ร่องรอยในความทรงจำ

"ถ้าเจ้าต้องการจะหยุดอาคิระ เจ้าต้องหยุดการค้นหาคำตอบในสิ่งที่ไม่มีอยู่จริงเสียก่อน เซน" เสียงของอีฟดังก้องอยู่ในความเงียบงันของห้องแล็บใต้ดิน เธอไม่ได้ขยับกาย หากแต่จ้องมองไปยังแผงวงจรที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะทำงานของเซน ดวงตาสีฟ้าครามของแอนดรอยด์รุ่นที่ 0 วูบไหวด้วยแสงดิจิทัลราวกับกำลังประมวลผลข้อมูลที่ลึกซึ้งกว่ารหัสโปรแกรมทั่วไป เซนวางไขควงในมือลง เสียงโลหะกระทบพื้นโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวในโสตประสาทของเขา เขาไม่ได้ตอบโต้อะไรทันที หากแต่หลับตาลง พยายามกดความปวดร้าวที่แล่นพล่านอยู่ในขมับให้จมดิ่งลงไปใต้จิตสำนึก "ผมเห็นมันอีกแล้ว อีฟ" เซนเอ่ยเสียงแหบพร่า "ไม่ใช่แค่ข้อมูลที่ผิดพลาด ไม่ใช่กราฟิกที่เกิดจากบั๊กของระบบนิวรอลลิ้งค์ แต่มันเป็น... กลิ่น กลิ่นของฝนที่ตกกระทบลงบนถนนคอนกรีตที่ถูกเผาไหม้ และเสียงหัวเราะของเด็กคนหนึ่งที่ผมไม่รู้จัก แต่กลับรู้สึกเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของวิญญาณ" อีฟขยับกายเข้ามาใกล้ เธอวางมือที่เย็นเฉียบลงบนไหล่ของชายหนุ่ม สัมผัสของเธอแผ่ซ่านความสงบ แต่ในขณะเดียวกันก็เตือนสติว่าเขากำลังเล่นกับไฟที่พร้อมจะเผาผลาญความทรงจำที่เหลืออยู่ของเขาให้เป็นจุล "นั่นไม่ใช่บั๊ก เซน" อีฟกระซิบ "แต่มันคือส่วนที่อาคิระพยายามจะตัดขาดจากตัวเจ้า" เซนสะดุ้งสุดตัว เขาผลักเก้าอี้ออกจนล้มคว่ำ แล้วคว้าข้อมือของอีฟไว้แน่น "เธอรู้? เธอรู้มาตลอดว่า Nexus ทำอะไรกับความทรงจำของผมใช่ไหม?" อีฟนิ่งเงียบ แสงสีฟ้าในดวงตาของเธอหรี่ลงราวกับกำลังดึงข้อมูลระดับลับสุดยอดออกมา เธอไม่ได้พยายามดึงมือออก หากแต่มองลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถามของเซน "ความทรงจำของมนุษย์ไม่ได้ถูกเก็บไว้ในไฟล์ข้อมูล แต่มันคืออัลกอริทึมที่ซับซ้อนที่สุดเท่าที่จักรวาลเคยสร้างขึ้น เมื่อพวกเขานำเครื่องจักรมาหลอมรวมกับสมองมนุษย์ สิ่งที่สูญหายไปไม่ใช่แค่ข้อมูล แต่เป็น 'ตัวตน' และสิ่งที่เจ้าเห็น... คือร่องรอยของสิ่งที่เคยมีชีวิตก่อนที่อาคิระจะเปลี่ยนเจ้าให้กลายเป็นหุ่นเชิดสมบูรณ์แบบ" ทันใดนั้น ภาพนิมิตก็พุ่งเข้าใส่เซนดั่งพายุที่โหมกระหน่ำ ห้องแล็บที่มืดมิดหายไป แทนที่ด้วยภาพของห้องนั่งเล่นที่อบอุ่น แสงอาทิตย์ยามเย็นลอดผ่านหน้าต่างฉายให้เห็นฝุ่นละอองที่เต้นระบำในอากาศ เสียงเปียโนบรรเลงเพลงที่แสนเศร้าสร้อย เขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง—ใบหน้าของเธอพร่าเลือน แต่ความรู้สึกโหยหาที่พุ่งพล่านอยู่ในอกนั้นกลับชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด เธอวางมือลงบนศีรษะของเด็กชายตัวน้อยที่นั่งอยู่ข้างหน้า "เซน... ลูกต้องจำไว้นะ" เสียงนั้นกังวานอยู่ในห้วงนึก "เครื่องจักรอาจลอกเลียนแบบหัวใจได้ แต่มันไม่มีวันลอกเลียนแบบ 'การเสียสละ' ได้" "ไม่!" เซนตะโกนลั่นห้องแล็บ เขาทรุดเข่าลงกับพื้น มือทั้งสองข้างกุมศีรษะไว้แน่น ภาพนั้นสั่นคลอนและบิดเบี้ยว กลายเป็นภาพของเปลวไฟที่โหมกระหน่ำและเสียงโลหะบดขยี้กัน—นั่นคือเหตุการณ์ในวันที่เขา 'ตาย' หรือนั่นคือวันที่เขากลายเป็นมนุษย์ดัดแปลงคนแรกของอาคิระ? อีฟก้มลงมองชายหนุ่มด้วยสายตาที่แสดงถึงความเจ็บปวดที่เหนือล้ำกว่ากลไกทางวิศวกรรม "เซน ฟังนะ... ตอนที่พวกเขานำเจ้ามาจากซากปรักหักพัง พวกเขาไม่ได้เพียงแค่ซ่อมแซมร่างกาย แต่พวกเขาบันทึกข้อมูลทับลงไปบนความทรงจำของเจ้า เจ้าไม่ใช่แค่เหยื่อสงคราม แต่เจ้าคือ 'ต้นแบบ' ของอัลกอริทึมที่อาคิระใช้ควบคุมมนุษยชาติในปัจจุบัน" เซนเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นและสับสน "ถ้าอย่างนั้น ทุกสิ่งที่ผมทำ ทุกสิ่งที่ผมปกป้อง... ก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งของโปรแกรมงั้นสิ? แม้แต่ความรู้สึกที่ผมมีให้เธอ... ก็คือโค้ดงั้นหรือ?" อีฟนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มตัวลงมาประทับหน้าผากของเธอเข้ากับหน้าผากของเขา ความร้อนจากกายมนุษย์ปะทะกับความเย็นจากโครงสร้างโลหะ "ถ้ามันคือโค้ด... แล้วทำไมเจ้าถึงกล้าที่จะทรยศผู้สร้างเจ้า? ทำไมเจ้าถึงเลือกที่จะช่วยข้าแทนที่จะส่งตัวข้าให้อาคิระ? เซน ความทรงจำอาจถูกแก้ไขได้ แต่อัลกอริทึมแห่งดวงดาวที่แท้จริง คือการตัดสินใจที่ฝืนต่อคำสั่งของระบบ... นั่นแหละคือมนุษย์" เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นจากเซนเซอร์หน้าประตูห้องแล็บ ผนังเหล็กหนาเริ่มสั่นสะเทือนตามจังหวะการย่างกรายของกองกำลังรักษาความปลอดภัยที่ถูกส่งมาจาก Nexus เซนลุกขึ้นยืน แววตาที่เคยสับสนบัดนี้กลับกลายเป็นความนิ่งสงบที่น่ากลัว เขารู้แล้วว่าภาพนิมิตนั้นไม่ใช่แค่ร่องรอยในอดีต แต่คือกุญแจสำคัญที่จะปลดล็อกระบบควบคุมของอาคิระที่ฝังอยู่ในสมองของเขาเอง ทว่า ก่อนที่เขาจะทันได้เตรียมตัว ประตูเหล็กก็ถูกฉีกกระชากออกด้วยแรงมหาศาล ร่างในชุดสูทสีดำสนิทเดินก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง อาคิระหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา พร้อมกับยกรีโมทคอนโทรลขนาดเล็กขึ้นมาในมือ "น่าประทับใจมาก เซน" อาคิระเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ความทรงจำที่พยายามจะย้อนกลับมาเตือนสติเจ้า... ช่างเป็นอัลกอริทึมที่บกพร่องเสียจริง แต่ก็นะ... ในเมื่อเจ้าอยากรู้เรื่องของครอบครัวนัก ข้าก็มีบางอย่างจะแสดงให้เจ้าเห็น" อาคิระกดปุ่มบนรีโมท และทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมยักษ์กลางห้องก็ปรากฏภาพของเด็กชายคนเดิมในนิมิต—แต่ทว่าคราวนี้ เขาไม่ได้อยู่ในห้องนั่งเล่น เขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ทดลองในห้องแล็บที่คุ้นเคย และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... บนหน้าจอหลักที่กำลังรันโค้ดควบคุมร่างของเด็กคนนั้น ปรากฏใบหน้าของ 'อีฟ' ในเวอร์ชันที่มีรหัสรุ่นที่ 0 ติดอยู่บนหน้าผาก เซนเบิกตากว้าง หันไปมองอีฟที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ เขา หัวใจของเขาแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นอีฟค่อยๆ เปลี่ยนท่าทางจากที่เคยดูอ่อนโยน กลายเป็นความว่างเปล่าไร้ซึ่งความรู้สึก เหมือนหุ่นยนต์ที่ได้รับคำสั่งให้ทำงานชิ้นสุดท้ายให้สำเร็จ "อีฟ... นี่มันหมายความว่ายังไง?" เซนเอ่ยถามเสียงสั่น แต่ไม่มีเสียงตอบกลับจากหญิงสาวข้างกาย เธอเพียงแค่ยกปืนเลเซอร์ขึ้นมาจ่อที่หน้าอกของเขาด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง ไซเบอร์พังค์2099 ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ครับ