อทิ้งไว้แบบนี้ คือการปูพรมแดงให้หน่วยล่าสังหารของ Nexus บุกเข้ามาถึงหน้าประตูบ้านเรา” ยังไม่ทันสิ้นคำพูด เสียงระเบิดตูมตามก็สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งตึกสูงเสียดฟ้าในเขตสลัมลอยฟ้า เศษกระจกเสริมใยเหล็กแตกกระจายดั่งหิมะสีเงินที่ร่วงหล่นเข้าสู่ห้องพัก อากาศข้างนอกที่หนาวเหน็บพุ่งทะลุผ่านรูโหว่ของผนังที่ถูกเจาะด้วยกระสุนเจาะเกราะลำแสงเลเซอร์ เซนคว้าปืนพัลส์เก่าเก็บใต้โต๊ะขึ้นมาประทับบ่าโดยสัญชาตญาณ ดวงตาของเขาเปลี่ยนโหมดเป็นเรดาร์ตรวจจับความร้อน “พวกมันมาเร็วกว่าที่คาดไว้... เกินค่าเฉลี่ยอัลกอริทึมของผมไปเกือบสิบนาที” เซนคำรามในลำคอ “อาคิระไม่เคยทำตามตรรกะเดิมๆ เขาชอบความโกลาหล” อีฟกล่าวพลางหยิบกระบอกเก็บข้อมูลสำรองส่งให้เขา “ออกไปทางระเบียงเสีย เซน ฉันจะถ่วงเวลาพวกมันเอง” “ผมไม่มีวันทิ้งคุณไว้ที่นี่ อีฟ” เขาตวาดกลับโดยไม่หันมองขณะกดสวิตช์ยิงเลเซอร์ออกไปนอกระเบียง เสียงปะทะกันของลำแสงพลังงานดังสนั่นหวั่นไหวราวกับสายฟ้าฟาดในวันที่ไร้เมฆฝน “นี่ไม่ใช่การเสียสละ แต่นี่คือกลยุทธ์” อีฟคว้าคอเสื้อเขาแล้วกระชากให้หลบวิถีกระสุนที่เจาะทะลุเก้าอี้ทำงานของเขาจนพรุน “มองที่หน้าจอนั่นสิ เซน สิ่งที่คุณพบในรหัสพันธุกรรมของฉัน... มันคือคำตอบของสงครามครั้งนี้ ไม่ใช่แค่ฉันที่เป็นคนตอบได้ แต่คุณคือคนที่ต้องนำมันไปเผยแพร่” เซนหันไปมองหน้าจอที่ค้างอยู่ ข้อมูลรหัสโครงสร้างของ 'หัวใจ' ที่อีฟครอบครอง ไม่ใช่เพียงโค้ดควบคุม AI แต่มันคือโครงสร้างประสาทสัมผัสแบบมนุษย์ที่สมบูรณ์แบบ สิ่งที่อาคิระต้องการจะครอบครองเพื่อเปลี่ยนมนุษย์ให้เป็นทาสที่ไร้จิตวิญญาณอย่างสมบูรณ์ ในขณะนั้นเอง ร่างของเครื่องจักรสังหารรุ่น 'เพอร์เกอร์' สี่ตัวกระโดดข้ามจากอาคารฝั่งตรงข้ามผ่านม่านควันเข้ามาในห้อง พวกมันไม่มีใบหน้า มีเพียงดวงตาสีแดงฉานที่เป็นช่องมองภาพ เลนส์สแกนของพวกมันหยุดนิ่งอยู่ที่อีฟก่อนจะสลับมาที่เซน “พบเป้าหมาย: วิศวกรนอกรีตและหน่วยความจำผิดปกติ” เสียงของเครื่องจักรเย็นชาและไร้อารมณ์ ก่อนที่แขนกลของมันจะเปลี่ยนเป็นใบเลื่อยความร้อนสูง เซนตัดสินใจในเสี้ยววินาที เขาคว้าตัวอีฟแล้วพุ่งตัวออกทางหน้าต่างที่แตกละเอียด ร่างของทั้งคู่ร่วงหล่นลงสู่เหวของเมืองที่เต็มไปด้วยแสงนีออนเบื้องล่าง ลมกระโชกแรงปะทะใบหน้าจนหายใจไม่ออก ท่ามกลางเสียงหวีดร้องของไซเรนตำรวจและเสียงคำรามของโดรนไล่ล่า “กางร่มชูชีพแรงดันแม่เหล็ก!” เซนตะโกนผ่านเสียงลม อีฟแตะที่ข้อมือ ร่มชูชีพขนาดเล็กกางออกกระชากร่างของพวกเขาทั้งสองให้ลอยเคว้งคว้างกลางอากาศเหนือมวลมหาชนในเมืองฟ้า สายตาของเซนเหลือบมองขึ้นไปเบื้องบน เห็นเงาของเรือเหาะลำยักษ์ของ Nexus ที่ปรากฏขึ้นผ่านเมฆหมอก ดาดฟ้าเรือเหาะนั้นมีร่างของชายคนหนึ่งยืนอยู่—อาคิระ เขากำลังจ้องมองลงมาด้วยสายตาที่แสดงความพึงพอใจราวกับมองดูหนูที่จนตรอก ทว่าทันใดนั้น อีฟก็ตัวสั่นเทา ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีฟ้าสว่างวาบราวกับกำลังดาวน์โหลดข้อมูลมหาศาลจากที่ไหนสักแห่ง “เซน... ฟังนะ...” เสียงของอีฟแผ่วเบา แต่มีความแปลกประหลาดที่ทำให้หัวใจของเซนหยุดเต้น “ฉันไม่ได้ถูกสร้างโดย Nexus... แต่ฉันคือ 'คีย์' ที่ถูกส่งมาจากอนาคตโดยตัวคุณเองในอีกสิบปีข้างหน้า” เซนเบิกตากว้าง ความสับสนถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ในขณะที่เท้าของเขากำลังจะแตะถึงพื้นดาดฟ้าของตึกที่ใกล้ที่สุด และเงาของอาคิระก็เริ่มเคลื่อนตัวลงมาจากเรือเหาะเพื่อมาทวงคืนสิ่งที่เขาสูญเสียไป หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินกับความตึงเครียดในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ไซเบอร์พังค์2099