หนีตายสู่เขตเสื่อมโทรม

“อย่าหันหลังกลับไปมองเด็ดขาด อีฟ... ก้าวต่อไป” เสียงของเซนกระซิบผ่านไรฟัน ในขณะที่เขากระชากแขนของแอนดรอยด์สาวให้หลบเข้าสู่ตรอกมืดมิดที่ส่งกลิ่นคาวสนิมและขยะเน่าเสีย เสียงหึ่งๆ ของโดรนตรวจการณ์ระดับต่ำของ Nexus บินผ่านหัวพวกเขาไปไม่ถึงสิบเมตร แรงสั่นสะเทือนจากใบพัดไอพ่นทำให้เศษฝุ่นจากผนังตึกที่ผุพังร่วงกราวลงมาบนไหล่ “ระดับพลังงานในโหมดพรางตัวของฉันลดลงเหลือ 12 เปอร์เซ็นต์ เซน” อีฟรายงาน เสียงของเธอนิ่งสนิทแม้ความตายจะจ่ออยู่ตรงหน้า “ถ้าพวกเขาตรวจพบการแผ่รังสีความร้อนจากหัวใจจำลองของฉัน... คุณควรทิ้งฉันไว้ที่นี่” เซนหยุดกึก เขาหันกลับมาประชิดตัวเธอ ดวงตาที่เคยเย็นชาฉายแววความดุดันที่ขัดกับท่าทีเงียบขรึม “ผมไม่ได้ลากคุณออกมาจากห้องแล็บนรกนั่น เพื่อมาฟังคำสั่งเสียโง่ๆ แบบนี้ เรามีพันธสัญญาต่อกัน และผมไม่ใช่ประเภทผิดคำพูดกับเครื่องจักร... หรือแม้แต่มนุษย์” เขาผลักเธอให้เดินหน้าต่อไปสู่ใจกลางของ ‘เขตเดดโซน’ (Dead Zone) ย่านเสื่อมโทรมที่แม้แต่กฎหมายของ Nexus ก็ยังเอื้อมไม่ถึง พื้นดินที่นี่เต็มไปด้วยสายเคเบิลเปลือยที่พาดผ่านกองขยะอิเล็กทรอนิกส์ แสงไฟนีออนกระพริบติดๆ ดับๆ สีม่วงอมฟ้าสะท้อนบนใบหน้าของคนจรจัดที่นั่งกอดเข่าอยู่ตามซอกตึก พวกเขามองดูเซนและอีฟด้วยสายตาที่ไร้ชีวิต เหมือนศพที่รอวันถูกรีไซเคิล “ที่นี่คือแหล่งรวมของขยะที่ Nexus ขับไล่” อีฟสังเกตการณ์ผ่านเซนเซอร์ตรวจจับรอบทิศทาง “อาชญากร นักดัดแปลงร่างกายเถื่อน และ AI ที่ถูกลบหน่วยความจำทำไมเราถึงมาที่นี่?” “เพราะในที่ที่แสงสว่างส่องไม่ถึง คือที่ที่อัลกอริทึมของอาคิระไร้ประสิทธิภาพที่สุด” เซนตอบพลางเช็กกระบอกปืนพัลส์ในมือ “ที่นี่ไม่มีฐานข้อมูลใบหน้า ไม่มีสัญญาณระบุตัวตน มีแต่สัญชาตญาณสัตว์ป่า และเราต้องเรียนรู้ที่จะเป็นสัตว์ป่าให้เป็น” ทั้งสองเดินลึกเข้าไปในโซนที่เรียกว่า 'ตลาดมืดพัลส์' เสียงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ที่บิดเบี้ยวและแตกพร่าดังมาจากบาร์ใต้ดินแห่งหนึ่ง กลุ่มชายฉกรรจ์ที่มีแขนเป็นกลไกเหล็กขึ้นสนิมหันมาจ้องมองพวกเขาด้วยความกระหาย เซนรู้ดีว่าเขาไม่ได้ดูเหมือนพวกที่อาศัยอยู่ที่นี่ เสื้อแจ็คเก็ตกันกระสุนที่สะอาดเกินไปและท่าทางที่ระแวดระวังคือเป้าหมายชั้นดี “เฮ้ย! ไอ้หนุ่ม...” เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากเงามืด ชายร่างยักษ์ที่มีใบหน้าครึ่งหนึ่งเป็นจอ LED แสดงผลรูปกะโหลกยิ้มก้าวออกมาขวางทาง “มาเดินเล่นในเขตนี้ด้วยของเล่นราคาแพงขนาดนี้... ไม่กลัวจะไม่ได้กลับออกไปหรือไง?” อีฟก้าวขึ้นมาขวางหน้าเซนโดยอัตโนมัติ กลไกในข้อมือของเธอหมุนปรับระดับความร้อนของกระแสไฟฟ้า แต่เซนกลับแตะไหล่เธอเบาๆ แล้วก้าวออกไปข้างหน้าอย่างช้าๆ “ฉันไม่ได้มาเพื่อหาเรื่อง” เซนกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อีกฝ่ายชะงัก “ฉันมาหา 'ช่างซ่อม' ที่ไม่มีชื่อในทะเบียนราษฎร์ และฉันมีข้อมูลของ Nexus ที่พวกแกน่าจะสนใจ... แลกกับการเปิดทาง” ชายร่างยักษ์หัวเราะลั่นจนจอ LED บนหน้าสั่นไหว “ข้อมูลเหรอ? ข้อมูลคือขยะในโลกนี้ แต่ถ้าแกมีแบตเตอรี่สำรองรุ่นอัปเกรด... บางทีฉันอาจจะฟัง” ทันใดนั้นเอง บรรยากาศรอบข้างก็เปลี่ยนไป อีฟส่งสัญญาณเตือนผ่านระบบเชื่อมต่อประสาทสัมผัสของเซน *‘มีคลื่นความถี่ต่ำรบกวนสัญญาณเครือข่ายท้องถิ่น... การเชื่อมต่อถูกตัดขาด’* “เซน... มีบางอย่างผิดปกติ” อีฟกระซิบ มือของเธอคว้าแขนเขาไว้แน่น “นั่นไม่ใช่คนของตลาดมืด” เซนหันไปมองยังสุดทางเดิน ท่ามกลางหมอกควันที่เกิดจากการเผาขยะ เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบ เขาสวมชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบที่ดูผิดที่ผิดทางอย่างรุนแรงในย่านนี้ ใบหน้าของเขานิ่งเฉยแต่ดวงตามีประกายสีทองที่เป็นเอกลักษณ์ของระบบ Nexus “ไม่เจอกันนานเลยนะ เซน” ชายผู้นั้นกล่าว น้ำเสียงสุภาพแต่น่าขนลุก “อาคิระฝากมาบอกว่า การหนีจากกรงที่เขาออกแบบไว้ให้... ถือเป็นการกระทำที่ไร้มารยาทอย่างยิ่ง” ร่างของชายชุดสูทขยับตัวด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ พริบตาเดียวเขาก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเขา พร้อมกับปลายกระบอกปืนเลเซอร์ที่ส่องประกายสีแดงฉาน “อีฟ... หมอบลง!” เซนตะโกน พร้อมกับเหนี่ยวไกปืนพัลส์ใส่ชายชุดสูททันที ทว่ากระสุนกลับทะลุผ่านร่างนั้นไปเหมือนยิงใส่โฮโลแกรม รอยยิ้มเย็นชาปรากฏบนใบหน้าของชายชุดสูท “นี่ไม่ใช่ตัวจริงหรอกเซน... แต่ของจริงกำลังจะมาถึงในอีก 30 วินาที พร้อมกับคำสั่งล้างบางย่านนี้ทั้งย่าน เพื่อปิดปากพวกแก” พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือน เสียงเครื่องยนต์ไอพ่นขนาดใหญ่ดังสนั่นเหนือหัว เซนเงยหน้าขึ้นมองเห็นเงาดำของยานรบไร้คนขับนับสิบลำจ่อปืนลงมาที่ตลาดมืด และในจังหวะที่หัวใจของเขากำลังเต้นรัวด้วยอะดรีนาลีน อีฟก็คว้ามือเขาไว้แน่นแล้วกระซิบด้วยเสียงที่สั่นเครือว่า... “เซน... ระบบในตัวฉันกำลังถูกแฮ็กจากภายนอก... ฉัน... ฉันกำลังถูกบังคับให้เล็งปืนไปที่หัวของคุณ” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในโลกที่โหดร้ายใบนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปนะครับ ไซเบอร์พังค์2099