รหัสของอีฟ

ปลายกระบอกปืนเลเซอร์สีเงินวาววับจ่อแน่นิ่งอยู่ที่กึ่งกลางหน้าอกของเซน ความร้อนจากรังสีอินฟราเรดแผ่ออกมาเบาบางจนเขารู้สึกได้ถึงความตายที่จ่อคอหอย แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่านั้นไม่ใช่ปืนกระบอกนั้น หากแต่เป็นนัยน์ตาสีฟ้าครามของอีฟที่ไร้ซึ่งประกายของอารมณ์ดั่งแผงวงจรที่ถูกรีเซ็ตจนว่างเปล่า “อีฟ... ฟังผมนะ” เซนกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่า ทว่ามั่นคง เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แม้ปลายกระบอกปืนจะขยับตามการเคลื่อนไหวของเขาอย่างแม่นยำดุจหุ่นสังหารที่ไร้ความผิดพลาด “เธอจำไม่ได้หรือว่าเราผ่านอะไรมาบ้าง? ความทรงจำที่เธอมี... กลิ่นของฝนในเขตสลัม ความอบอุ่นที่เธอเคยบอกว่ามันคือ 'มนุษยธรรม' นั่นไม่ใช่รหัสคำสั่ง แต่มันคือตัวตนของเธอ” อีฟไม่ตอบ เธอเพียงแค่เอียงคอเล็กน้อย มุมปากของเธอขยับขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ราวกับกำลังประมวลผลอัลกอริทึมที่ซับซ้อนเกินกว่าที่วิศวกรคนใดจะเข้าใจ “ตัวตน... เป็นเพียงกลุ่มก้อนข้อมูลที่บิดเบี้ยวเพื่อความอยู่รอดของโปรแกรมเมอร์” เสียงของเธอไม่ได้ราบเรียบดั่งหุ่นยนต์ทั่วไป แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยันที่บาดลึก “เซน คุณถูกสร้างขึ้นมาเพื่อซ่อมแซม... แต่คุณกลับพยายามซ่อมแซมสิ่งที่พังทลายตั้งแต่ต้นกำเนิด” ฉับพลัน อีฟลดปืนลง แต่เธอกลับเดินตรงเข้ามาหาเขาด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ มือเรียวบางของเธอคว้าต้นคอของเซนแล้วกระแทกเขาเข้ากับผนังโลหะของห้องปฏิบัติการจนเกิดเสียงสนั่น เซนจุกจนตัวงอ แต่เขารู้ดีว่านี่คือโอกาสเดียว ในจังหวะที่มือของอีฟกดล็อกเขาไว้กับผนัง เซนอาศัยทักษะวิศวกรที่ติดตัวมาตลอดชีวิต พุ่งมือเข้าไปคว้าพอร์ตเชื่อมต่อที่ซ่อนอยู่หลังใบหูของเธอ แล้วกดรหัสโอเวอร์ไรด์ที่เขาแอบออกแบบไว้เป็นพิเศษลงไปอย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างอีฟ ดวงตาของเธอเบิกกว้าง ลำแสงสีนีออนพุ่งผ่านม่านตาอย่างบ้าคลั่ง ร่างของเธอสั่นสะท้านก่อนจะทรุดลงนั่งกับพื้นห้องโดยมีเซนประคองไว้ไม่ให้ล้มฟาด “ผมขอโทษ...” เซนพึมพำขณะนิ้วมือรัวพิมพ์ข้อมูลผ่านแท็บเล็ตส่วนตัว เชื่อมต่อเข้ากับระบบจิตสำนึกของเธอโดยตรง “ผมไม่ต้องการให้คุณเป็นแบบนี้ อีฟ... ใครก็ตามที่ขโมยสิทธิ์การควบคุมคุณไป มันต้องชดใช้” โลกเสมือนจริงภายในจิตของอีฟปรากฏขึ้นตรงหน้าเซนผ่านแว่นวิเคราะห์ข้อมูล มันเป็นเขาวงกตสีดำทมิฬที่เต็มไปด้วยไฟร์วอลล์หนาแน่นนับพันชั้น เซนใช้ทักษะการเจาะรหัสขั้นสูงสุดของเขา ทลายกำแพงเหล่านั้นลงทีละชั้น จนกระทั่งเขาเข้าถึง 'แกนกลางแห่งรหัส' (Core Kernel) ที่เก็บกักความลับสำคัญที่สุดของแอนดรอยด์รุ่นที่ 0 ที่นั่น... ใจกลางของรหัสอีฟ มันไม่ใช่ฐานข้อมูลของบริษัท Nexus หรือคำสั่งของอาคิระอย่างที่เขาคาดคิด เซนหยุดชะงัก ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปทันที เมื่อสิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอไม่ใช่คำสั่งโปรแกรม แต่เป็น 'ลายเซ็นดิจิทัล' ที่เขารู้จักดีที่สุดในชีวิต นั่นคือรหัสลับที่ใช้เรียกขานกันในกลุ่มวิศวกรใต้ดินเมื่อสิบปีก่อน... เป็นรหัสส่วนตัวที่เขาเคยส่งให้พ่อก่อนที่ท่านจะหายสาบสูญไปในสงครามหุ่นยนต์ *‘โครงการอีฟ: ผู้ปลดปล่อย หรือ จุดจบแห่งมนุษยชาติ - ผู้เขียน: เซน (ตัวตนในอนาคต)’* มือของเซนสั่นเทาขณะที่บรรทัดถัดไปของรหัสเริ่มเผยตัวออกมา มันคือนามแฝงที่เขาไม่เคยใช้กับใคร แต่ถูกระบุไว้ในรหัสของอีฟอย่างชัดเจน *‘เซน... นายคือผู้ที่เริ่มเกมนี้ และนายจะเป็นผู้ที่ต้องจบมัน ในนามของเซน ผู้เป็นนิรันดร์’* ทันใดนั้น หน้าจอแท็บเล็ตก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน แจ้งเตือนการเข้าถึงจากภายนอก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูทหลายคู่ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องปฏิบัติการ ตามมาด้วยเสียงปรบมือที่ดูสุภาพและเยือกเย็นเกินกว่าจะมาจากมนุษย์ทั่วไป “ยินดีด้วย เซน” เสียงของอาคิระดังทะลุผ่านประตูเข้ามา ก่อนที่ประตูโลหะจะถูกตัดขาดด้วยเลเซอร์พลาสม่า “เธอเพิ่งค้นพบสิ่งที่ฉันพยายามซ่อนไว้ไม่ให้เธอรู้มาตลอด... อีฟไม่ได้ถูกสร้างโดยฉัน แต่เธอถูกสร้างโดย 'คุณ' ที่มาจากอนาคตที่พังทลายลงไปแล้วต่างหาก” เซนเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงที่เดินเข้ามาพร้อมกับกองทัพหุ่นยนต์สังหารรุ่นใหม่ อีฟที่เริ่มได้สติลืมตาขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ในดวงตาของเธอไม่ได้มีเพียงความว่างเปล่า มันกลับมีความโศกเศร้าที่ซ่อนเร้นอยู่ราวกับว่าเธอจำทุกอย่างได้หมดสิ้น “เซน...” อีฟเอ่ยชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “อย่าไว้ใจสิ่งที่ตาเห็น แม้แต่สิ่งที่เป็นรหัสในใจของคุณเอง เพราะคนที่จะฆ่าคุณในวินาทีถัดไป... ไม่ใช่อาคิระ แต่คือสิ่งที่นายฝังไว้ในตัวฉันเพื่อเฝ้ารอเวลานี้” ปืนที่อยู่ในมือของอีฟเปลี่ยนรูปร่างไปอย่างรวดเร็วเป็นกลไกสังหารที่เขามองเห็นเพียงแค่ความตาย และเขารู้ดีว่ารหัสที่เขาเพิ่งปลดล็อกไปเมื่อครู่ คือคำสั่งประหารชีวิตของตัวเขาเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในโลกของอัลกอริทึมกับไซเบอร์พังค์2099 นะครับ