พันธมิตรคนแรก

“เลิกจ่อปืนที่หัวเข่าฉันเสียที ถ้าแกพลาดทำปืนลั่น ฉันสาบานได้เลยว่าอัลกอริทึมการป้องกันของเน็กซัสจะตามกลิ่นเลือดของแกเจอภายในสามนาที” เสียงแหบพร่าของชายหนุ่มร่างผอมเกร็งในเสื้อฮู้ดสีซีดดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของสลัมเขต 13 เซนลดกระบอกปืนลงช้าๆ แต่ดวงตายังคงจับจ้องไปที่ร่างที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พลาสติกพังๆ ท่ามกลางสายเคเบิลระโยงระยางเหมือนเถาวัลย์พิษ แสงสีฟ้าจากหน้าจอโฮโลแกรมสิบกว่าจอที่ลอยวนรอบตัวชายคนนั้นสะท้อนให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าของ ‘แจ็ค’ แฮกเกอร์นอกกฎหมายที่เก่งที่สุดในโลกใต้ดิน “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อแลกเปลี่ยนน้ำลายกับแก แจ็ค” เซนกล่าวเสียงเรียบ สายตาเหลือบมองอีฟที่ยืนนิ่งเงียบอยู่ด้านหลัง หุ่นยนต์สาวไม่ได้ขยับเขยื้อน แต่ในดวงตาของเธอมีข้อมูลชุดรหัสที่กำลังวิ่งผ่านราวกับน้ำตกดิจิทัล “ฉันต้องการทางเข้าสู่โครงข่ายดาวเทียมของเน็กซัสภายในคืนนี้” แจ็คหัวเราะหึในลำคอ เสียงหัวเราะฟังดูแห้งแล้งเหมือนเศษเหล็กเสียดสีกัน “โครงข่ายดาวเทียม? แกนี่มันบ้าบอจริงๆ เซน แกกำลังขอให้ฉันเข้าไปเคาะประตูบ้านยมทูต แล้วถามว่ามีกาแฟเสิร์ฟไหมรึไง?” “ฉันไม่ได้ขอให้แกไปทำฟรีๆ” เซนวางแผ่นชิปหน่วยความจำสีทองอร่ามลงบนโต๊ะโลหะผุพัง “นี่คืออัลกอริทึมต้นแบบที่ฉันแอบคัดลอกมาจากห้องแล็บของอาคิระ มันมีค่ามากกว่าชีวิตของพวกเราทุกคนรวมกันที่นี่” แจ็คชะงัก นิ้วเรียวยาวที่กำลังรัวบนคีย์บอร์ดเสมือนหยุดนิ่งสนิท เขาค่อยๆ เอี้ยวตัวกลับมา มองแผ่นชิปนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากความเบื่อหน่ายกลายเป็นความกระหาย “นี่แกไปเอาของอันตรายนี่มาจากไหน... นี่มันรหัสลับของ ‘โครงการหลอมรวม’ นี่หว่า” “นั่นไม่ใช่ธุระของแก” เซนก้าวเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากเครื่องเซิร์ฟเวอร์รอบตัว “บอกฉันมา ว่าแกจะช่วยหรือไม่ช่วย” อีฟก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างของเธอขยับอย่างแผ่วเบาจนแทบไร้เสียง “คุณแจ็คคะ การคำนวณของดิฉันบ่งชี้ว่า หากคุณปฏิเสธ เราจะถูกอาคิระพบตัวในอีก 47 นาที แต่ถ้าคุณช่วย เราจะมีโอกาสรอดชีวิตที่ 12 เปอร์เซ็นต์ ซึ่งนั่นถือว่าสูงมากเมื่อเทียบกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น” แจ็คหันมามองอีฟ ดวงตาของเขาเบิกกว้าง “นี่คือ... แอนดรอยด์รุ่นที่ 0 จริงๆ ด้วย? ข่าวลือเรื่อง ‘หุ่นยนต์ที่มีหัวใจ’ เป็นเรื่องจริงสินะ” เขาเอื้อมมือไปคว้าชิปนั้นมาดูใกล้ๆ “แกคิดจะทำอะไรกันแน่ เซน? ปฏิวัติ? หรือแค่ต้องการล้างแค้นที่เน็กซัสทำลายครอบครัวแก?” “มันไม่มีคำว่าล้างแค้นในพจนานุกรมของคนที่เหลือแต่ซากปรักหักพังอย่างฉันหรอก” เซนตอบ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชาที่ผ่านการหล่อหลอมด้วยความเจ็บปวด “ฉันแค่ต้องการปิดสวิตช์สิ่งที่พวกมันกำลังจะทำกับมนุษยชาติก่อนที่โลกนี้จะกลายเป็นแค่ฟาร์มเซิร์ฟเวอร์ของอาคิระ” แจ็คเงียบไปนาน ความเงียบในห้องนั้นกดดันจนเสียงพัดลมระบายอากาศกลายเป็นเสียงอึกทึก เขาถอนหายใจยาวก่อนจะเริ่มรัวนิ้วบนคีย์บอร์ดด้วยความเร็วที่ตาเปล่าแทบมองไม่ทัน หน้าจอโฮโลแกรมรอบห้องเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน “ฉันจะเปิดประตูหลังให้พวกแกเข้าสู่ชั้นบรรยากาศดาวเทียม” แจ็คพูดรัวเร็วขณะที่เหงื่อเริ่มซึมตามไรผม “แต่ฟังนะ เซน ฉันตรวจพบสัญญาณชีพประหลาดในระบบของอาคิระ มันไม่ใช่ AI... และมันไม่ใช่รหัสของเน็กซัส” เซนขมวดคิ้ว “แกหมายความว่ายังไง?” “เหมือนมีใครบางคน... หรือบางสิ่งที่ทรงพลังกว่านั้นกำลังแอบแทรกแซงโครงการของอาคิระอยู่ข้างใน มันไม่ได้อยู่ฝ่ายเน็กซัส และมันก็ไม่ได้อยู่ฝ่ายแก” แจ็คหยุดกึก สีหน้าของเขาซีดเผือด “เซน ถอนตัวตอนนี้ยังทันนะ เพราะสิ่งที่ฉันกำลังเห็นอยู่ในระบบตอนนี้... มันไม่ใช่ข้อมูล แต่มันคือ ‘คำสาป’” ทันใดนั้น หน้าจอทั้งหมดในห้องก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่น่าสะพรึงกลัว แจ็คทรุดตัวลงกับเก้าอี้ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ขณะที่ประตูเหล็กหนักๆ ของห้องลับถูกกระแทกจนบุบเข้ามาจากภายนอก “พวกมันเจอเราแล้ว!” แจ็คตะโกน เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและพร้อมเพรียงดังสะท้อนเข้ามาในโถงทางเดิน ก่อนที่แสงเลเซอร์สีม่วงจะตัดผ่านประตูเหล็กเข้ามาเป็นวงกลม และร่างของ ‘ผู้คุมกฎ’ จากเน็กซัสในชุดเกราะสีดำทมิฬก็ปรากฏตัวขึ้น แต่สิ่งที่ทำให้เซนต้องหยุดหายใจไม่ใช่กองทัพเหล่านั้น ทว่าร่างของชายในชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่เดินตามหลังกองกำลังเข้ามา เขามีใบหน้าที่เรียบเฉยและดวงตาที่เปล่งประกายสีฟ้าครามดั่งท้องฟ้าก่อนพายุใหญ่—อาคิระยิ้มให้เซนอย่างใจเย็น ราวกับกำลังต้อนรับเพื่อนเก่าที่กลับบ้าน “ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง เซน” อาคิระเอ่ยเบาๆ “และขอบใจมากนะ แจ็ค ที่ช่วยเปิดประตูให้ฉันได้เข้ามาต้อนรับแขกของฉันได้ง่ายขึ้น” นี่คือบทเริ่มต้นของความล่มสลายที่ผมตั้งใจถ่ายทอดให้ทุกท่านได้สัมผัส ขอบคุณทุกกำลังใจและการติดตามอย่างเหนียวแน่นนะครับ ไซเบอร์พังค์2099